மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) அறிமுகம்

மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் மேலோட்டம்

மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) இந்திய அரசியலமைப்பின் ஒரு தனித்துவமான அம்சத்தை உருவாக்குகின்றன, தேசத்திற்காக வடிவமைப்பாளர்கள் கற்பனை செய்த இலட்சியங்கள் மற்றும் அபிலாஷைகளை உள்ளடக்கியது. அரசியலமைப்பின் நான்காம் பாகத்தில் (கட்டுரைகள் 36 முதல் 51 வரை) பொதிந்துள்ள இந்தக் கோட்பாடுகள், இந்தியாவில் ஆளுகை மற்றும் கொள்கை உருவாக்கத்தின் பின்னணியில் ஒரு நீதியான சமுதாயத்தை உருவாக்குவதற்கான வழிகாட்டுதல்களாக செயல்படுகின்றன. அடிப்படை உரிமைகளைப் போலன்றி, DPSP கள் நியாயமற்றவை, அதாவது அவை நீதிமன்றங்களால் சட்டப்பூர்வமாக செயல்படுத்தப்பட முடியாதவை. இருப்பினும், அவை நாட்டின் நிர்வாகத்திற்கு அடிப்படை மற்றும் சமூக நீதி மற்றும் பொருளாதார ஜனநாயகத்தை உறுதி செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.

முக்கியத்துவம் மற்றும் நோக்கம்

DPSP என்பது ஒரு நலன்புரி அரசை நிறுவுவதை நோக்கமாகக் கொண்ட கொள்கைகளை செயல்படுத்துவதில் அரசுக்கு வழிகாட்டும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. அவை இந்திய அரசியலமைப்பின் சமூக-பொருளாதார தத்துவத்தை பிரதிபலிக்கின்றன மற்றும் சட்டமன்ற மற்றும் நிர்வாக நடவடிக்கைகளுக்கு ஒரு கலங்கரை விளக்கமாக செயல்படுகின்றன. தேசிய வாழ்வின் அனைத்து நிறுவனங்களுக்கும் நீதி-சமூக, பொருளாதார மற்றும் அரசியல்-தெரிவிக்கும் சமூக ஒழுங்கைப் பாதுகாத்து பாதுகாப்பதன் மூலம் மக்களின் நலனை மேம்படுத்துவதில் அரசின் பங்கை வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் வலியுறுத்துகின்றன.

தத்துவ அடிப்படைகள்

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் சமூக நீதியின் தத்துவத்தில் வேரூன்றியவை மற்றும் சமமான சமூகத்தை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. அவர்கள் ஐரிஷ் அரசியலமைப்பு, காந்திய சித்தாந்தம் மற்றும் இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தின் நோக்கங்களில் இருந்து உத்வேகம் பெறுகிறார்கள். அரசியல் சட்டத்தை உருவாக்கியவர்களான டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர், தனிநபர் உரிமைகள் மற்றும் கூட்டு நலன் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான இடைவெளியைக் குறைக்க வேண்டியதன் அவசியத்தால் பாதிக்கப்பட்டார், மாநிலக் கொள்கையின் மூலம் மக்களின் சமூக-பொருளாதார அபிலாஷைகளை நிறைவேற்றுவதை உறுதி செய்தார்.

முக்கிய கூறுகள் மற்றும் கருத்துக்கள்

நியாயமற்ற இயல்பு

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் தனித்துவமான அம்சங்களில் ஒன்று, அவற்றின் நியாயமற்ற தன்மை ஆகும், அதாவது அவை எந்த நீதிமன்றத்தாலும் செயல்படுத்தப்படாது. இருந்தபோதிலும், கொள்கைகள் மற்றும் சட்டங்களை வகுப்பதில் அரசுக்கு வழிகாட்டி, அவர்கள் குறிப்பிடத்தக்க தார்மீக மற்றும் அரசியல் எடையைக் கொண்டுள்ளனர். இந்த நியாயமற்ற தன்மை, அந்த நேரத்தில் நிலவிய சமூக-பொருளாதார நிலைமைகளின்படி இந்தக் கொள்கைகளை செயல்படுத்துவதில் அரசுக்கு நெகிழ்வுத்தன்மையை வழங்க வடிவமைப்பாளர்களின் நனவான தேர்வாகும்.

ஆட்சி மற்றும் சமூக நீதி

சமூக நீதியை அடைவதை நோக்கமாகக் கொண்ட நிர்வாகத்தின் முக்கியத்துவத்தை வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன. அவர்கள் ஒரு நலன்புரி அரசை நிறுவுவதற்கான கட்டமைப்பை வகுத்துள்ளனர், அங்கு அனைத்து பரிமாணங்களிலும் நீதியை ஊக்குவிக்கும் ஒரு சமூக ஒழுங்கைப் பாதுகாப்பதன் மூலம் மக்களின் நலனை உறுதி செய்ய அரசு கடமைப்பட்டுள்ளது. சமத்துவமின்மையை நீக்கி அனைத்து குடிமக்களுக்கும் சம வாய்ப்புகளை வழங்கும் நிலைமைகளை உருவாக்குவது இதில் அடங்கும்.

பொருளாதார ஜனநாயகம்

பொருளாதார ஜனநாயகம் என்பது வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் மையக் கருப்பொருளாகும், இது வளங்கள் மற்றும் செல்வத்தின் சமமான விநியோகத்தின் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது. ஒரு சில கைகளில் செல்வம் மற்றும் உற்பத்திச் சாதனங்கள் குவிவதைத் தடுக்கும் கொள்கைகளை கொள்கைகள் பரிந்துரைக்கின்றன, பொருளாதார அமைப்பு முழு மக்களுக்கும் பயனளிக்கும் வகையில் செயல்படுவதை உறுதி செய்கிறது.

அடிப்படை வழிகாட்டுதல்கள்

கொள்கை வகுப்பதில் அரசுக்கு வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் அடிப்படை வழிகாட்டிகளாக செயல்படுகின்றன. அவை வெறும் புனிதமான அறிவிப்புகள் அல்ல, ஆனால் அவை நிர்வாகத்திற்கான அத்தியாவசிய உத்தரவுகளாகக் கருதப்படுகின்றன. இந்தக் கொள்கைகள், வேலை செய்யும் உரிமை, கல்வி, பொது உதவி, வாழ்க்கை ஊதியம், குழந்தைகள் மற்றும் இளைஞர்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் சர்வதேச அமைதி மற்றும் பாதுகாப்பை மேம்படுத்துதல் உள்ளிட்ட பல்வேறு சமூக-பொருளாதார மற்றும் அரசியல் உரிமைகளை உள்ளடக்கியது.

வரலாற்று சூழல் மற்றும் பங்களிப்பாளர்கள்

முக்கிய நபர்கள்

1. டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்: இந்திய அரசியலமைப்பின் முதன்மை சிற்பி என்று அடிக்கடி புகழப்படும் டாக்டர். அம்பேத்கர், சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியை அடைவதில் அவற்றின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தி, அரசமைப்புச் சட்டத்தில் இயக்கக் கோட்பாடுகளை இணைப்பதில் முக்கியப் பங்காற்றினார்.
2. ஜவஹர்லால் நேரு: இந்தியாவின் முதல் பிரதமர் நேரு ஒரு நலன்புரி அரசின் பார்வையை வடிவமைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார், இது வழிகாட்டுதல் கொள்கைகளில் பிரதிபலிக்கிறது.

குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகள்

• அரசியலமைப்புச் சபை விவாதங்கள் (1946-1949): 1946 மற்றும் 1949 க்கு இடையில் அரசியலமைப்புச் சபையில் நடந்த விவாதங்கள் மற்றும் விவாதங்கள் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை வடிவமைப்பதில் முக்கியமானவை. இந்த விவாதங்கள் தனிமனித உரிமைகளுக்கும் சமூக நலனுக்கும் இடையே சமநிலையின் அவசியத்தை எடுத்துக்காட்டின.
• அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொள்வது (நவம்பர் 26, 1949): இந்திய அரசியலமைப்பு, வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் உட்பட, நவம்பர் 26, 1949 அன்று ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது, இது நாட்டின் நீதி மற்றும் சமத்துவ சமூகத்தை நோக்கிய பயணத்தில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மைல்கல்லைக் குறிக்கிறது.

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் எடுத்துக்காட்டுகள்

1. பிரிவு 39: பொருள் வளங்களின் உரிமையும் கட்டுப்பாடும் பொது நலனுக்குச் சேவை செய்யும் வகையில் பகிர்ந்தளிக்கப்படுவதை உறுதி செய்யும்படி அரசுக்கு வழிகாட்டுகிறது.
2. பிரிவு 41: சமூகப் பாதுகாப்பிற்கான உறுதிப்பாட்டை பிரதிபலிக்கும் வகையில், வேலையின்மை, முதுமை, நோய் மற்றும் இயலாமை போன்றவற்றில் பொது உதவியை வழங்க அரசை கட்டாயப்படுத்துகிறது.
3. கட்டுரை 45: குழந்தைகளுக்கு இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வியை வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்ட இந்த கொள்கை சமூக-பொருளாதார வளர்ச்சியை அடைவதில் கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

ஆட்சியில் தாக்கம்

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் கொள்கைகள் மற்றும் சட்டமியற்றும் நடவடிக்கைகளை வடிவமைப்பதன் மூலம் இந்திய நிர்வாகத்தில் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன. மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் (MGNREGA) மற்றும் மதிய உணவுத் திட்டம் போன்ற மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்ட பல நலத்திட்டங்கள் மற்றும் சட்டங்களை அவர்கள் ஊக்கப்படுத்தியுள்ளனர். நியாயமற்றதாக இருந்தபோதிலும், கொள்கைகள் சமூக-பொருளாதார சவால்களை எதிர்கொள்வதிலும், அரசியலமைப்பின் மூலம் ஒரு நலன்புரி அரசின் பார்வையை நோக்கி பாடுபடுவதிலும் அரசுக்கு ஒரு தார்மீக திசைகாட்டியாக தொடர்ந்து செயல்படுகின்றன.

DPSP இன் வகைப்பாடு

மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் வகைப்பாடு (DPSP)

கண்ணோட்டம்

இந்திய அரசியலமைப்பில் உள்ள மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) என்பது கொள்கைகளின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல, சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதையும் ஒரு நலன்புரி அரசை நிறுவுவதையும் நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு நுணுக்கமான கட்டமைப்பாகும். இந்தக் கொள்கைகளை அவற்றின் அடிப்படைத் தத்துவங்களின் அடிப்படையில் மூன்று முக்கிய வகைகளாகப் பிரிக்கலாம்: சோசலிசக் கோட்பாடுகள், காந்தியக் கோட்பாடுகள் மற்றும் தாராளவாத-அறிவுசார் கோட்பாடுகள். ஒவ்வொரு வகையும் ஆளுகை மற்றும் சமூக மேம்பாட்டின் ஒரு தனித்துவமான அம்சத்தை பிரதிபலிக்கிறது, இது மாநிலத்திற்கு ஒரு விரிவான சாலை வரைபடத்தை வழங்குகிறது.

சோசலிசக் கோட்பாடுகள்

DPSP க்குள் பொதிந்துள்ள சோசலிசக் கோட்பாடுகள் பொருளாதார நீதி மற்றும் ஒரு நியாயமான சமூக ஒழுங்கின் கருத்தை உணர்த்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. இந்தக் கோட்பாடுகள் சமத்துவமின்மையைக் குறைப்பதிலும் வளங்களின் சமமான விநியோகத்தை உறுதி செய்வதிலும் அரசின் பங்கை வலியுறுத்துகின்றன. முக்கிய கட்டுரைகள்:

• பிரிவு 38: சமூகம், பொருளாதாரம் மற்றும் அரசியல் ஆகிய நீதியால் ஊடுருவிய சமூக ஒழுங்கைப் பாதுகாப்பதன் மூலம் மக்களின் நலனை மேம்படுத்துவதற்கும், வருமானம், அந்தஸ்து, வசதிகள் மற்றும் வாய்ப்புகளில் ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைப்பதற்கும் அரசு பாடுபட வேண்டும்.

• பிரிவு 39: பொது நலனைப் பேணுவதற்கும், செல்வம் மற்றும் உற்பத்திச் சாதனங்கள் குவிவதைத் தடுப்பதற்கும் பொருள் வளங்களின் உரிமையும் கட்டுப்பாடும் பகிர்ந்தளிக்கப்படுவதை உறுதிசெய்யும் வகையில் அரசை வழிநடத்துகிறது.

• பிரிவு 41: வேலையின்மை, முதுமை, நோய் மற்றும் ஊனமுற்றோர் போன்ற சில சந்தர்ப்பங்களில் வேலை, கல்வி மற்றும் பொது உதவி ஆகியவற்றின் மீது கவனம் செலுத்துகிறது.

• பிரிவு 43: அனைத்து தொழிலாளர்களுக்கும் வாழ்க்கை ஊதியம் மற்றும் ஒழுக்கமான வாழ்க்கைத் தரத்தைப் பாதுகாப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது, மனித கண்ணியத்தை உறுதிப்படுத்தும் வேலைக்கான நிலைமைகளை மேம்படுத்துகிறது.

காந்தியக் கோட்பாடுகள்

மகாத்மா காந்தியின் கொள்கைகளால் ஈர்க்கப்பட்டு, காந்தியக் கொள்கைகள் சமூக நலன் மற்றும் கிராமப்புற வளர்ச்சியில் கவனம் செலுத்துகின்றன. இந்த கொள்கைகள் கிராமப்புற சமூகங்கள் மற்றும் சமூகத்தின் பாதிக்கப்படக்கூடிய பிரிவினருக்கு அதிகாரமளிப்பதை வலியுறுத்தி, காந்திய விழுமியங்களை ஆளுகை அமைப்பில் ஒருங்கிணைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.

• பிரிவு 40: கிராம பஞ்சாயத்துகளை சுய-அரசு அலகுகளாக அமைப்பதற்கும், அடிமட்ட ஜனநாயகம் மற்றும் கிராமப்புற வளர்ச்சியை மேம்படுத்துவதற்கும் வக்கீல்கள்.
• பிரிவு 43: கிராமப்புறங்களில் தனிநபர் அல்லது கூட்டுறவு அடிப்படையில் குடிசைத் தொழில்களை ஊக்குவிக்க, உள்ளூர் பொருளாதாரம் மற்றும் வேலைவாய்ப்பை ஆதரிக்கிறது.
• பிரிவு 46: பட்டியலிடப்பட்ட சாதிகள், பழங்குடியினர் மற்றும் சமூகத்தின் பிற நலிவடைந்த பிரிவினரின் கல்வி மற்றும் பொருளாதார நலன்களை மேம்படுத்துதல் மற்றும் சமூக அநீதி மற்றும் சுரண்டலில் இருந்து பாதுகாப்பு ஆகியவற்றை கட்டாயப்படுத்துகிறது.

தாராளவாத-அறிவுசார் கோட்பாடுகள்

தாராளவாத-அறிவுசார் கோட்பாடுகள் அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்களின் தாராளவாத மற்றும் அறிவுசார் அபிலாஷைகளை பிரதிபலிக்கின்றன. இந்த கோட்பாடுகள் தனிமனித உரிமைகள், சுதந்திரம் மற்றும் சட்ட உதவி ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகின்றன, ஒரே மாதிரியான மற்றும் சமமான சட்ட கட்டமைப்பை உருவாக்குவதில் கவனம் செலுத்துகின்றன.

