மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) அறிமுகம்

கண்ணோட்டம்

மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) நாட்டின் ஆளுகைக்கான அடிப்படை வழிகாட்டுதல்கள் ஆகும், இது இந்திய அரசியலமைப்பின் பகுதி IV இல் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தக் கோட்பாடுகள் நியாயமற்றவை, அதாவது அவை எந்த நீதிமன்றத்தாலும் செயல்படுத்தப்பட முடியாதவை, ஆனாலும் அவை சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதற்கும் இந்தியாவை ஒரு பொதுநல அரசாக நிறுவுவதற்கும் முக்கியமானதாகக் கருதப்படுகிறது.

தோற்றம் மற்றும் நோக்கம்

வரலாற்று சூழல்

இந்திய அரசியலமைப்பில் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் சேர்க்கப்படுவது ஐரிஷ் அரசியலமைப்பால் ஈர்க்கப்பட்டது, இது ஸ்பெயினின் அரசியலமைப்பால் தாக்கம் பெற்றது. 1945 ஆம் ஆண்டின் சப்ரு கமிஷன் அறிக்கையிலிருந்து இந்த யோசனை உருவானது, இது கொள்கை வகுப்பதில் அரசுக்கு வழிகாட்டும் கொள்கைகளைச் சேர்க்க பரிந்துரைத்தது.

அரசியல் நிர்ணய சபை விவாதங்கள்

அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் போது, ​​அரசியலமைப்பு சபை DPSP பற்றி விரிவாக விவாதித்தது. டாக்டர் பி.ஆர். சமத்துவமின்மைகளைக் குறைத்து சமூக நீதியை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்ட நிர்வாகத்திற்கான கட்டமைப்பை வழங்குவதில் அம்பேத்கர் அவர்களின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார்.

முக்கியத்துவம்

தனிமனித சுதந்திரம் மற்றும் சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியின் பரந்த குறிக்கோளுக்கு இடையே ஒரு சமநிலையை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டு வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் அடிப்படை உரிமைகளை நிறைவு செய்கின்றன. அடிப்படை உரிமைகள் நீதித்துறையால் செயல்படுத்தப்படக்கூடியவை என்றாலும், DPSP கள் மாநிலத்திற்கான வழிகாட்டுதல்கள், ஒரு நலன்புரி அரசை நோக்கி சட்டமன்ற மற்றும் நிர்வாக நடவடிக்கைகளை வழிநடத்துகின்றன.

ஆட்சி மற்றும் கொள்கை உருவாக்கம்

ஆட்சியில் பங்கு

DPSP கள் நிர்வாகம் மற்றும் கொள்கை உருவாக்கத்திற்கான ஒரு கலங்கரை விளக்கமாக செயல்படுகின்றன. கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் சமூக நலன் போன்ற துறைகளில் செல்வாக்கு செலுத்தும் சட்டங்கள் மற்றும் கொள்கைகள் மூலம் அரசு அடைய முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்று அவர்கள் இலட்சியங்களை முன்வைக்கின்றனர்.

சமூக-பொருளாதார நீதி

வளங்களின் சமமான விநியோகத்தை ஊக்குவித்தல், வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்துதல் மற்றும் அனைத்து குடிமக்களுக்கும் வாய்ப்புகளை வழங்குவதன் மூலம் சமூக-பொருளாதார நீதியை நிலைநாட்டுவதை கொள்கைகள் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, 39வது பிரிவு, பொருள் வளங்களின் உரிமையும் கட்டுப்பாடும் பொது நலனுக்காகப் பகிர்ந்தளிக்கப்படுவதை உறுதி செய்யுமாறு அரசுக்கு வழிகாட்டுகிறது.

நலன்புரி மாநிலம்

டி.பி.எஸ்.பி.யை செயல்படுத்துவதன் இறுதி இலக்கு, ஒரு நலன்புரி அரசின் கருத்தை உணர வேண்டும். இது அனைத்து குடிமக்களுக்கும் சுகாதாரம், கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு போன்ற சமூக சேவைகளை வழங்குவதை உள்ளடக்குகிறது, அவர்களின் நல்வாழ்வையும் வளர்ச்சியையும் உறுதி செய்கிறது.

அடிப்படை உரிமைகளுடன் உறவு

நிரப்பு இயல்பு

DPSP கள் நியாயமற்றவை என்றாலும், அவை அடிப்படை உரிமைகளை பூர்த்தி செய்யும் நோக்கத்துடன் உள்ளன. ஒன்றாக, அவர்கள் அரசியலமைப்பின் மனசாட்சியை உருவாக்குகிறார்கள், தனிப்பட்ட உரிமைகளை கூட்டு நன்மையுடன் சமநிலைப்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர்.

முரண்பாடுகள் மற்றும் தீர்மானங்கள்

அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP களுக்கு இடையே மோதல் நிகழ்வுகள் எழுந்துள்ளன, இது குறிப்பிடத்தக்க நீதித்துறை விளக்கங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது. கேசவானந்த பாரதி எதிராக கேரளா மாநிலம் (1973) என்ற மைல்கல் வழக்கு அடிப்படை கட்டமைப்பின் கோட்பாட்டை வலியுறுத்தியது, அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP கள் இரண்டும் அரசியலமைப்பின் அத்தியாவசிய அம்சங்களாகும்.

முக்கிய நபர்கள், இடங்கள், நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகள்

முக்கிய புள்ளிவிவரங்கள்

• டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்: இந்திய அரசியலமைப்பின் தலைமை சிற்பி என்று அடிக்கடி குறிப்பிடப்படும் அவர், DPSP களை சேர்ப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார்.
• சர் பெனகல் நர்சிங் ராவ்: அரசியலமைப்பின் வரைவில் ஒரு செல்வாக்கு மிக்க நபர், அவர் அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பிற்குள் DPSP களை ஒருங்கிணைப்பதற்காக வாதிட்டார்.

அரசியலமைப்பு சபை

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்குவதற்குப் பொறுப்பான அமைப்பாக அரசியல் நிர்ணய சபை இருந்தது. இதில் ஜவஹர்லால் நேரு, சர்தார் வல்லபாய் படேல் மற்றும் மௌலானா அபுல் கலாம் ஆசாத் போன்ற தலைசிறந்த தலைவர்கள் அடங்குவர்.

முக்கியமான நிகழ்வுகள்

• ஐரிஷ் செல்வாக்கு: ஐரிஷ் அரசியலமைப்பின் வழிகாட்டுதல் கொள்கைகள் இந்திய அரசியலமைப்பில் இதே போன்ற வழிகாட்டுதல்களை சேர்க்க தூண்டியது.
• அரசியலமைப்பு தத்தெடுப்பு: ஜனவரி 26, 1950 இல், இந்திய அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்தது, இது DPSP களை அதிகாரப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொண்டது.

குறிப்பிடத்தக்க தேதிகள்

• 1945: சப்ரு கமிஷன் அறிக்கை அரசமைப்புச் சட்டத்தில் உத்தரவுக் கொள்கைகளைச் சேர்க்க பரிந்துரைத்தது.
• 1949: அரசியலமைப்பு நவம்பர் 26, 1949 அன்று அரசியலமைப்புச் சபையால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது, ஜனவரி 26, 1950 இல் நடைமுறைக்கு வந்தது. இந்தியாவில் ஆளுகை மற்றும் கொள்கை உருவாக்கும் கட்டமைப்பை வடிவமைப்பதில் மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. அவை மாநிலத்திற்கான தார்மீக திசைகாட்டியாக செயல்படுகின்றன, சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதையும், சட்டமன்ற மற்றும் நிர்வாக நடவடிக்கைகளுக்கு வழிகாட்டுவதன் மூலம் ஒரு பொதுநல அரசை உருவாக்குவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. நியாயமற்றதாக இருந்தாலும், இந்திய அரசியலமைப்பு நிலப்பரப்பில் அவற்றின் முக்கியத்துவம் மறுக்க முடியாதது, ஏனெனில் அவை மாநிலத்தின் வளர்ச்சி மற்றும் அதன் குடிமக்களின் நல்வாழ்வுக்கான தொலைநோக்கு பாதையை வழங்குகின்றன.

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் வகைப்பாடு: சமூகம் மற்றும் பொருளாதாரம்

இந்தியாவில் ஒரு நியாயமான சமூகம் மற்றும் பொருளாதாரத்தை உருவாக்குவதை அரசியலமைப்பு எவ்வாறு நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை சமூக மற்றும் பொருளாதார வகைகளாக வகைப்படுத்துவது இன்றியமையாதது. இந்தக் கொள்கைகள் கல்வி, சுகாதாரம், வீட்டுவசதி மற்றும் சமூக நலனை மேம்படுத்துவதற்கு அரசுக்கு வழிகாட்டியாகச் செயல்படுகின்றன, இறுதியில் சமமான பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் உரிமைகளை நிறைவேற்றுவதற்கும் வழிவகுக்கும்.