• பிரிவு 44: ஒரே மாதிரியான மதச்சார்பற்ற சிவில் சட்டங்களின் கீழ் அனைத்து குடிமக்களும் சமமாக நடத்தப்படுவதை உறுதிசெய்யும் வகையில், இந்தியப் பகுதி முழுவதும் ஒரே மாதிரியான சிவில் சட்டத்தை நிறுவ முயல்கிறது.
• பிரிவு 45: சமூக-பொருளாதார வளர்ச்சியை அடைவதில் கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துரைத்து, பதினான்கு வயது முடியும் வரை அனைத்து குழந்தைகளுக்கும் இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வியை வழங்குமாறு முதலில் அரசுக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டது.
• பிரிவு 50: நீதித்துறையின் சுதந்திரம் மற்றும் நியாயமான நீதி நிர்வாகத்தை உறுதிசெய்து, அரசின் பொதுச் சேவைகளில் உள்ள நிர்வாகத்திலிருந்து நீதித்துறையை பிரிக்க வேண்டும் என்று வாதிடுகிறார். குறிப்பிடத்தக்க மக்கள்:
• டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்: வரைவுக் குழுவின் தலைவராக, டாக்டர் அம்பேத்கர் DPSP-ஐ வடிவமைப்பதில் முக்கியப் பங்காற்றினார், அவர்கள் தனிப்பட்ட உரிமைகள் மற்றும் சமூக நலன் ஆகியவற்றுக்கு இடையே ஒரு சமநிலையான அணுகுமுறையை பிரதிபலிப்பதை உறுதி செய்தார்.
• மகாத்மா காந்தி: அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்குவதில் நேரடியாக ஈடுபடவில்லை என்றாலும், கிராமப்புற வளர்ச்சி மற்றும் சமூக நீதியை இலக்காகக் கொண்ட கொள்கைகளைச் சேர்ப்பதில் காந்தியத் தத்துவம் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. முக்கிய நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகள்:
• அரசியலமைப்புச் சபை விவாதங்கள் (1946-1949): பல்வேறு முன்னோக்குகள் மற்றும் தத்துவங்களைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில், டிபிஎஸ்பியை உருவாக்குவதில் அரசியலமைப்பு வரைவின் போது நடந்த விவாதங்கள் முக்கியமானவை.
• அரசியலமைப்பின் தத்தெடுப்பு (26 நவம்பர் 1949): தத்தெடுப்பு, தேசத்தின் சமூக-பொருளாதார இலக்குகளை அடைவதற்கான வழிகாட்டும் கட்டமைப்பாக இந்தக் கொள்கைகளின் முறையான அங்கீகாரத்தைக் குறித்தது.

எடுத்துக்காட்டுகள் மற்றும் பயன்பாடுகள்

இந்த வகைகளில் டிபிஎஸ்பியின் வகைப்பாடு நிர்வாகத்திற்கும் கொள்கை உருவாக்கத்திற்கும் நடைமுறை தாக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது. உதாரணமாக, மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் (MGNREGA) சோசலிச மற்றும் காந்தியக் கொள்கைகளை செயல்படுத்துவதைக் காணலாம், இது வேலைவாய்ப்பை வழங்குவதையும் கிராமப்புற வளர்ச்சியை மேம்படுத்துவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. அதேபோன்று, ஒரு சீரான சிவில் சட்டத்திற்கான அழுத்தம், தாராளவாத-அறிவுசார் கோட்பாடுகளின் அபிலாஷைகளை பிரதிபலிக்கிறது, சட்ட ஒற்றுமை மற்றும் சமத்துவத்திற்காக பாடுபடுகிறது. இந்தக் கொள்கைகள் சட்டமியற்றும் நடவடிக்கைகள் மற்றும் கொள்கை முயற்சிகளைத் தொடர்ந்து ஊக்குவித்து, இந்திய ஆட்சிக் கட்டமைப்பில் அவற்றின் நீடித்த பொருத்தத்தை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

உத்தரவுக் கோட்பாடுகளுக்குப் பின்னால் அனுமதி

அனுமதியின் கருத்தைப் புரிந்துகொள்வது

இந்திய அரசியலமைப்பில் உள்ள மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) தனித்தன்மை வாய்ந்தவை, அவை சட்ட அமலாக்கத்தன்மையைக் கொண்டிருக்கவில்லை. இந்த நியாயமற்ற தன்மை அவர்களுக்குப் பின்னால் உள்ள "அனுமதி" பற்றிய கேள்விகளை எழுப்புகிறது. தண்டனைகள் அல்லது தண்டனைகளை உள்ளடக்கிய சட்டத் தடைகளைப் போலன்றி, கட்டளைக் கோட்பாடுகளுக்குப் பின்னால் உள்ள அனுமதி பெரும்பாலும் தார்மீக மற்றும் அரசியல் சார்ந்தது. இந்த கொள்கைகள் மாநில கொள்கை மற்றும் நிர்வாகத்திற்கான திசைகாட்டியாக செயல்படுகின்றன, இது சட்டமன்ற நடவடிக்கைகள் மற்றும் முடிவுகளை பாதிக்கும் ஒரு கட்டமைப்பை வழங்குகிறது.

தார்மீக மற்றும் அரசியல் அனுமதி

உத்தரவுக் கோட்பாடுகளின் தார்மீக அனுமதியானது நீதி, சமத்துவம் மற்றும் மக்கள் நலன் ஆகிய இலட்சியங்களில் இருந்து உருவாகிறது. அவை சமூக-பொருளாதார நிலைமைகளை உயர்த்துவதற்கும் சமமான வளர்ச்சியை உறுதி செய்வதற்கும் இந்திய அரசின் தார்மீக அர்ப்பணிப்புகளை உள்ளடக்கியது. அரசியல் ரீதியாக, தேசத்திற்கான லட்சிய இலக்குகளை அமைப்பதன் மூலம் கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கு வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் வழிகாட்டுகின்றன. அரசியல் அறிக்கைகள் மற்றும் அரசாங்கக் கொள்கைகளில் செல்வாக்கு செலுத்தும், நீதியான சமுதாயத்திற்கான மக்களின் அபிலாஷைகளை அவை பிரதிபலிக்கின்றன. வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் அரசியலமைப்பு ரீதியாக நியாயமற்றவை, அதாவது அவை எந்த நீதிமன்றத்தாலும் செயல்படுத்தப்பட முடியாது. நடைமுறையில் உள்ள சமூக-பொருளாதார நிலைமைகளுக்கு ஏற்ப கொள்கைகளை மாற்றியமைக்க அரசாங்கத்திற்கு நெகிழ்வுத்தன்மையை வழங்குவதற்காக, அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்களால் இந்த தேர்வு வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டது. இருந்தபோதிலும், ஆணைக் கோட்பாடுகளின் தார்மீக மற்றும் அரசியல் எடை, அவை ஆளுகைக்கு ஒருங்கிணைந்ததாக இருப்பதை உறுதிசெய்கிறது, சட்டம் மற்றும் மாநிலக் கொள்கையை பாதிக்கிறது.

மாநில கொள்கை மற்றும் சட்டத்தின் மீதான தாக்கம்

உத்தரவுக் கோட்பாடுகள் மாநிலக் கொள்கை மற்றும் சட்டமன்ற நடவடிக்கைகளை கணிசமாக வடிவமைத்துள்ளன. சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியை அடைவதை நோக்கமாகக் கொண்ட சட்டங்களை உருவாக்குவதற்கும் கொள்கைகளை செயல்படுத்துவதற்கும் அவை ஒரு வரைபடத்தை வழங்குகின்றன. சட்டத்தால் நடைமுறைப்படுத்தப்படாவிட்டாலும், வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்துதல், சமத்துவமின்மையைக் குறைத்தல் மற்றும் நீதியை உறுதிப்படுத்துதல் ஆகியவற்றை நோக்கமாகக் கொண்ட பல்வேறு நலத்திட்டங்கள் மற்றும் சட்டமன்ற நடவடிக்கைகளில் அவர்களின் செல்வாக்கு தெளிவாக உள்ளது.

செல்வாக்கின் எடுத்துக்காட்டுகள்

1. மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் (MGNREGA): சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியின் கொள்கைகளால் ஈர்க்கப்பட்டு, இந்தச் சட்டம் வேலைவாய்ப்பை வழங்குவதையும் கிராமப்புற வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்துவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.
2. கல்வி உரிமைச் சட்டம்: கல்விக்கான வழிகாட்டுதல் கொள்கையின் முக்கியத்துவத்தைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில், இந்தச் சட்டம் குழந்தைகளுக்கு இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வியை உறுதி செய்கிறது.
3. மதிய உணவு திட்டம்: இந்த முன்முயற்சியானது, குழந்தை நலன் மற்றும் ஊட்டச்சத்தின் மீதான வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் கவனத்துடன், மாணவர் சேர்க்கை மற்றும் தக்கவைப்பை அதிகரிக்க, பள்ளிக் குழந்தைகளுக்கு உணவை வழங்குகிறது.

முக்கிய நபர்கள் மற்றும் அவர்களின் பங்களிப்புகள்

டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்

டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர், வரைவுக் குழுவின் தலைவராக, அரசமைப்புச் சட்டத்தில் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை ஒருங்கிணைப்பதில் முக்கியப் பங்காற்றினார். சமூக நீதியை அடைவதிலும் தனிமனித உரிமைகள் மற்றும் கூட்டு நலனுக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியைக் குறைப்பதிலும் இந்தக் கொள்கைகளின் தார்மீக மற்றும் அரசியல் முக்கியத்துவத்தை அவர் நம்பினார்.

ஜவஹர்லால் நேரு

இந்தியாவின் முதல் பிரதம மந்திரி ஜவஹர்லால் நேரு, ஒரு நலன்புரி அரசின் தொலைநோக்குப் பார்வையை ஆதரித்தார், இது வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளில் பிரதிபலிக்கிறது. அவருடைய கொள்கைகள் பெரும்பாலும் இந்தக் கொள்கைகளால் வழிநடத்தப்பட்டு, ஒரு நியாயமான மற்றும் சமத்துவமான சமுதாயத்தை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தன.

வரலாற்று சூழல் மற்றும் பரிணாமம்

அரசியலமைப்புச் சபை விவாதங்கள் (1946-1949)

அரசியல் நிர்ணய சபையில் நடந்த விவாதங்கள் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை வடிவமைப்பதில் முக்கியமானவை. மாநிலக் கொள்கையை வழிநடத்துவதிலும் சமூக-பொருளாதார நீதியை உறுதி செய்வதிலும் இந்தக் கொள்கைகளின் முக்கியத்துவம் குறித்து உறுப்பினர்கள் விவாதித்தனர். நிர்வாகத்தில் நெகிழ்வுத்தன்மையின் அவசியத்தை உணர்ந்து, இந்த விவாதங்களின் விளைவாக, அவற்றை நியாயமற்றதாக மாற்றுவதற்கான முடிவு எடுக்கப்பட்டது.

அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொள்வது (26 நவம்பர் 1949)

அரசமைப்புச் சட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டது, மாநிலக் கொள்கைக்கான வழிகாட்டும் கட்டமைப்பாக இயக்கக் கோட்பாடுகளின் முறையான அங்கீகாரத்தைக் குறித்தது. நியாயமற்றது என்றாலும், அவர்களின் தார்மீக மற்றும் அரசியல் அனுமதி இந்திய ஆட்சியில் அவர்களின் தொடர் பொருத்தத்தை உறுதி செய்துள்ளது.

செயல்படுத்தல் மற்றும் எடுத்துக்காட்டுகள்

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் நியாயமற்றவை என்றாலும், பல்வேறு சட்டமியற்றும் செயல்கள் மற்றும் கொள்கைகள் அவற்றின் செல்வாக்கைப் பிரதிபலிக்கின்றன:

• சமூக நலத் திட்டங்கள்: வறுமை ஒழிப்பு, சுகாதாரம் மற்றும் கல்வி ஆகியவற்றை இலக்காகக் கொண்ட திட்டங்கள் நேரடியாக வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளால் பாதிக்கப்படுகின்றன.
• பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள்: பொருளாதார சமத்துவம் மற்றும் வள விநியோகத்தை இலக்காகக் கொண்ட கொள்கைகள் பொருளாதார ஜனநாயகம் மற்றும் சமூக நீதிக்கான கொள்கைகளின் முக்கியத்துவத்துடன் ஒத்துப்போகின்றன.

நிர்வாகம் மற்றும் செயல்படுத்தல் சவால்கள்

கட்டளைக் கோட்பாடுகளின் நியாயமற்ற தன்மை, அவற்றைச் செயல்படுத்துவதில் சவால்களை முன்வைக்கிறது. நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய அடிப்படை உரிமைகளுடன் இந்தக் கொள்கைகளை சமநிலைப்படுத்துவது பெரும்பாலும் நிர்வாகத்தில் மோதல்களுக்கு வழிவகுக்கிறது. எவ்வாறாயினும், வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் தார்மீக மற்றும் அரசியல் அனுமதியானது கொள்கை வகுப்பிற்கு தொடர்ந்து ஊக்கமளிக்கிறது மற்றும் வழிகாட்டுகிறது, இது ஒரு நியாயமான மற்றும் சமமான சமூகத்திற்கான தேடலில் அவற்றின் பொருத்தத்தை உறுதி செய்கிறது.

முக்கிய இடங்கள், நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகள்

• அரசியலமைப்பு மண்டபம், புது தில்லி: அரசியல் நிர்ணய சபை விவாதங்களுக்கான இடம், அங்கு உத்தரவுக் கோட்பாடுகள் விவாதிக்கப்பட்டு வரைவு செய்யப்பட்டன.
• குடியரசு தினம் (ஜனவரி 26, 1950): இந்திய ஆட்சியில் ஒரு புதிய சகாப்தத்தின் விடியலைக் குறிக்கும் வகையில், உத்தரவுக் கோட்பாடுகள் உட்பட அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்த நாள். வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்குப் பின்னால் உள்ள அனுமதி, சட்டப்பூர்வமாக இல்லாவிட்டாலும், சமூக-பொருளாதார நீதி மற்றும் நிர்வாகத்தை நோக்கிய இந்தியாவின் பயணத்தை வடிவமைக்கும் ஒரு சக்திவாய்ந்த தார்மீக மற்றும் அரசியல் சக்தியாக உள்ளது.