சமூகக் கோட்பாடுகள்

கல்வி

கல்வி என்பது வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்குள் உள்ள சமூகக் கொள்கைகளின் அடிப்படை அம்சமாகும். சட்டப்பிரிவு 45, குழந்தைகளுக்கு இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வியை வழங்குவதற்கு மாநில அரசை முதலில் கட்டாயப்படுத்தியது. ஒரு சமூகக் கோட்பாடாக கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை 86 வது திருத்தம் மேலும் வலியுறுத்துகிறது, இது பிரிவு 21A இன் கீழ் தொடக்கக் கல்வியை அடிப்படை உரிமையாக்கியது.

ஆரோக்கியம்

கட்டுரை 47 இல் காணப்படுவது போல், பொது சுகாதாரத்தை மேம்படுத்துவதற்கு அரசை ஊக்குவிக்கும் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள். இந்த கட்டுரை, அதன் மக்களின் ஊட்டச்சத்து மற்றும் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்தவும், பொது சுகாதாரத்தை மேம்படுத்தவும் மாநிலத்தை வழிநடத்துகிறது. சுகாதாரத்தை ஒரு சமூகக் கொள்கையாக வலியுறுத்துவது, சுகாதார சேவைகளை வழங்குவதற்கும் அதன் குடிமக்களின் நல்வாழ்வை உறுதி செய்வதற்கும் அரசின் பொறுப்பை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

வீட்டுவசதி

வீட்டுவசதி என்பது சமூகக் கொள்கைகளின் மற்றொரு முக்கியமான அம்சமாகும், அங்கு அனைவருக்கும் போதுமான வாழ்க்கைத் தரத்தை உறுதிப்படுத்த அரசு ஊக்குவிக்கப்படுகிறது. கட்டுரைகளில் வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடப்படவில்லை என்றாலும், சமூக நலன் மற்றும் வளங்களின் சமமான விநியோகம் என்ற பரந்த இலக்குகளுக்குள் வீட்டுவசதி குறிக்கப்படுகிறது.

சமூக நலன்

சமூக நலன் என்பது பிரிவு 39(இ) மற்றும் 39(எஃப்) இல் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ளபடி, சுரண்டலுக்கு எதிராக குழந்தைகள் மற்றும் இளைஞர்களின் பாதுகாப்பு உட்பட பல பகுதிகளை உள்ளடக்கியது. இந்தக் கட்டுரைகள், குழந்தைகள் துஷ்பிரயோகம் செய்யப்படாமல் இருப்பதையும், சுதந்திரம் மற்றும் கண்ணியமான சூழ்நிலையில் அவர்கள் வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்புகளை வழங்குவதையும் உறுதி செய்யுமாறு அரசை வலியுறுத்துகிறது.

பொருளாதாரக் கோட்பாடுகள்

பொருளாதார வளர்ச்சி

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்குள் உள்ள பொருளாதாரக் கோட்பாடுகள் பொருளாதார வளர்ச்சியை மேம்படுத்துவதையும் பொருளாதாரம் பொது நலனுக்காக சேவை செய்வதை உறுதி செய்வதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. சட்டப்பிரிவு 39(b) மற்றும் (c) பொது நலனுக்காக பொருள் வளங்களின் உரிமையும் கட்டுப்பாடும் பகிர்ந்தளிக்கப்படுவதையும், பொருளாதார அமைப்பு செல்வத்தின் செறிவை ஏற்படுத்தாமல் இருப்பதையும் உறுதி செய்யுமாறு அரசுக்கு வழிகாட்டுகிறது.

சமமான விநியோகம்

வளங்களின் சமமான விநியோகம் என்பது ஒரு முக்கிய பொருளாதாரக் கொள்கையாகும், இது கட்டுரை 38 ஆல் முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது, இது வருமானத்தில் ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைக்கவும், அந்தஸ்து, வசதிகள் மற்றும் வாய்ப்புகளில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகளை அகற்றவும் அரசை வலியுறுத்துகிறது.

உரிமைகள்

சமூக மற்றும் பொருளாதார நலனை மேம்படுத்தும் உரிமைகளை உறுதி செய்வதே வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் நோக்கமாகும். தனிநபர்கள் மற்றும் சமூகங்களின் உரிமைகளை மேம்படுத்தும் கொள்கைகளை உருவாக்கி, கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் சமூக நலன்களுக்கான அணுகலை உறுதிசெய்து, அதன் மூலம் நீதியான சமுதாயத்திற்கு பங்களிப்பதில் அவை அரசுக்கு வழிகாட்டுகின்றன.

• டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்: அரசியலமைப்புச் சபையின் வரைவுக் குழுவின் தலைவராக, சமூக மற்றும் பொருளாதாரக் கொள்கைகளை வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்குள் இணைப்பதில் அவர் குறிப்பிடத்தக்க பங்கைக் கொண்டிருந்தார்.
• பண்டித ஜவஹர்லால் நேரு: இந்தியாவின் முதல் பிரதமர், சமூக-பொருளாதார நோக்கங்களை அடைய வழிகாட்டுதல் கொள்கைகளை செயல்படுத்த வேண்டும் என்று வாதிட்டவர்.

முக்கியமான இடங்கள்

• அரசியல் நிர்ணய சபை: இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் பொறுப்பில் உள்ள அமைப்பு, அங்கு சமூக மற்றும் பொருளாதாரக் கோட்பாடுகள் உட்பட வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் விவாதிக்கப்பட்டு உருவாக்கப்பட்டன.
• அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டது: ஜனவரி 26, 1950 இல், இந்திய அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்தது.
• நவம்பர் 26, 1949: இந்திய அரசியலமைப்பு அரசியல் நிர்ணய சபையால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட தேதி, இது வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் முறையான அறிமுகத்தைக் குறிக்கிறது.
• 86 வது திருத்தம்: 2002 இல் இயற்றப்பட்டது, இந்த திருத்தம் தொடக்கக் கல்வியை அடிப்படை உரிமையாக்கியது, இது அரசியலமைப்பில் சமூகக் கொள்கைகளின் வளர்ச்சியின் தன்மையை விளக்குகிறது. வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை சமூக மற்றும் பொருளாதார வகைகளாக வகைப்படுத்துவது, ஒரு நியாயமான சமூகம் மற்றும் பொருளாதாரத்தை உருவாக்குவதற்கான இந்திய அரசியலமைப்பின் உறுதிப்பாட்டை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இந்தக் கொள்கைகள் மூலம், சமமான வளப் பகிர்வு, கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் சமூக நலனை மேம்படுத்துதல் மற்றும் இறுதியில் தனிநபர் உரிமைகள் மற்றும் கூட்டு நல்வாழ்வு ஆகியவற்றுக்கு இடையே சமநிலையை அடைவதற்கான முயற்சிகளில் அரசு வழிநடத்தப்படுகிறது.

சோசலிச இயக்கக் கோட்பாடுகள்

மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்குள் உள்ள சோசலிசக் கொள்கைகள் (DPSP) இந்திய அரசியலமைப்பின் பொதுநல அரசை நிறுவுவதற்கான உறுதிப்பாட்டை பிரதிபலிக்கின்றன. இந்தக் கொள்கைகள் பொருளாதார மற்றும் சமூக நீதி இரண்டையும் மேம்படுத்துவதற்காக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன, ஏற்றத்தாழ்வுகளை நிவர்த்தி செய்வதையும், வளங்களின் சமமான விநியோகத்தை உறுதி செய்வதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. அவை குடிமக்களின் வாழ்வாதாரம், ஆரோக்கியம் மற்றும் பலத்தை மேம்படுத்துவதற்கான அரசின் நடவடிக்கைகளுக்கு வழிகாட்டுகின்றன, அதே நேரத்தில் தொழிலாளர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாத்தல் மற்றும் கல்விக்கான அணுகலை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

முக்கிய கட்டுரைகள் மற்றும் அவற்றின் முக்கியத்துவம்

பிரிவு 38: நலனை மேம்படுத்துதல்

சட்டப்பிரிவு 38, தேசிய வாழ்வின் அனைத்து நிறுவனங்களிலும் நீதி-சமூகம், பொருளாதாரம் மற்றும் அரசியல்-உள்ள ஒரு சமூக ஒழுங்கைப் பாதுகாக்க அரசை கட்டாயப்படுத்துகிறது. வருமானத்தில் ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைப்பதற்கும், அந்தஸ்து, வசதிகள், வாய்ப்புகள் ஆகியவற்றில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் களைய முயற்சிக்கும் அரசின் பொறுப்பை இந்தக் கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது. இது சோசலிச இயக்கக் கொள்கைகளின் மூலக்கல்லாக செயல்படுகிறது, மேலும் சமத்துவமான சமூகத்தை நோக்கி கொள்கைகளை வழிநடத்துகிறது.