அடிப்படை உரிமைகளுக்கும் DPSP க்கும் இடையிலான முரண்பாடுகள்

மோதல்களுக்கு அறிமுகம்

இந்திய அரசியலமைப்பு தனிமனித உரிமைகளை சமூக நலனுடன் சமன்படுத்தும் ஒரு உயிருள்ள ஆவணமாகும். இந்த சமநிலை முதன்மையாக இரண்டு வேறுபட்ட மற்றும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்ட கூறுகள் மூலம் அடையப்படுகிறது: அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP). அடிப்படை உரிமைகள் நியாயமானவை என்றாலும், தனிநபர்களுக்கு அவர்களின் மீறலுக்கு எதிராக சட்டப்பூர்வ உதவியை வழங்குகின்றன, DPSP நியாயமற்றது, மாநிலக் கொள்கைக்கான தார்மீக மற்றும் அரசியல் வழிகாட்டுதல்களாக செயல்படுகிறது. டிபிஎஸ்பியை நடைமுறைப்படுத்துவது அடிப்படை உரிமைகளை மீறுவதாகத் தோன்றும்போது இந்த இரண்டுக்கும் இடையே முரண்பாடுகள் எழுகின்றன, இது பெரும்பாலும் நீதித்துறை விளக்கங்கள் மற்றும் முக்கிய வழக்குகளுக்கு வழிவகுக்கும். இந்தியாவில் நிர்வாகத்தின் சிக்கலான இயக்கவியலைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இந்த முரண்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP

அடிப்படை உரிமைகள்

இந்திய அரசியலமைப்பின் மூன்றாம் பாகத்தில் உள்ள அடிப்படை உரிமைகள், தனிமனித சுதந்திரம் மற்றும் சுதந்திரத்தின் மூலக்கல்லாகும். சமத்துவத்திற்கான உரிமை, பேச்சு மற்றும் கருத்து சுதந்திரம், பாகுபாடுகளுக்கு எதிரான பாதுகாப்பு மற்றும் அரசியலமைப்பு தீர்வுகளுக்கான உரிமை ஆகியவை அடங்கும். இந்த உரிமைகள் நியாயமானவை, தனிநபர்கள் தங்கள் அமலாக்கத்திற்காக அல்லது ஏதேனும் மீறல் ஏற்பட்டால் நீதிமன்றங்களை அணுக முடியும்.

மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP)

மறுபுறம், வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் அரசியலமைப்பின் பகுதி IV இல் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. அவை நியாயமற்றவை, அதாவது எந்த நீதிமன்றத்தாலும் செயல்படுத்த முடியாது. எவ்வாறாயினும், சமூக-பொருளாதார நீதி மற்றும் ஒரு பொதுநல அரசை ஸ்தாபிப்பதை உறுதி செய்வதற்கான அத்தியாவசிய வழிகாட்டுதல்களாக அவை செயல்படுகின்றன. அவை சமூக நலன், பொருளாதார சமத்துவம் மற்றும் சமூக நீதி ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகின்றன.

நீதித்துறை விளக்கங்கள் மற்றும் முரண்பாடுகள்

முக்கிய வழக்குகள்

1. சம்பாக்கம் துரைராஜன் வழக்கு (1951)

• மோதல்: முரண்பாடுகள் ஏற்பட்டால், டிபிஎஸ்பியை விட அடிப்படை உரிமைகள் மேலோங்கும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது, ஏனெனில் முந்தையது நியாயமானது. இந்த வழக்கு மாநில கொள்கை வழிகாட்டுதல்களை விட தனிநபர் உரிமைகளின் முதன்மையை வலியுறுத்தியது.
• முக்கியத்துவம்: இது அரசியலமைப்பின் முதல் திருத்தத்திற்கு வழிவகுத்தது, பிரிவு 15(4) ஐச் சேர்த்தது, சமூக மற்றும் கல்வியில் பின்தங்கிய வகுப்பினரின் முன்னேற்றத்திற்கான சிறப்பு ஏற்பாடுகளை மாநிலத்தை அனுமதிக்கிறது.

1. கோலக் நாத் வழக்கு (1967)

• முரண்பாடு: அரசியலமைப்புத் திருத்தங்கள் மூலம் அடிப்படை உரிமைகளை சுருக்கவோ அல்லது நீர்த்துப்போகவோ முடியாது என்று உச்ச நீதிமன்றம் கூறியது. இந்த முடிவு தனிமனித உரிமைகள் மீற முடியாததை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.
• தாக்கம்: அடிப்படை உரிமைகள் உட்பட அரசியலமைப்பின் எந்தப் பகுதியையும் திருத்துவதற்கு பாராளுமன்றத்தின் அதிகாரத்தை வலியுறுத்தும் வகையில், 24வது திருத்தத்தை நிறைவேற்ற அரசாங்கத்தை தூண்டியது.

1. கேசவானந்த பாரதி வழக்கு (1973)

• முரண்பாடு: அரசியலமைப்பின் அடிப்படை கட்டமைப்பை திருத்தங்கள் மூலம் மாற்ற முடியாது என்று உச்ச நீதிமன்றம் 'அடிப்படை கட்டமைப்பு கோட்பாட்டை' அறிமுகப்படுத்தியது. அடிப்படை உரிமைகளின் மேலாதிக்கத்தை உறுதிப்படுத்தும் அதே வேளையில், மாநிலக் கொள்கையை வடிவமைப்பதில் DPSP இன் முக்கியத்துவத்தையும் அது அங்கீகரித்துள்ளது.
• விளைவு: இந்த வழக்கு அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP க்கு இடையிலான உறவை சமநிலைப்படுத்தியது, இது இணக்கமான விளக்கம் மற்றும் ஒருங்கிணைப்பை அனுமதிக்கிறது.

1. மினர்வா மில்ஸ் வழக்கு (1980)

• மோதல்: 42வது திருத்தத்தின் சில பகுதிகளை உச்ச நீதிமன்றம் ரத்து செய்தது, அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று பிரத்தியேகமானவை அல்லது முரண்படுவதைக் காட்டிலும் நிரப்பு மற்றும் இணக்கமானவை என்பதை வலியுறுத்தியது.
• முடிவுரை: அரசியலமைப்பு சமூக நலனுடன் தனிமனித உரிமைகளை சமநிலைப்படுத்த முயல்கிறது என்ற கருத்தை வலுப்படுத்தியது.

தனிநபர் உரிமைகள் மற்றும் சமூக நலன் இடையே சமநிலை

தனிப்பட்ட உரிமைகள்

அடிப்படை உரிமைகள் தனிமனித சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கிறது மற்றும் குடிமக்கள் அரசின் தேவையற்ற தலையீடு இல்லாமல் சுதந்திரத்தை அனுபவிக்க முடியும் என்பதை உறுதி செய்கிறது. அவை தனிமனித வளர்ச்சிக்கும் ஜனநாயகத்துக்கும் அவசியம்.

சமூக நலன்

அனைத்து குடிமக்களுக்கும் பயனளிக்கும் ஒரு சமூக-பொருளாதார சூழலை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டு, கூட்டு நல்வாழ்வில் DPSP கவனம் செலுத்துகிறது. அவர்கள் வறுமை, கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் சமூக நீதி போன்ற பிரச்சினைகளை எடுத்துரைக்கின்றனர்.

நீதித்துறை அணுகுமுறை

அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP க்கு இடையிலான மோதல்களை விளக்குவதில் நீதித்துறை ஒரு முக்கிய பங்கைக் கொண்டுள்ளது. நீதிமன்றங்கள் சமூக-பொருளாதார இலக்குகளை அடைய DPSP ஐ செயல்படுத்துவதற்கு அரசாங்கத்தை ஊக்குவிக்கும் அதே வேளையில், மாநிலக் கொள்கைகள் தனிப்பட்ட உரிமைகளை மீறுவதில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்த முயல்கின்றன.

முக்கியமான நபர்கள், இடங்கள், நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகள்

இந்திய அரசியலமைப்பின் முதன்மை சிற்பியாக, டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP இரண்டின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார். தனிமனித உரிமைகள் சமூக நலனுடன் இணைந்திருக்கும் சமச்சீர் அணுகுமுறையை அவர் கற்பனை செய்தார்.

இந்திய உச்ச நீதிமன்றம்

அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP க்கு இடையிலான மோதல்களைத் தீர்ப்பதற்கான களமாக உச்ச நீதிமன்றம் உள்ளது. அதன் முக்கிய தீர்ப்புகள் இந்த இரண்டு அத்தியாவசிய கூறுகளையும் சமநிலைப்படுத்துவது குறித்த அரசியலமைப்பு சொற்பொழிவை வடிவமைத்துள்ளன.

முக்கிய நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகள்

• 1951: சம்பாக்கம் துரைராஜன் வழக்கு அடிப்படை உரிமைகளுக்கும் DPSP க்கும் இடையிலான மோதலை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
• 1967: கோலக் நாத் வழக்கு அடிப்படை உரிமைகளின் மேலாதிக்கத்தை வலியுறுத்துகிறது.
• 1973: கேசவானந்த பாரதி வழக்கு அடிப்படைக் கட்டமைப்புக் கோட்பாட்டை அறிமுகப்படுத்தியது.
• 1980: மினெர்வா மில்ஸ் வழக்கு அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP இன் நிரப்பு தன்மையை வலுப்படுத்துகிறது. அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான சிக்கலான தொடர்பு இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் மாறும் தன்மையை பிரதிபலிக்கிறது. மோதல்கள் எழும் போது, ​​இந்த விதிகளை விளக்குவதில் நீதித்துறையின் பங்கு தனிமனித உரிமைகள் மற்றும் சமூக நலன் ஆகியவற்றுக்கு இடையே சமநிலையை உறுதிசெய்கிறது, நீதி மற்றும் சமத்துவத்தைப் பின்தொடர்வதில் இந்தியாவின் நிர்வாகக் கட்டமைப்பை வழிநடத்துகிறது.

டிபிஎஸ்பியின் அமலாக்கம்: சட்டங்கள் மற்றும் திருத்தங்கள்

இந்திய அரசியலமைப்பில் உள்ள மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதையும் ஒரு நலன்புரி அரசை நிறுவுவதையும் நோக்கமாகக் கொண்ட வழிகாட்டுதல்களின் தொகுப்பைக் குறிக்கிறது. இந்தக் கோட்பாடுகள் நியாயமற்றவை என்றாலும், அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கியவர்களால் திட்டமிடப்பட்ட சமூக-பொருளாதார இலக்குகளை நிறைவேற்ற பாடுபடும் சட்டம் மற்றும் அரசியலமைப்புத் திருத்தங்களை வடிவமைப்பதில் அவை கருவியாக உள்ளன. இந்த அத்தியாயம், DPSP-யின் நோக்கங்களை நிறைவேற்ற செயல்படுத்தப்பட்ட பல்வேறு சட்டமியற்றும் சட்டங்கள் மற்றும் அரசியலமைப்புத் திருத்தங்களை ஆராய்கிறது.

டிபிஎஸ்பியை செயல்படுத்தும் சட்டமியற்றும் சட்டங்கள்

மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் (MGNREGA)

MGNREGA வேலைவாய்ப்பை வழங்குவதையும் கிராமப்புற வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்துவதையும் நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு முக்கிய சட்டமாகும். இது டிபிஎஸ்பியின் பொருளாதார நீதி மற்றும் சமமான வள விநியோகம் ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்துடன் ஒத்துப்போகிறது. கிராமப்புற குடும்பங்களுக்கு 100 நாட்கள் ஊதிய வேலைவாய்ப்பை உறுதி செய்வதன் மூலம், MGNREGA கிராமப்புற சமூகங்களின் சமூக-பொருளாதார நிலையை மேம்படுத்த முயல்கிறது.

கல்வி உரிமைச் சட்டம்

கல்வியில் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் கவனத்தை பிரதிபலிக்கும் வகையில், கல்வி உரிமைச் சட்டம் 6 முதல் 14 வயது வரையிலான குழந்தைகளுக்கு இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வியை உறுதி செய்கிறது. கல்வி அணுகல் மற்றும் சமத்துவத்தை மேம்படுத்துவதில் இந்தச் சட்டம் முக்கியமானது, இதன் மூலம் நாட்டில் உள்ள சமூக-பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளை நிவர்த்தி செய்கிறது.

மதிய உணவு திட்டம்

மதிய உணவுத் திட்டம் என்பது பள்ளிக் குழந்தைகளுக்கு சத்தான உணவை வழங்கி, பள்ளிகளில் சேர்க்கை மற்றும் தக்கவைப்பை ஊக்குவிக்கும் ஒரு முயற்சியாகும். இந்த திட்டம் DPSP இன் குழந்தைகள் நலன் மற்றும் ஊட்டச்சத்து இலக்குகளுடன் ஒத்துப்போகிறது, இது குழந்தைகளின் முழுமையான வளர்ச்சிக்கு பங்களிக்கிறது.

தேசிய உணவு பாதுகாப்பு சட்டம்

தேசிய உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் இந்தியாவின் மக்கள் தொகையில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு மக்களுக்கு மானிய விலையில் உணவு தானியங்களை வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இது அனைத்து குடிமக்களின் நலனை உறுதி செய்வதற்கான உத்தரவுக் கோட்பாடுகளின் உறுதிப்பாட்டை பிரதிபலிக்கும் வகையில், உணவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் ஊட்டச்சத்துப் போதுமான தன்மையை அடைவதற்கான ஒரு முக்கியமான படியாகும்.

டிபிஎஸ்பியை பாதிக்கும் அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள்

42வது திருத்தச் சட்டம் (1976)

42வது திருத்தம் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் முக்கியத்துவத்தை வலுப்படுத்துவதில் குறிப்பிடத்தக்கது. அனைவருக்கும் நீதியை உறுதிப்படுத்த இலவச சட்ட உதவி வழங்குவதை வலியுறுத்தும் பிரிவு 39A மற்றும் தொழில் நிர்வாகத்தில் தொழிலாளர்களின் பங்களிப்பை ஊக்குவிக்கும் பிரிவு 43A போன்ற புதிய கட்டுரைகளை அது சேர்த்தது. சட்டமியற்றும் நடவடிக்கைகள் மூலம் சமூக-பொருளாதார இலக்குகளை அடைவதற்கான அர்ப்பணிப்பை இந்த திருத்தம் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

44வது திருத்தச் சட்டம் (1978)

44 வது திருத்தம் அடிப்படை உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதை வலியுறுத்தியது, அதே நேரத்தில் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் மாநிலக் கொள்கையை வழிநடத்துகின்றன. இது அரசியலமைப்பு விழுமியங்களுக்கு ஏற்ப சமூக-பொருளாதார சீர்திருத்தங்களை செயல்படுத்துவதற்கான சமநிலையான அணுகுமுறையை பிரதிபலிக்கிறது.

86வது திருத்தச் சட்டம் (2002)

கல்வியை அடிப்படை உரிமையாக்குவதில் 86வது திருத்தம் முக்கியமானது. இது அரசியலமைப்பில் 21A பிரிவைச் செருகியது, குழந்தைகளுக்கு இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி வழங்க அரசை கட்டாயப்படுத்தியது. இந்த திருத்தம் சமூக-பொருளாதார முன்னேற்றத்தை அடைவதற்கான ஒரு வழிமுறையாக கல்வி வளர்ச்சியில் DPSP இன் கவனம் செலுத்துகிறது.

சமூக-பொருளாதார இலக்குகளில் தாக்கம்

வேலைவாய்ப்பு மற்றும் பொருளாதார மேம்பாடு

MGNREGA போன்ற சட்டமியற்றும் செயல்கள் கிராமப்புறங்களில் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கம் மற்றும் பொருளாதார மேம்பாட்டிற்கு குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பை அளித்துள்ளன. ஊதிய வேலைகளை வழங்குவதன் மூலம், இந்த முயற்சிகள் வறுமையைக் குறைத்து, விளிம்புநிலை சமூகங்களின் சமூக-பொருளாதார நிலையை மேம்படுத்துகின்றன.

கல்வி மற்றும் அதிகாரமளித்தல்

கல்வி உரிமைச் சட்டத்தின் அமலாக்கம், குறிப்பாக பின்தங்கிய பிரிவினரின் சேர்க்கை விகிதங்களை அதிகரிக்க வழிவகுத்தது. கல்விக்கான அணுகலை உறுதி செய்வதன் மூலம், சட்டம் தனிநபர்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது, சமூகத்திற்கு அர்த்தமுள்ள பங்களிப்பை அவர்களுக்கு உதவுகிறது.