கட்டுரை 39: கொள்கையின் கோட்பாடுகள்

கட்டுரை 39 பொருளாதார நீதியை அடைய அரசு பின்பற்ற வேண்டிய குறிப்பிட்ட கொள்கை கொள்கைகளை கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. இவற்றில் அடங்கும்:

• வாழ்வாதாரம் மற்றும் உற்பத்தி வழிமுறைகள்: குடிமக்களுக்கு போதுமான வாழ்வாதாரத்திற்கான உரிமை இருப்பதை உறுதி செய்தல்.
• பொருள் வளங்கள்: பொது நலனுக்காக பொருள் வளங்களின் உரிமை மற்றும் கட்டுப்பாடு விநியோகிக்கப்படுவதை உறுதி செய்வதற்கான அரசின் முயற்சிகளை வழிநடத்துதல்.
• பொருளாதார அமைப்பு: செல்வம் மற்றும் உற்பத்திச் சாதனங்கள் குவிவதைத் தடுப்பது, இது பொது நலனுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும்.
• ஆரோக்கியம் மற்றும் வலிமை: தொழிலாளர்கள், ஆண்கள், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளின் ஆரோக்கியம் மற்றும் வலிமையைப் பாதுகாத்தல் மற்றும் குடிமக்கள் அவர்களின் வயது அல்லது வலிமைக்கு பொருந்தாத தொழில்களுக்கு கட்டாயப்படுத்தப்படுவதில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்துதல்.

தொழிலாளர் உரிமைகள்

சோசலிசக் கோட்பாடுகள் தொழிலாளர்களின் உரிமைகள் மீது குறிப்பிடத்தக்க முக்கியத்துவம் கொடுக்கின்றன, மனிதாபிமான வேலை நிலைமைகள் மற்றும் வாழ்க்கை ஊதியத்திற்காக வாதிடுகின்றன. சமூக மற்றும் பொருளாதார நலனை மேம்படுத்தும் வகையில், அனைத்து தொழிலாளர்களுக்கும் வாழ்க்கை ஊதியம் மற்றும் ஒழுக்கமான வாழ்க்கைத் தரத்தை உறுதி செய்ய 43வது பிரிவு அரசுக்கு வழிகாட்டுகிறது.

வாழ்வாதாரம் மற்றும் பொருளாதார நீதி

ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் வாழ்வாதார வாய்ப்புகள் கிடைப்பதை உறுதி செய்வதே, அதன் மூலம் பொருளாதார நீதியை மேம்படுத்துவதே கொள்கைகளின் நோக்கமாகும். வளங்களின் சமமான பங்கீடு மற்றும் செல்வம் குவிவதை தடுப்பதன் மூலம், இந்த கொள்கைகள் மிகவும் நியாயமான பொருளாதார அமைப்பை உருவாக்க முயல்கின்றன.

ஆரோக்கியம் மற்றும் வலிமை

ஆரோக்கியமும் வலிமையும் சோசலிச கட்டளைக் கொள்கைகளின் முக்கிய கூறுகளாகும். கட்டுரை 47 இல் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ளபடி ஊட்டச்சத்து நிலை மற்றும் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்துவதற்கு அரசு ஊக்குவிக்கப்படுகிறது. இந்தக் கட்டுரை பொது சுகாதாரத்தை மேம்படுத்தவும், சுகாதார சேவைகளின் முக்கியத்துவத்தையும் குடிமக்களின் நல்வாழ்வையும் வலியுறுத்துகிறது. கல்வி என்பது சோசலிச உத்தரவுக் கொள்கைகளின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சமாகும், அங்கு அனைவருக்கும் கல்விக்கான அணுகலை வழங்குவதற்கு அரசு ஊக்குவிக்கப்படுகிறது. பிரிவு 21A இன் கீழ் தொடக்கக் கல்வியை அடிப்படை உரிமையாக்கிய 86வது திருத்தம், இந்த உறுதிப்பாட்டை பிரதிபலிக்கிறது, ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் அடிப்படைக் கல்வி பெறுவதற்கான வாய்ப்பை உறுதி செய்கிறது.

• டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்: இந்திய அரசியலமைப்பின் முதன்மை சிற்பியாக, டாக்டர் அம்பேத்கர் சோசலிச கொள்கைகளை இணைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். ஒரு பொதுநல அரசுக்கு அடித்தளமாக பொருளாதார மற்றும் சமூக நீதியின் அவசியத்தை அவர் வலியுறுத்தினார்.
• ஜவஹர்லால் நேரு: இந்தியாவின் முதல் பிரதம மந்திரி நேரு, சமூக-பொருளாதார நோக்கங்களை அடைய சோசலிசக் கொள்கைகளை செயல்படுத்த வாதிடுவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார்.
• அரசியலமைப்புச் சபை: இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்குவதற்குப் பொறுப்பான அமைப்பு, அங்கு சோசலிச உத்தரவுக் கொள்கைகள் விரிவாக விவாதிக்கப்பட்டு உருவாக்கப்பட்டன.
• அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டது: ஜனவரி 26, 1950 இல், இந்திய அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்தது, சோசலிசக் கொள்கைகளை ஆளுகைக்கான கட்டமைப்பாக உட்பொதித்தது.
• நவம்பர் 26, 1949: இந்திய அரசியலமைப்பு அரசியலமைப்புச் சபையால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட தேதி, இது சோசலிச உத்தரவுக் கொள்கைகளின் முறையான அறிமுகத்தைக் குறிக்கிறது.
• 42வது திருத்தம் (1976): இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் இந்தக் கொள்கைகளின் பரிணாம வளர்ச்சியைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில், குறிப்பாக சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதி தொடர்பான DPSP களை வலுப்படுத்துவதில் இந்தத் திருத்தம் குறிப்பிடத்தக்கது.

செயல்படுத்துவதற்கான எடுத்துக்காட்டுகள்

• மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் (MGNREGA): இந்தச் சட்டம் சோசலிசக் கொள்கைகளை செயல்படுத்துவதற்கு எடுத்துக்காட்டுகிறது, ஒவ்வொரு கிராமப்புற குடும்பத்திற்கும் ஒரு நிதியாண்டில் குறைந்தபட்சம் 100 நாட்கள் கூலி வேலைக்கான சட்டப்பூர்வ உத்தரவாதம் அளிக்கிறது.
• கல்வி உரிமைச் சட்டம் (2009): சோசலிச உத்தரவுக் கொள்கைகளுடன் இணைந்து, இந்தச் சட்டம் 6 முதல் 14 வயது வரையிலான குழந்தைகளுக்கு இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வியைக் கட்டாயமாக்குகிறது, கல்விக்கான அணுகலை உறுதி செய்கிறது மற்றும் சமூக நீதியை மேம்படுத்துகிறது.

காந்திய வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள்

அகிம்சை, தன்னிறைவு மற்றும் நலிந்த பிரிவினரின் மேம்பாடு ஆகியவற்றில் வேரூன்றிய சமூகத்தை நிறுவுவதை நோக்கமாகக் கொண்ட, மாநிலக் கொள்கையின் காந்திய வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் மகாத்மா காந்தியின் தத்துவம் மற்றும் இலட்சியங்களை உள்ளடக்கியது. காந்திய விழுமியங்களைப் பிரதிபலிக்கும் கொள்கைகளை வகுப்பதில் அரசுக்கு வழிகாட்டும் இந்தக் கொள்கைகள் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் ஒருங்கிணைந்தவை. கிராம பஞ்சாயத்துகள், குடிசைத் தொழில்கள் மற்றும் விளிம்புநிலை மக்களின் நலன் ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தை அவை வலியுறுத்துகின்றன.

பிரிவு 40: கிராம பஞ்சாயத்துகள்

சட்டப்பிரிவு 40, கிராம பஞ்சாயத்துகளை ஒழுங்கமைத்து, சுயராஜ்யத்தின் அலகுகளாக செயல்படும் அதிகாரத்தை அரசை வழங்க வேண்டும். கிராமங்கள் தங்கள் விவகாரங்களை நிர்வகிக்க அதிகாரம் பெற்ற, ஜனநாயகப் பங்கேற்பு மற்றும் அடிமட்ட அளவில் தன்னிறைவு ஆகியவற்றை மேம்படுத்தும் அதிகாரம் பெற்றிருக்கும் பரவலாக்கப்பட்ட நிர்வாகத்தின் காந்தியின் பார்வையை இது பிரதிபலிக்கிறது.

கட்டுரை 43: குடிசைத் தொழில்கள்

சட்டப்பிரிவு 43, ​​கிராமப்புறங்களில் தனிநபர் அல்லது கூட்டுறவு அடிப்படையில் குடிசைத் தொழில்களை ஊக்குவிக்குமாறு அரசுக்கு அறிவுறுத்துகிறது. கிராமப்புற வேலைவாய்ப்பை அதிகரிக்கவும், நகர்ப்புற மையங்களைச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைக்கவும் பாரம்பரிய கைவினைப்பொருட்கள் மற்றும் தொழில்களின் மறுமலர்ச்சிக்கு காந்தி வாதிட்டார். இந்தக் கோட்பாடு பொருளாதார தன்னிறைவு மற்றும் கிராமப்புற சமூகங்களின் நிலையான வளர்ச்சியின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

கட்டுரை 46: கல்வி மற்றும் பொருளாதார நலன்களை மேம்படுத்துதல்

பிரிவு 46, நலிந்த பிரிவினரின், குறிப்பாக பட்டியலிடப்பட்ட சாதிகள் மற்றும் பழங்குடியினரின் கல்வி மற்றும் பொருளாதார நலன்களை மேம்படுத்துவதற்கான அரசின் பொறுப்பை வலியுறுத்துகிறது. இது சமூக நீதி மற்றும் சமத்துவத்திற்கான காந்தியின் உறுதிப்பாட்டுடன் ஒத்துப்போகிறது, விளிம்புநிலைக் குழுக்கள் வளர்ச்சி மற்றும் வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்புகளை அணுகுவதை உறுதி செய்கிறது.

கட்டுரை 47: ஊட்டச்சத்து மற்றும் பொது சுகாதாரம்

பிரிவு 47, ஊட்டச்சத்து நிலை மற்றும் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்துதல் மற்றும் பொது சுகாதாரத்தை மேம்படுத்துதல் ஆகியவற்றுடன் அரசை பணிக்கிறது. தனிப்பட்ட நல்வாழ்வுக்கும் சமூக முன்னேற்றத்துக்கும் ஆரோக்கியமும் ஊட்டச்சத்தும் அடிப்படை என்று காந்தி நம்பினார். இந்தக் கொள்கையானது அதன் குடிமக்களுக்கு அடிப்படை வசதிகள் மற்றும் சுகாதார சேவைகளை வழங்குவதற்கான அரசின் கடமையை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

அகிம்சை மற்றும் தன்னிறைவு

காந்தியின் அகிம்சை தத்துவம் (அகிம்சை) காந்திய வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் ஒரு மூலக்கல்லாகும். இந்த கோட்பாடுகள் அமைதியான சகவாழ்வு மற்றும் உரையாடல் மற்றும் புரிந்துணர்வின் மூலம் மோதலுக்கு தீர்வு காண வேண்டும். தன்னிறைவு, மற்றொரு முக்கிய கொள்கை, உள்ளூர் உற்பத்தி மற்றும் நுகர்வு பற்றிய யோசனையை ஊக்குவிக்கிறது, வெளிப்புற வளங்களை நம்புவதைக் குறைத்து பொருளாதார சுதந்திரத்தை வளர்க்கிறது.

பலவீனமான பிரிவினர் மற்றும் சமூக நீதி

காந்திய வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் நலிவடைந்த பிரிவினரின் முன்னேற்றத்திற்கு கணிசமான முக்கியத்துவம் கொடுக்கின்றன, விளிம்புநிலை மக்களின் உரிமைகள் மற்றும் கண்ணியத்திற்காக காந்தியின் வாழ்நாள் போராட்டத்தை பிரதிபலிக்கிறது. கல்வி, பொருளாதார வாய்ப்புகள் மற்றும் சமூக நலன் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்துவதன் மூலம், இந்தக் கொள்கைகள் சமூக இடைவெளிகளைக் குறைத்து சமூக நீதியை அடைவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.

• மகாத்மா காந்தி: தேசத்தின் தந்தை, அவரது இலட்சியங்களும் தொலைநோக்கு பார்வையும் காந்திய வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை உருவாக்குவதில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அகிம்சை, தன்னிறைவு, ஒடுக்கப்பட்டோரின் மேம்பாடு ஆகியவற்றுக்கான அவரது வாதங்கள் இந்த அரசியலமைப்பு வழிகாட்டுதல்களில் பிரதிபலிக்கின்றன.
• டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்: இந்திய அரசியலமைப்பின் தலைமை சிற்பியாக, டாக்டர் அம்பேத்கர் காந்தியக் கொள்கைகளை இணைத்து, அவற்றை மற்ற சமூக-அரசியல் சித்தாந்தங்களுடன் சமநிலைப்படுத்தி, ஒரு விரிவான அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பை உருவாக்குவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார்.
• சபர்மதி ஆசிரமம்: காந்திய சிந்தனை மற்றும் செயல்பாட்டின் மையமாக உள்ளது, அங்கு அவரது சுயசார்பு மற்றும் அகிம்சை பற்றிய பல தத்துவங்கள் உருவாக்கப்பட்டு பிரச்சாரம் செய்யப்பட்டன.
• வார்தா: அடிப்படைக் கல்வியின் வார்தா திட்டத்திற்கு பெயர் பெற்றது, இது காந்தியின் கல்வி இலட்சியங்களால் ஈர்க்கப்பட்டு தன்னம்பிக்கை மற்றும் தொழிற்பயிற்சியில் கவனம் செலுத்துகிறது.
• அரசியல் நிர்ணய சபை விவாதங்கள்: அரசியல் நிர்ணய சபையில் நடந்த விவாதங்கள் மற்றும் விவாதங்கள், காந்திய இலட்சியங்கள் குறிப்பிடத்தக்க செல்வாக்குடன், வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை வடிவமைப்பதில் முக்கியமானவை.
• பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பு: 1992 இல் 73 வது திருத்தத்தின் மூலம் பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பு முறைப்படுத்தப்பட்டது காந்தியின் பரவலாக்கப்பட்ட ஆட்சியின் பார்வையை நனவாக்கும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வாகும்.
• அக்டோபர் 2, 1869: மகாத்மா காந்தியின் பிறப்பு, காந்திய வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளில் அவரது கொள்கைகள் பொதிந்துள்ளன.
• ஜனவரி 26, 1950: இந்திய அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்த நாள், காந்தியப் பிரிவுகள் உட்பட வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை முறையாக ஏற்றுக்கொண்ட நாள்.
• காதி மற்றும் கிராமத் தொழில்களை ஊக்குவித்தல்: காதி மற்றும் கிராமத் தொழில்களை மேம்படுத்துவதற்கான முன்முயற்சிகள், 43வது பிரிவுடன் இணைத்து, கிராமப்புற சுயசார்பு மற்றும் வேலைவாய்ப்பை ஊக்குவிக்கிறது.
• மதிய உணவு திட்டம்: இத்திட்டம் 47 வது பிரிவை ஆதரிக்கிறது, இது பள்ளி மாணவர்களிடையே ஊட்டச்சத்து தரத்தை மேம்படுத்துகிறது, இது காந்தியின் ஆரோக்கியம் மற்றும் ஊட்டச்சத்துக்கான முக்கியத்துவத்தை பிரதிபலிக்கிறது.
• இடஒதுக்கீட்டுக் கொள்கைகள்: பட்டியலிடப்பட்ட சாதிகள் மற்றும் பழங்குடியினரின் கல்வி மற்றும் பொருளாதார நிலையை உயர்த்துவதற்காக செயல்படுத்தப்பட்ட இந்தக் கொள்கைகள் பிரிவு 46 மற்றும் சமூக நீதிக்கான காந்தியின் உறுதிப்பாட்டை பிரதிபலிக்கின்றன. காந்திய சிந்தனையில் வேரூன்றிய இந்தக் கொள்கைகள், இந்தியாவின் சமூக-பொருளாதார நிலப்பரப்பைத் தொடர்ந்து வடிவமைக்கின்றன, மேலும் சமத்துவம், தன்னிறைவு மற்றும் அமைதியான சமூகத்தை நோக்கி கொள்கை முடிவுகளை வழிநடத்துகின்றன.

தாராளவாத-அறிவுசார் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள்

மாநிலக் கொள்கையின் தாராளவாத-அறிவுசார் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) நவீன, முற்போக்கான மதிப்புகளை ஊக்குவிக்கும் அதே வேளையில் தனிநபர் உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்களை உறுதி செய்வதற்கான இந்திய அரசியலமைப்பின் உறுதிப்பாட்டை பிரதிபலிக்கிறது. இந்தக் கொள்கைகள் பாலின சமத்துவம், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு மற்றும் சர்வதேச அமைதி ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகின்றன, கொள்கை உருவாக்கத்தில் அரசுக்கு தார்மீக மற்றும் தத்துவ வழிகாட்டியாக செயல்படுகின்றன.

பிரிவு 44: ஒரே மாதிரியான சிவில் கோட்

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 44வது பிரிவு, இந்தியப் பகுதி முழுவதும் உள்ள அனைத்துக் குடிமக்களுக்கும் ஒரே மாதிரியான சிவில் சட்டத்தை (UCC) பாதுகாக்க முயற்சி செய்யுமாறு அரசுக்கு அறிவுறுத்துகிறது. இந்தக் கொள்கையானது, இந்தியாவில் உள்ள ஒவ்வொரு முக்கிய மதச் சமூகத்தின் வேதங்கள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களின் அடிப்படையிலான தனிப்பட்ட சட்டங்களுக்குப் பதிலாக ஒவ்வொரு குடிமகனையும் ஆளும் ஒரு பொதுவான தொகுப்பைக் கொண்டு மாற்றுவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. UCC ஆனது, திருமணம், விவாகரத்து, பரம்பரை மற்றும் தத்தெடுப்பு தொடர்பான சட்டங்களில் சம உரிமைகள் மற்றும் சீரான தன்மையை வழங்க முயல்வதால், பாலின சமத்துவம் மற்றும் பாகுபாடு இல்லாததை உறுதி செய்வதற்கான ஒரு குறிப்பிடத்தக்க படியாகும்.