உணவு பாதுகாப்பு மற்றும் ஊட்டச்சத்து

தேசிய உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் மற்றும் மதிய உணவுத் திட்டம் போன்ற திட்டங்கள் பசி மற்றும் ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டை நிவர்த்தி செய்வதில் முக்கியப் பங்காற்றியுள்ளன. இந்த முன்முயற்சிகள் அனைத்து குடிமக்களின் நலனையும் வளங்களை சமமாக விநியோகிப்பதன் மூலம் உறுதிசெய்யும் டிபிஎஸ்பியின் பார்வையுடன் ஒத்துப்போகின்றன.

முக்கிய நபர்கள், இடங்கள், நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகள்

டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர், இந்திய அரசியலமைப்பின் முதன்மை சிற்பியாக, சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதில் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார். டிபிஎஸ்பியின் நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவதை நோக்கமாகக் கொண்ட சட்டமன்ற நடவடிக்கைகளை அவரது பார்வை தொடர்ந்து ஊக்குவிக்கிறது. இந்தியாவின் முதல் பிரதமரான ஜவஹர்லால் நேரு, நலன்புரி அரசின் தொலைநோக்குப் பார்வையை முன்வைத்தார். அவரது தலைமையானது வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுடன் இணைந்த கொள்கைகள் மற்றும் சட்டங்களை செயல்படுத்துவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தது.

இந்திய நாடாளுமன்றம்

இந்திய நாடாளுமன்றம், ஆணைக் கோட்பாடுகளைச் செயல்படுத்தும் சட்டங்கள் மற்றும் அரசியலமைப்புத் திருத்தங்களைச் செயல்படுத்துவதற்கான களமாக இருந்து வருகிறது. ஒவ்வொரு சட்டமும் திருத்தமும் அரசியலமைப்பில் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ள சமூக-பொருளாதார இலக்குகளை நிறைவேற்ற சட்டமியற்றுபவர்களின் கூட்டு முயற்சிகளை பிரதிபலிக்கிறது.

குறிப்பிடத்தக்க தேதிகள்

• 1976: 42வது திருத்தம் அரசியலமைப்பில் புதிய கட்டுரைகளைச் சேர்ப்பதன் மூலம் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை வலுப்படுத்தியது.
• 2002: 86வது திருத்தம் கல்வியை அடிப்படை உரிமையாக ஆக்கியது, கல்வி வளர்ச்சியில் DPSP யின் முக்கியத்துவத்துடன் இணைந்தது.

நிர்வாக சவால்கள் மற்றும் செயல்படுத்தல்

சட்டமியற்றும் சட்டங்கள் மற்றும் அரசியலமைப்புத் திருத்தங்கள் மூலம் DPSP செயல்படுத்தப்படுவது, நிர்வாகம் மற்றும் கொள்கை ஒத்திசைவு தொடர்பான சவால்களை முன்வைக்கிறது. கட்டளைக் கோட்பாடுகளின் நியாயமற்ற தன்மையை நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய அடிப்படை உரிமைகளுடன் சமநிலைப்படுத்துவதற்கு, கவனமாக பரிசீலனை மற்றும் நீதித்துறை விளக்கம் தேவைப்படுகிறது. இந்த சவால்கள் இருந்தபோதிலும், DPSP-யின் தார்மீக மற்றும் அரசியல் அனுமதியானது கொள்கை வகுப்பிற்கு தொடர்ந்து ஊக்கமளிக்கிறது மற்றும் வழிகாட்டுகிறது, இந்தியாவின் சமூக-பொருளாதார நீதி மற்றும் வளர்ச்சியின் தொடர்ச்சியில் அவற்றின் பொருத்தத்தை உறுதி செய்கிறது.

டிபிஎஸ்பியின் விமர்சனம் மற்றும் சவால்கள்

நியாயமற்ற தன்மையைப் புரிந்துகொள்வது

மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) அடிப்படையில் நியாயமற்றவை, அதாவது அவை எந்த நீதிமன்றத்தாலும் செயல்படுத்தப்பட முடியாது. இந்த குணாதிசயம், வேண்டுமென்றே இருந்தாலும், நியாயமான அடிப்படை உரிமைகளுடன் ஒப்பிடும்போது, ​​இந்தக் கொள்கைகளை பலவீனப்படுத்தியதற்காக விமர்சனத்தை ஈர்த்துள்ளது. நியாயமற்ற இயல்பு அரசாங்கத்திற்கு நெகிழ்வுத்தன்மையை வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டது, இது கிடைக்கக்கூடிய வளங்கள் மற்றும் நிலவும் சமூக-பொருளாதார நிலைமைகளின் அடிப்படையில் இந்த வழிகாட்டுதல்களை செயல்படுத்த அனுமதிக்கிறது. எவ்வாறாயினும், இந்த நெகிழ்வுத்தன்மை பெரும்பாலும் கொள்கைகளுக்கு அர்ப்பணிப்பு இல்லாததாகக் கருதப்படுகிறது, ஏனெனில் அரசாங்கம் அவற்றைச் செயல்படுத்துவதற்கு எந்த சட்டப்பூர்வ நிர்பந்தமும் இல்லை, இது பல்வேறு மாநிலங்கள் மற்றும் நிர்வாகங்களில் சீரற்ற நடைமுறைக்கு வழிவகுக்கிறது.

ஒத்திசைவின்மை உணரப்பட்டது

DPSP அவர்களின் பரந்த மற்றும் மாறுபட்ட தன்மை காரணமாக, ஒத்திசைவு இல்லாததால் விமர்சிக்கப்பட்டது. அவை சமூக நீதியை உறுதி செய்வதிலிருந்து சர்வதேச அமைதியை மேம்படுத்துவது வரை பரந்த அளவிலான சமூக-பொருளாதார மற்றும் அரசியல் நோக்கங்களை உள்ளடக்கியது. இந்த பன்முகத்தன்மை முரண்பாடுகளுக்கும் மேலெழுதலுக்கும் வழிவகுக்கும், கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கு முன்னுரிமை அளித்து அவற்றை திறம்பட செயல்படுத்துவது சவாலாக இருக்கும். உதாரணமாக, சில கொள்கைகள் பொருளாதார சமத்துவம் மற்றும் சமூக நலனுக்காக வாதிடுகையில், மற்றவை தாராளவாத பொருளாதாரக் கொள்கைகளை ஊக்குவிக்கின்றன, கொள்கை கட்டமைப்பிற்குள் சாத்தியமான முரண்பாடுகளை உருவாக்குகின்றன.

சீரற்ற தன்மைக்கான எடுத்துக்காட்டுகள்

• கட்டுரை 39(b) மற்றும் (c): இந்தக் கட்டுரைகள் வளங்களின் சமமான விநியோகம் மற்றும் செல்வச் செறிவைத் தடுப்பதில் கவனம் செலுத்துகின்றன, இது சந்தை சார்ந்த பொருளாதாரக் கொள்கைகளுடன் முரண்படலாம்.
• பிரிவு 44: ஒரே மாதிரியான சிவில் சட்டத்திற்கான அபிலாஷை இந்தியாவின் பல்வேறு கலாச்சார மற்றும் மத நிலப்பரப்பு காரணமாக எதிர்ப்பை எதிர்கொண்டது, கலாச்சார உரிமைகளை மீறாமல் சில DPSP களை செயல்படுத்துவதில் உள்ள சிக்கலை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

நிர்வாகம் மற்றும் அமலாக்கத்தில் உள்ள சவால்கள்

DPSPஐ நடைமுறைப்படுத்துவது நிர்வாகத்தில் குறிப்பிடத்தக்க சவால்களை முன்வைக்கிறது. கொள்கைகளுக்கு கணிசமான நிதி ஆதாரங்கள் மற்றும் நிர்வாக திறன்கள் தேவை, அவை பெரும்பாலும் குறைவாகவே இருக்கும். குறிப்பாக பலவீனமான பொருளாதார சுயவிவரங்களைக் கொண்ட மாநிலங்களில் திறம்பட செயல்படுத்துவதில் இந்தக் கட்டுப்பாடு தடையாக இருக்கிறது. கூடுதலாக, டிபிஎஸ்பியின் நியாயமற்ற தன்மையை நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய அடிப்படை உரிமைகளுடன் சமநிலைப்படுத்துவது சட்ட மற்றும் அரசியல் சவால்களுக்கு வழிவகுக்கும், கவனமாக நீதி விளக்கம் மற்றும் கொள்கை ஒத்திசைவு தேவைப்படுகிறது.