கட்டுரை 45: ஆரம்பகால குழந்தைப் பருவ பராமரிப்பு மற்றும் கல்வி

முதலில், சட்டப்பிரிவு 45, 14 வயது வரையிலான குழந்தைகளுக்கு இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வியை வழங்க அரசை கட்டாயப்படுத்தியது. இருப்பினும், 2002 இல் 86 வது திருத்தத்திற்குப் பிறகு, இந்த கட்டுரை இப்போது அனைத்து குழந்தைகளுக்கும் குழந்தை பருவ பராமரிப்பு மற்றும் கல்வியை அவர்கள் முடிக்கும் வரை உறுதி செய்யுமாறு அறிவுறுத்துகிறது. ஆறு வயது. இது கல்விக்கான தாராளவாத-அறிவுசார் அர்ப்பணிப்பை ஒரு அடிப்படை உரிமையாக பிரதிபலிக்கிறது மற்றும் வாழ்நாள் முழுவதும் கற்றல் மற்றும் நல்வாழ்வுக்கான வலுவான அடித்தளத்தை உருவாக்குவதில் குழந்தை பருவ வளர்ச்சியின் முக்கியத்துவத்தை ஒப்புக்கொள்கிறது.

பிரிவு 48A: சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு

1976 ஆம் ஆண்டு 42 வது திருத்தத்தின் மூலம் அரசியலமைப்பில் 48A பிரிவு சேர்க்கப்பட்டது. இது சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாக்கவும் மேம்படுத்தவும் மற்றும் நாட்டின் காடுகள் மற்றும் வனவிலங்குகளைப் பாதுகாக்கவும் அரசை வழிநடத்துகிறது. இந்த கட்டுரை சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பின் முக்கியத்துவத்தை ஒரு தாராளவாத-அறிவுசார் கொள்கையாக அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது, நிலையான வளர்ச்சியை உறுதி செய்வதிலும் எதிர்கால சந்ததியினருக்கான சுற்றுச்சூழல் சமநிலையை பராமரிப்பதிலும் அரசின் பொறுப்பை அங்கீகரிக்கிறது.

பிரிவு 51: சர்வதேச அமைதி மற்றும் பாதுகாப்பை மேம்படுத்துதல்

பிரிவு 51, சர்வதேச அமைதி மற்றும் பாதுகாப்பை மேம்படுத்தவும், நாடுகளுக்கிடையே நியாயமான மற்றும் கௌரவமான உறவுகளைப் பேணவும், சர்வதேச சட்டத்திற்கான மரியாதையை வளர்க்கவும், சர்வதேச தகராறுகளைத் தீர்ப்பதற்கு மத்தியஸ்தம் மூலம் ஊக்குவிக்கவும் அரசை அறிவுறுத்துகிறது. இக்கட்டுரை அமைதியான உலகளாவிய சமுதாயத்தின் தாராளவாத-அறிவுசார் பார்வையை உள்ளடக்கியது, சர்வதேச விவகாரங்களில் ஆக்கபூர்வமான பங்கை வகிக்கும் இந்தியாவின் உறுதிப்பாட்டை வலியுறுத்துகிறது மற்றும் பரஸ்பர மரியாதை மற்றும் ஒத்துழைப்பின் அடிப்படையில் உலக ஒழுங்கை வளர்க்கிறது.

தனிப்பட்ட உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்கள்

தாராளவாத-அறிவுசார் கொள்கைகள் தனிநபர் உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்களைப் பாதுகாப்பதற்கான பரந்த அரசியலமைப்பு ஆணையை ஆதரிக்கின்றன. ஒவ்வொரு தனிநபரும் அடிப்படை சுதந்திரங்களை அனுபவித்து கண்ணியத்துடன் வாழக்கூடிய சூழலை உருவாக்குவதை அவர்கள் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். பாலின சமத்துவம், நீதி மற்றும் அனைத்து குடிமக்களுக்கும் அவர்களின் பின்னணியைப் பொருட்படுத்தாமல் சம வாய்ப்புகளுக்காக வாதிடுவதன் மூலம் இது அடையப்படுகிறது.

பாலின சமத்துவம்

பாலின சமத்துவம் என்பது தாராளவாத-அறிவுசார் கொள்கைகளின் ஒரு மூலக்கல்லாகும், இது அனைத்து பாலினங்களுக்கும் சம உரிமைகள் மற்றும் வாய்ப்புகளுக்காக வாதிடுகிறது. பிரிவு 44 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, ஒரு சீரான சிவில் சட்டத்திற்கான அழுத்தம், பாரபட்சமான நடைமுறைகளை ஒழிப்பதற்கும் தனிப்பட்ட சட்டங்களில் பாலின சமத்துவத்தை உறுதி செய்வதற்கும் உள்ள உறுதிப்பாட்டை பிரதிபலிக்கிறது. பெண்கள் மற்றும் ஓரங்கட்டப்பட்ட பாலினங்களை மேம்படுத்துவதற்கும், உள்ளடக்கிய மற்றும் சமத்துவமான சமுதாயத்தை வளர்ப்பதற்கும் இந்தக் கொள்கை அவசியம்.

சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு

பிரிவு 48A இன் உள்ளடக்கம், தாராளவாத-அறிவுசார் குறிக்கோளாக சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறது. மனித உரிமைகள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் நிலைத்தன்மை ஆகியவற்றின் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருப்பதைக் கொள்கை ஒப்புக்கொள்கிறது, இயற்கை வளங்களைப் பாதுகாப்பதிலும், மாசுபாட்டை எதிர்த்துப் போராடுவதிலும், சுற்றுச்சூழல் நல்லிணக்கத்தை ஊக்குவிப்பதிலும் முனைப்பான நடவடிக்கைகளை எடுக்குமாறு அரசை வலியுறுத்துகிறது. அனைத்து குடிமக்களுக்கும் ஆரோக்கியமான மற்றும் நிலையான எதிர்காலத்தைப் பாதுகாப்பதற்கு சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு இன்றியமையாதது.

சர்வதேச அமைதி

உறுப்பு 51 சர்வதேச உறவுகளுக்கான தாராளவாத-அறிவுசார் அணுகுமுறையை உள்ளடக்கியது, நாடுகளிடையே அமைதி மற்றும் ஒத்துழைப்பிற்காக வாதிடுகிறது. உலக அமைதியை ஊக்குவிப்பதிலும், ஆயுதக் குறைப்பை ஆதரிப்பதிலும், பேச்சுவார்த்தை மற்றும் நடுவர் மன்றத்தின் மூலம் மோதல்களைத் தீர்ப்பதிலும் இந்தியாவின் பங்கை இந்தக் கொள்கை எடுத்துக்காட்டுகிறது. பரஸ்பர மரியாதை மற்றும் புரிதலில் வேரூன்றிய ஒரு நியாயமான மற்றும் இணக்கமான உலக ஒழுங்கை உருவாக்குவதற்கான அர்ப்பணிப்பை இது பிரதிபலிக்கிறது.

• ஜவஹர்லால் நேரு: இந்தியாவின் முதல் பிரதமராக நேரு, பாலின சமத்துவம், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு மற்றும் சர்வதேச ஒத்துழைப்பு உள்ளிட்ட தாராளவாத-அறிவுசார் விழுமியங்களுக்கு வலுவான வக்கீலாக இருந்தார். நவீன, முற்போக்கான இந்தியாவுக்கான அவரது பார்வை இந்த கொள்கைகளை அரசியலமைப்பில் சேர்ப்பதில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
• இந்திரா காந்தி: 42வது சட்டத்திருத்தத்தின் போது, ​​48A சட்டப்பிரிவை அறிமுகப்படுத்திய பிரதமர், அரசியலமைப்புச் சட்டமாக சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பை வலியுறுத்துவதில் அவரது பங்கை எடுத்துரைத்தார்.
• அரசியலமைப்பு சபை: இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் பொறுப்பில் உள்ள அமைப்பு, அங்கு தாராளவாத-அறிவுசார் கொள்கைகள், ஒரே மாதிரியான சிவில் கோட் மற்றும் சர்வதேச அமைதி உள்ளிட்ட விவாதங்கள் நடைபெற்றன.
• 42வது திருத்தம் (1976): சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாப்பதற்கான அரசியலமைப்பு அங்கீகாரத்தில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க படியைக் குறிக்கும் வகையில், 48A விதியைச் சேர்ப்பதன் மூலம் இந்த திருத்தம் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை வலுப்படுத்தியது.
• 86வது திருத்தம் (2002): இந்த திருத்தமானது, தாராளவாத-அறிவுசார் முன்னுரிமையாக கல்வியின் வளர்ச்சியடைந்து வரும் புரிதலை பிரதிபலிக்கும் வகையில், சிறுவயது பராமரிப்பு மற்றும் கல்வியில் கவனம் செலுத்துவதற்காக 45வது பிரிவை மாற்றியது.
• ஜனவரி 26, 1950: இந்திய அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்த தேதி, தாராளவாத-அறிவுசார் கொள்கைகளை வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் ஒரு பகுதியாக உட்பொதித்தது.
• நவம்பர் 26, 1949: இந்திய அரசியலமைப்பை அரசியலமைப்புச் சபை ஏற்றுக்கொண்டது, இந்தக் கொள்கைகளின் முறையான அறிமுகத்தைக் குறிக்கிறது.

மோதல்கள் மற்றும் நல்லிணக்கம்: அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP

இந்திய அரசியலமைப்பில் உள்ள அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான உறவு, இந்தியாவின் சட்டமன்ற மற்றும் நீதித்துறை நிலப்பரப்பை வடிவமைத்துள்ள ஒரு சிக்கலான மற்றும் வளரும் இடையிடையே உள்ளது. அடிப்படை உரிமைகள் நியாயமானவை மற்றும் நீதிமன்றங்களால் நடைமுறைப்படுத்தப்படக் கூடியவை என்றாலும், DPSP கள் நியாயமற்றவை, நிர்வாகத்திலும் கொள்கை உருவாக்கத்திலும் மாநிலம் பின்பற்றுவதற்கான வழிகாட்டுதல்களாக செயல்படுகின்றன. இந்த இரட்டை கட்டமைப்பானது சமூக-பொருளாதார நோக்கங்களுடன் தனிப்பட்ட சுதந்திரங்களை சமநிலைப்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது, இது மோதல்கள் மற்றும் சாத்தியமான நல்லிணக்கத்திற்கு வழிவகுக்கும்.

அடிப்படை உரிமைகள்: ஒரு சுருக்கமான கண்ணோட்டம்

வரையறை மற்றும் இயற்கை

அடிப்படை உரிமைகள், இந்திய அரசியலமைப்பின் பகுதி III இல் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது, அனைத்து குடிமக்களுக்கும் சிவில் உரிமைகளை உத்தரவாதம் செய்கிறது, தன்னிச்சையான அரசு நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக பாதுகாப்பை உறுதி செய்கிறது. இந்த உரிமைகள் நியாயமானவை, அதாவது தனிநபர்கள் தங்கள் அமலாக்கத்திற்காக நீதிமன்றங்களை அணுகலாம்.

முக்கிய உரிமைகள்

• சமத்துவத்திற்கான உரிமை (கட்டுரைகள் 14-18): சட்டத்தின் முன் சமத்துவத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது மற்றும் பாகுபாடுகளை தடை செய்கிறது.
• சுதந்திரத்திற்கான உரிமை (கட்டுரைகள் 19-22): பேச்சு, கூட்டம் மற்றும் இயக்கம் போன்ற சுதந்திரங்களை உள்ளடக்கியது.
• சுரண்டலுக்கு எதிரான உரிமை (கட்டுரைகள் 23-24): மனித கடத்தல் மற்றும் குழந்தை தொழிலாளர்களை தடை செய்கிறது.
• மத சுதந்திரத்திற்கான உரிமை (கட்டுரைகள் 25-28): மத சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கிறது.
• கலாச்சார மற்றும் கல்வி உரிமைகள் (கட்டுரைகள் 29-30): கலாச்சார மற்றும் கல்வி சிறுபான்மையினரின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கிறது.
• அரசியலமைப்பு தீர்வுகளுக்கான உரிமை (பிரிவு 32): உரிமைகளை அமலாக்குவதற்கு தனிநபர்கள் நீதித்துறை தீர்வைப் பெற அனுமதிக்கிறது.

மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள்: ஒரு சுருக்கமான கண்ணோட்டம்

DPSP கள் அரசியலமைப்பின் பகுதி IV இல் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன மற்றும் சமூக-பொருளாதார நலனை இலக்காகக் கொண்ட கொள்கைகளை உருவாக்குவதற்கான வழிகாட்டுதல்களாக செயல்படுகின்றன. இந்த கோட்பாடுகள் நியாயமற்றவை, அதாவது நீதிமன்றங்களால் செயல்படுத்த முடியாது.

முக்கிய கோட்பாடுகள்

• சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதி: வளங்களின் சமமான விநியோகத்தை வலியுறுத்துகிறது.
• காந்தியக் கோட்பாடுகள்: கிராமப்புற மேம்பாடு மற்றும் நலிந்த பிரிவினரின் மேம்பாட்டில் கவனம் செலுத்துங்கள்.
• தாராளவாத-அறிவுசார் கோட்பாடுகள்: பாலின சமத்துவம் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பிற்காக வாதிடுபவர்.

மோதல் பகுதிகள்

நியாயமானது எதிராக நியாயமற்றது

முதன்மையான முரண்பாடு அடிப்படை உரிமைகளின் நியாயமான தன்மை மற்றும் DPSP களின் நியாயமற்ற தன்மை ஆகியவற்றிலிருந்து எழுகிறது. மோதல் ஏற்பட்டால் எதற்கு முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டும் என்ற விவாதங்களுக்கு இது வழிவகுத்தது.

முக்கிய வழக்குகள்

சம்பாக்கம் துரைராஜன் வழக்கு (1951)

• நிகழ்வு: முரண்பட்டால் DPSP கள் மீது அடிப்படை உரிமைகள் மேலோங்கும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.
• தாக்கம்: முதல் திருத்தத்திற்கு (1951) வழிவகுத்தது, இது பிரிவு 15(4) ஐ அறிமுகப்படுத்தியது, இது சமூக மற்றும் கல்வியில் பின்தங்கிய வகுப்பினரின் முன்னேற்றத்திற்காக சிறப்பு ஏற்பாடுகளை செய்ய மாநிலத்தை அனுமதிக்கிறது.

கேசவானந்த பாரதி வழக்கு (1973)

• நிகழ்வு: அரசியலமைப்பின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பை நாடாளுமன்றம் மாற்ற முடியாது என்று வலியுறுத்தி உச்ச நீதிமன்றம் அடிப்படைக் கட்டமைப்பின் கோட்பாட்டை அறிமுகப்படுத்தியது.
• தாக்கம்: அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSPகள் இரண்டும் அரசியலமைப்பின் இன்றியமையாத அம்சங்கள் என்று நிறுவப்பட்டது, தனிப்பட்ட உரிமைகள் மற்றும் சமூக-பொருளாதார இலக்குகளுக்கு இடையே சமநிலையை நோக்கமாகக் கொண்டது.

மினர்வா மில்ஸ் வழக்கு (1980)

• நிகழ்வு: அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP களுக்கு இடையே நல்லிணக்கம் அவசியம் என்று உச்ச நீதிமன்றம் கூறியது, மேலும் அரசியலமைப்பு இந்த சமநிலையை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
• தாக்கம்: இரண்டிற்கும் மற்றதை விட முழுமையான முன்னுரிமை கொடுக்க முடியாது என்ற எண்ணத்தை வலுப்படுத்தியது.

திருத்தங்கள் மற்றும் சட்ட மாற்றங்கள்

• முதல் திருத்தம் (1951): பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கான சிறப்பு ஏற்பாடுகளை அனுமதிப்பதன் மூலம் மோதலை நிவர்த்தி செய்தது.
• 42வது திருத்தம் (1976): அடிப்படை உரிமைகள் மீது DPSP களுக்கு முதன்மை அளிக்க முயற்சித்தது, ஆனால் இது அடுத்தடுத்த நீதித்துறை விளக்கங்களால் ஓரளவு முறியடிக்கப்பட்டது.

சாத்தியமான நல்லிணக்கம்

முரண்பாடுகள் இருந்தபோதிலும், அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP கள் நிரப்பு நோக்கமாக உள்ளன. அடிப்படை உரிமைகள் தனிமனித சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கின்றன, அதே சமயம் DPSPகள் மிகவும் சமத்துவமான சமுதாயத்திற்கான நிலைமைகளை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.

நீதித்துறை விளக்கம்

அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP களுக்கு இடையே நல்லிணக்கத்தைப் பேணுவதற்கு அரசியலமைப்பை விளக்குவதில் நீதித்துறை முக்கியப் பங்காற்றியுள்ளது. முக்கிய தீர்ப்புகள் அவற்றின் நிரப்பு தன்மையை வலியுறுத்துகின்றன, DPSP கள் அடிப்படை உரிமைகளின் விளக்கத்தை தெரிவிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகின்றன.

நல்லிணக்கத்தின் எடுத்துக்காட்டுகள்

• கல்விக்கான உரிமைச் சட்டம் (2009): கல்வியை ஊக்குவிக்கும் DPSPகளுடன் 21A (அடிப்படை உரிமை) சட்டத்தை ஒத்திசைக்கிறது.
• தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் (2005): தனிப்பட்ட உரிமைகளை மதிக்கும் அதே வேளையில், வேலை செய்வதற்கான உரிமையை உறுதிப்படுத்தும் நோக்கத்துடன் DPSP உடன் இணைகிறது.
• டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்: அரசியலமைப்பின் தலைமை சிற்பியாக, அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP கள் இரண்டையும் உருவாக்குவதில் அவர் முக்கிய பங்கு வகித்தார்.
• ஜவஹர்லால் நேரு: சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைய DPSP களை ஒருங்கிணைக்க வாதிட்டார்.
• அரசியல் நிர்ணய சபை: அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSPகள் இரண்டின் உள்ளடக்கம் மற்றும் முக்கியத்துவம் பற்றிய விவாதங்கள் நடைபெற்ற அமைப்பு.
• அரசியலமைப்பின் தத்தெடுப்பு: ஜனவரி 26, 1950 அன்று, அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP களுக்கு இடையேயான தொடர்புகளின் தொடக்கத்தைக் குறித்தது.
• அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள்: பல்வேறு திருத்தங்கள், குறிப்பாக 42வது திருத்தம், இந்த அரசியலமைப்பு அம்சங்களுக்கு இடையேயான உறவை வடிவமைத்துள்ளது.
• நவம்பர் 26, 1949: அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSPகள் இரண்டையும் உள்ளடக்கிய அரசியலமைப்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.
• ஏப்ரல் 24, 1973: அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP களுக்கு இடையிலான சமநிலையை வலுப்படுத்தும் வகையில் கேசவானந்த பாரதி தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது.

DPSP தொடர்பான அமலாக்கம் மற்றும் திருத்தங்கள்

இந்திய அரசியலமைப்பில் உள்ள மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) சமூக-பொருளாதார வளர்ச்சியை அடைவதற்கும் ஒரு நீதியான சமூகத்தை நிறுவுவதற்கும் மாநிலம் பின்பற்ற வேண்டிய வழிகாட்டுதல்களாகும். இந்தக் கோட்பாடுகள் நியாயமற்றவை என்றாலும், அவை நீதிமன்றங்களால் செயல்படுத்தப்பட முடியாதவை என்றாலும், அவை நாட்டின் நிர்வாகத்தில் அடிப்படையானவை. பல ஆண்டுகளாக, பல்வேறு அரசாங்கங்கள் இந்த கொள்கைகளை சட்டமியற்றும் செயல்கள் மற்றும் அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள் மூலம் தங்கள் இலக்குகளை அடைய நடைமுறைப்படுத்தியுள்ளன.

செயல்படுத்துவதில் அரசின் பங்கு

டிபிஎஸ்பியை செயல்படக்கூடிய கொள்கைகள் மற்றும் சட்டங்களாக மொழிபெயர்ப்பதில் அரசாங்கம் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. இது அரசியலமைப்பின் பகுதி IV இல் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ள கொள்கைகளுடன் இணைந்த சட்டங்களை உருவாக்குதல் மற்றும் திட்டங்களை செயல்படுத்துதல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. இந்த முயற்சிகள் சமூக நலன், பொருளாதார சமத்துவம் மற்றும் அரசியல் நீதி ஆகியவற்றை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன, அவை DPSP இன் முக்கிய நோக்கங்களாகும்.

• மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் (MGNREGA): இந்தச் சட்டம் கிராமப்புற குடும்பங்களுக்கு வேலைவாய்ப்புக்கான சட்டப்பூர்வ உத்தரவாதத்தை வழங்குகிறது, வேலை செய்யும் உரிமையை உறுதிசெய்தல் மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சியை ஊக்குவிக்கும் DPSP இன் நோக்கத்துடன் ஒத்துப்போகிறது.

• கல்வி உரிமைச் சட்டம் (2009): இந்தச் சட்டம் 6 முதல் 14 வயது வரையிலான குழந்தைகளுக்கு இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வியை உறுதி செய்கிறது.

• ஒருங்கிணைந்த குழந்தைகள் மேம்பாட்டு சேவைகள் (ஐசிடிஎஸ்): குழந்தைகள் மற்றும் தாய்மார்களின் ஊட்டச்சத்து மற்றும் சுகாதார நிலையை மேம்படுத்துவதற்காக தொடங்கப்பட்ட இந்தத் திட்டம், டிபிஎஸ்பியின் உடல்நலம் மற்றும் ஊட்டச்சத்தின் மீது கவனம் செலுத்துகிறது.

குறிப்பிடத்தக்க திருத்தங்கள்

டிபிஎஸ்பியை வலுப்படுத்துவதில் அரசியலமைப்புத் திருத்தங்கள் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. இந்த திருத்தங்கள் பெரும்பாலும் அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP க்கு இடையேயான உறவை ஒத்திசைக்கப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன, தனிப்பட்ட சுதந்திரங்களை சமரசம் செய்யாமல் சமூக-பொருளாதார நோக்கங்கள் அடையப்படுவதை உறுதி செய்கிறது.

42வது திருத்தம்

1976 இல் இயற்றப்பட்ட 42வது திருத்தம், DPSP தொடர்பான மிக முக்கியமான அரசியலமைப்பு மாற்றங்களில் ஒன்றாகும். 31C சட்டப்பிரிவைத் திருத்துவதன் மூலம் அடிப்படை உரிமைகள் மீது DPSP க்கு முன்னுரிமை அளிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டது, இது DPSP ஐ செயல்படுத்தும் சட்டங்கள் அடிப்படை உரிமைகளை மீறும் அடிப்படையில் சவால் செய்ய முடியாது என்று ஆரம்பத்தில் கூறியது. இந்தச் சட்டத் திருத்தம் நீதித்துறை ஆய்வை எதிர்கொண்ட போதிலும், இது DPSP ஆல் கற்பனை செய்யப்பட்ட சமூக-பொருளாதார வளர்ச்சியின் முக்கியத்துவத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

மற்ற குறிப்பிடத்தக்க திருத்தங்கள்

• 86வது திருத்தம் (2002): இந்த திருத்தம், பிரிவு 21A இன் கீழ் தொடக்கக் கல்வியை அடிப்படை உரிமையாக ஆக்கியது, இது குழந்தைகளுக்கு இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்விக்கு DPSPயின் முக்கியத்துவத்தை பிரதிபலிக்கிறது.
• 73வது மற்றும் 74வது திருத்தங்கள் (1992): இந்த திருத்தங்கள் பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பு மற்றும் நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளை வலுப்படுத்தி, DPSP ஆல் பரிந்துரைக்கப்பட்ட பரவலாக்கப்பட்ட நிர்வாகத்தை மேம்படுத்தியது.

சட்ட மாற்றங்கள்

டிபிஎஸ்பியின் நோக்கங்களை நிறைவேற்ற பல்வேறு சட்டச் சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டுள்ளன. இந்தச் சட்டங்கள் சமூக நீதி, பொருளாதார சமத்துவம் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு உள்ளிட்ட பல்வேறு பகுதிகளை உள்ளடக்கியது.

சட்டமன்றச் சட்டங்களின் எடுத்துக்காட்டுகள்

• நுகர்வோர் பாதுகாப்புச் சட்டம் (1986): இந்தச் சட்டம் நுகர்வோர் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கும், குடிமக்களின் நலன்களைப் பாதுகாக்கும் டிபிஎஸ்பியின் இலக்குடன் இணைந்து நுகர்வோர் கவுன்சில்களை நிறுவுவதற்கும் வழங்குகிறது.
• தேசிய உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் (2013): இந்தச் சட்டம் இந்திய மக்கள்தொகையில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு மக்களுக்கு மானிய விலையில் உணவு தானியங்களை வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது, இது மக்களின் ஊட்டச்சத்து தரத்தை மேம்படுத்துவதற்கான DPSP இன் கட்டளையை நிறைவேற்றுகிறது.
• ஜவஹர்லால் நேரு: இந்தியாவின் முதல் பிரதம மந்திரியாக நேரு, சமூக-பொருளாதார நோக்கங்களை அடைய டிபிஎஸ்பியை அமல்படுத்த வாதிடுவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார்.
• இந்திரா காந்தி: அவரது பதவிக்காலத்தில் 42வது திருத்தம் நிறைவேற்றப்பட்டது, இது அடிப்படை உரிமைகளை விட DPSPக்கு முன்னுரிமை அளிக்க முயற்சித்தது.
• இந்திய நாடாளுமன்றம்: DPSP மற்றும் தொடர்புடைய திருத்தங்களைச் செயல்படுத்துவதில் குறிப்பிடத்தக்க விவாதங்கள் மற்றும் விவாதங்கள் நடைபெறும் சட்டமன்ற அமைப்பு.
• அரசியலமைப்புச் சபை: இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் பொறுப்பு சட்டமன்றம், அங்கு DPSP ஆரம்பத்தில் உருவாக்கப்பட்டு விவாதிக்கப்பட்டது.
• அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொள்வது (1950): இந்திய அரசியலமைப்பில் DPSP முறையான சேர்க்கையைக் குறித்தது, எதிர்கால சட்டமன்ற மற்றும் கொள்கை நடவடிக்கைகளுக்கான கட்டமைப்பை அமைத்தது.
• 42வது திருத்தச் சட்டம் (1976): இந்தியாவின் சட்டமியற்றும் கட்டமைப்பில் DPSP இன் பங்கை மேம்படுத்த முயன்ற ஒரு முக்கிய நிகழ்வு.
• ஜனவரி 26, 1950: இந்திய அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்த தேதி, டிபிஎஸ்பியை ஆளுகைக்கான வழிகாட்டும் கட்டமைப்பாகக் கொண்டுள்ளது.
• நவம்பர் 26, 1949: டிபிஎஸ்பி அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதைக் குறிக்கும் வகையில், அரசியலமைப்புச் சபையால் இந்திய அரசியலமைப்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. சுருக்கமாக, பல்வேறு சட்டங்கள் மற்றும் திருத்தங்கள் மூலம் மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை செயல்படுத்துவது, அரசியலமைப்பு உத்தரவுகள் மற்றும் சட்டமியற்றும் நடவடிக்கைகளுக்கு இடையே உள்ள மாறும் இடைவினையை பிரதிபலிக்கிறது, இது இந்தியாவில் சமூக-பொருளாதார வளர்ச்சியை அடைவதற்கான முயற்சிகளை விளக்குகிறது.

முக்கியமான நபர்கள், இடங்கள், நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகள்

இந்திய அரசியலமைப்பில் உள்ள மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) வரலாற்று வளர்ச்சிகள், முக்கிய நபர்கள் மற்றும் அவற்றின் கருத்தாக்கம் மற்றும் செயல்படுத்தலை வடிவமைத்த குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வுகளில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளன. இந்த பிரிவு DPSP இன் வகைப்பாடு மற்றும் பரிணாம வளர்ச்சியில் முக்கிய பங்கு வகித்த முக்கிய நபர்கள், இடங்கள், நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகளை ஆராய்கிறது.

முக்கியமான மனிதர்கள்

டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்

டாக்டர் பி.ஆர். இந்திய அரசியலமைப்பின் தலைமை சிற்பி என்று அடிக்கடி குறிப்பிடப்படும் அம்பேத்கர், வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை இணைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். வரைவுக் குழுவின் தலைவர் என்ற முறையில், சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதில் அரசுக்கு தார்மீக வழிகாட்டியாக இந்த கோட்பாடுகள் செயல்பட வேண்டியதன் அவசியத்தை அவர் வலியுறுத்தினார்.

ஜவஹர்லால் நேரு

இந்தியாவின் முதல் பிரதம மந்திரி ஜவஹர்லால் நேரு, சமூக-பொருளாதார நோக்கங்களை அடைய வழிகாட்டுதல் கொள்கைகளை செயல்படுத்துவதற்கு வலுவான வக்கீலாக இருந்தார். நவீன, முற்போக்கான இந்தியாவுக்கான அவரது பார்வை இந்த கொள்கைகளை அரசியலமைப்பில் சேர்ப்பதில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

கிரான்வில் ஆஸ்டின்

கிரான்வில் ஆஸ்டின், ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அரசியலமைப்பு வரலாற்றாசிரியர், இந்திய அரசியலமைப்பின் வளர்ச்சி மற்றும் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் பங்கு பற்றிய குறிப்பிடத்தக்க நுண்ணறிவுகளை வழங்கினார். DPSP மற்றும் அடிப்படை உரிமைகள் எவ்வாறு இணைந்து "அரசியலமைப்பின் மனசாட்சியாக" அமைகின்றன என்பதை அவரது படைப்புகள் வலியுறுத்துகின்றன.

சர் பெனகல் நர்சிங் ராவ்

சர் பெனகல் நர்சிங் ராவ், அரசியலமைப்பை உருவாக்குவதில் ஒரு செல்வாக்கு மிக்க நபராக இருந்தார், அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பிற்குள் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை ஒருங்கிணைக்க வாதிட்டார். அரசியலமைப்பு உருவாக்கத்தில் அவரது பங்களிப்புகள் டிபிஎஸ்பியை வடிவமைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தன.

மகாத்மா காந்தி

மகாத்மா காந்தியின் தத்துவம் காந்திய இயக்கக் கோட்பாடுகளில் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அகிம்சை, தன்னிறைவு மற்றும் நலிந்த பிரிவினரின் முன்னேற்றம் ஆகிய அவரது இலட்சியங்கள் டிபிஎஸ்பியின் பல்வேறு கட்டுரைகளில் பிரதிபலிக்கின்றன, காந்திய விழுமியங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமூகத்தை மேம்படுத்துகின்றன. அரசியல் நிர்ணய சபை இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்குவதற்கு பொறுப்பான அமைப்பாகும், அங்கு வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் விரிவாக விவாதிக்கப்பட்டு உருவாக்கப்பட்டன. DPSP பற்றிய விவாதங்களுக்கு பங்களித்த புகழ்பெற்ற தலைவர்கள் மற்றும் சிந்தனையாளர்கள் இதில் அடங்குவர்.

சபர்மதி ஆசிரமம்

காந்திய சிந்தனை மற்றும் செயல்பாட்டின் மையமான சபர்மதி ஆசிரமம், காந்தியின் தன்னிறைவு மற்றும் அகிம்சை கொள்கைகளை வளர்ப்பதிலும் பிரச்சாரத்திலும் முக்கிய பங்கு வகித்தது. இந்த இலட்சியங்கள் காந்திய இயக்கக் கோட்பாடுகளில் பிரதிபலிக்கின்றன.

வார்தா

வார்தா அடிப்படைக் கல்வியின் வார்தா திட்டத்திற்காக அறியப்படுகிறது, இது காந்தியின் கல்வி இலட்சியங்களால் ஈர்க்கப்பட்டு தன்னம்பிக்கை மற்றும் தொழிற்பயிற்சியில் கவனம் செலுத்துகிறது. டிபிஎஸ்பிக்குள் இருக்கும் காந்தியக் கொள்கைகளின் பின்னணியில் இந்த இடம் குறிப்பிடத்தக்கது. அரசியல் நிர்ணய சபையில் நடந்த விவாதங்கள் மற்றும் விவாதங்கள் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை வடிவமைப்பதில் முக்கியமானவை. இந்த விவாதங்கள் காந்திய சிந்தனை உட்பட பல்வேறு சமூக-அரசியல் சித்தாந்தங்கள் பற்றிய விரிவான விவாதங்களைக் கண்டன, இது டிபிஎஸ்பியின் உருவாக்கத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொள்வது

ஜனவரி 26, 1950 இல், இந்திய அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்தது, இது வழிகாட்டுதல் கொள்கைகளை அதிகாரப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொண்டது. இந்த நிகழ்வு இந்தியாவின் அரசியலமைப்பு வரலாற்றில் ஒரு முக்கிய அடையாளமாக இருந்தது, DPSP ஐ நிர்வாகத்திற்கான ஒரு கட்டமைப்பாக உட்பொதித்தது.

42வது திருத்தம் (1976)

42வது திருத்தம், குறிப்பாக சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதி தொடர்பான வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை வலுப்படுத்துவதில் குறிப்பிடத்தக்கது. இந்த திருத்தம் இந்திய அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பில் இந்த கொள்கைகளின் பரிணாம தன்மையை பிரதிபலிக்கிறது.

இந்திய அரசு சட்டம் 1935

இந்திய அரசமைப்புச் சட்டம் 1935 இந்திய அரசியலமைப்பில் பின்னர் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பல அரசியலமைப்பு அம்சங்களுக்கான அடித்தளத்தை அமைத்தது, இதில் நிர்வாகத்திற்கான வழிகாட்டுதல் கொள்கைகள் அடங்கும். அரசியலமைப்பை உருவாக்குபவர்களுக்கு இது ஒரு குறிப்பு புள்ளியாக செயல்பட்டது.

நவம்பர் 26, 1949

இந்திய அரசியலமைப்பு இந்த தேதியில் அரசியலமைப்பு சபையால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது, இது வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் முறையான அறிமுகத்தைக் குறிக்கிறது. இந்த நாள் இந்தியாவில் அரசியலமைப்பு தினமாக கொண்டாடப்படுகிறது.

ஜனவரி 26, 1950

இந்திய அரசியலமைப்பு இந்த தேதியில் நடைமுறைக்கு வந்தது, நிர்வாகத்திற்கான வழிகாட்டுதல் கட்டமைப்பின் ஒரு பகுதியாக வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை உட்பொதித்தது. இது இந்தியாவில் குடியரசு தினமாக கொண்டாடப்படுகிறது.

1945

1945 ஆம் ஆண்டின் சப்ரு கமிஷன் அறிக்கை, அரசமைப்புச் சட்டத்தில் உத்தரவுக் கொள்கைகளைச் சேர்க்கப் பரிந்துரைத்தது. இந்த அறிக்கை DPSP இல் பிரதிபலித்தது போல், ஒரு நலன்புரி அரசிற்கான பார்வையை வடிவமைப்பதில் செல்வாக்கு செலுத்தியது.

ஐரிஷ் அரசியலமைப்பின் தாக்கம்

இந்திய அரசியலமைப்பில் உள்ள வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் ஐரிஷ் அரசியலமைப்பால் ஈர்க்கப்பட்டன, இது ஸ்பெயினின் அரசியலமைப்பால் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. இந்திய அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பில் இதே போன்ற வழிகாட்டுதல்களை இணைப்பதில் இந்த செல்வாக்கு முக்கியமானது.