ஆளுகைச் சிக்கல்கள்

• வள ஒதுக்கீடு: உலகளாவிய கல்வி அல்லது சுகாதாரம் போன்ற சமூக-பொருளாதார சீர்திருத்தங்களைச் செயல்படுத்துவதற்கு கணிசமான முதலீடு தேவைப்படுகிறது, இது ஏற்கனவே இருக்கும் பட்ஜெட் கட்டுப்பாடுகளுக்குள் எப்போதும் சாத்தியமாகாது.
• கொள்கை ஒத்திசைவு: அடிப்படை உரிமைகளை மதிக்கும் போது DPSP உடன் மாநிலக் கொள்கைகளை சீரமைக்க நுணுக்கமான கொள்கை உருவாக்கம் தேவைப்படுகிறது மேலும் இது பல்வேறு முக்கிய நிகழ்வுகளில் காணப்படுவது போல் அடிக்கடி சட்டரீதியான தகராறுகளுக்கு வழிவகுக்கிறது.

நிர்வாகத்தில் நடைமுறை தாக்கம்

அவற்றின் நியாயமற்ற தன்மை இருந்தபோதிலும், நிர்வாகத்தில் DPSP இன் நடைமுறை தாக்கம் சீரற்றதாக இருந்தாலும் குறிப்பிடத்தக்கது. அவை ஒரு தார்மீக மற்றும் அரசியல் திசைகாட்டியாக செயல்படுகின்றன, சட்டமன்ற நடவடிக்கைகள் மற்றும் கொள்கை முன்முயற்சிகளை வழிநடத்துகின்றன. இருப்பினும், அமலாக்கத்திறன் இல்லாமை சில சமயங்களில் இந்த கொள்கைகள் உடனடி அரசியல் அல்லது பொருளாதார கவலைகளுக்கு ஆதரவாக ஓரங்கட்டப்பட்டு, சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதில் அவற்றின் நீண்டகால தாக்கத்தை பாதிக்கிறது.

கொள்கை செல்வாக்கு

• நிலச் சீர்திருத்தங்கள்: DPSP-யால் ஈர்க்கப்பட்டு, நிலம் மற்றும் வளங்களை மறுபங்கீடு செய்ய பல்வேறு நிலச் சீர்திருத்த நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன, ஆனால் செயல்படுத்தும் சவால்கள் காரணமாக அவற்றின் வெற்றி கலவையாக இருந்தது.
• நலத் திட்டங்கள்: மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் (MGNREGA) போன்ற திட்டங்கள் DPSP இன் செல்வாக்கைப் பிரதிபலிக்கின்றன, ஆனால் வெவ்வேறு பிராந்தியங்களில் செயல்திறனில் வேறுபடுகின்றன. இந்திய அரசியலமைப்பின் முதன்மை சிற்பியாக, டாக்டர் பி.ஆர். டிபிஎஸ்பியை ஒருங்கிணைப்பதில் அம்பேத்கர் முக்கிய பங்கு வகித்தார். நியாயமற்ற தன்மை இருந்தபோதிலும், சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதற்கு இந்தக் கொள்கைகள் இன்றியமையாதவை என்று அவர் கருதினார். சமகால நிர்வாகத்தில் DPSP இன் பொருத்தம் மற்றும் செயல்படுத்தல் பற்றிய விவாதங்களை அவரது பங்களிப்புகள் தொடர்ந்து ஊக்குவிக்கின்றன. இந்தியாவின் முதல் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு, DPSP உடன் இணைந்த கொள்கைகளை வடிவமைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். சமூக நீதி மற்றும் பொருளாதார சமத்துவத்தின் கொள்கைகளின் முக்கியத்துவத்தை ஒரு பொதுநல அரசுக்கான அவரது பார்வை பிரதிபலித்தது. நேருவின் தலைமையானது DPSPயை இந்தியாவின் வளர்ச்சித் திட்டத்தில் ஒருங்கிணைக்க களம் அமைத்தது, இருப்பினும் செயல்படுத்துவதில் சவால்கள் தொடர்ந்தன.
• அரசியலமைப்புச் சபை விவாதங்கள் (1946-1949): அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கும் போது நடந்த விவாதங்கள், DPSP இன் அவசியத்தை எடுத்துரைத்தன, அவற்றின் நியாயமற்ற தன்மை பற்றிய கவலைகள் இருந்தபோதிலும். இந்த விவாதங்கள் டிபிஎஸ்பியின் இறுதி வடிவத்தை வடிவமைத்து, மாநிலக் கொள்கைக்கான தார்மீக வழிகாட்டுதல்களாக அவை சேர்க்கப்படுவதை உறுதி செய்தன.
• அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொள்வது (நவம்பர் 26, 1949): டிபிஎஸ்பியின் முறையான அங்கீகாரம் இந்தியாவின் அரசியலமைப்பு பயணத்தில் குறிப்பிடத்தக்க மைல்கல்லைக் குறித்தது, அவற்றின் நடைமுறை தாக்கம் மற்றும் அமலாக்கத்திறன் பற்றிய விவாதங்கள் நடந்து கொண்டிருந்தாலும்.

முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடங்கள்

• அரசியலமைப்பு மண்டபம், புது தில்லி: இந்திய அரசியலமைப்பில் DPSP ஐ சேர்ப்பதை வடிவமைக்கும் அரசியல் நிர்ணய சபை விவாதங்கள் நடைபெற்ற இடம். DPSP இன் சவால்கள் மற்றும் விமர்சனங்கள் இந்தியா போன்ற பல்வேறு மற்றும் ஆற்றல்மிக்க தேசத்தில் நிர்வாகத்தின் சிக்கலான தன்மையை பிரதிபலிக்கின்றன. அவற்றின் நியாயமற்ற தன்மை மற்றும் ஒத்திசைவு இல்லாமை ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்க சவால்களை முன்வைக்கும் அதே வேளையில், கொள்கைகள் இந்தியாவின் சமூக-பொருளாதார நிலப்பரப்பில் செல்வாக்கு செலுத்தும் கொள்கை வகுப்பிற்கு தொடர்ந்து வழிகாட்டுகின்றன. இந்திய அரசியலமைப்பில் உள்ள மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்களின் பார்வை மற்றும் அபிலாஷைகளை பிரதிபலிக்கும் ஒரு தனித்துவமான அம்சமாகும். இந்தக் கோட்பாடுகள், நியாயமற்றவை என்றாலும், இந்தியாவின் சமூக-பொருளாதார நிலப்பரப்பை வடிவமைப்பதில் குறிப்பிடத்தக்க பங்கைக் கொண்டுள்ளன. இந்த அத்தியாயம் DPSP இன் பரிணாம வளர்ச்சி மற்றும் செயல்படுத்தலுக்கு பங்களித்த முக்கியமான நபர்கள், இடங்கள், நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகளை ஆராய்கிறது, இந்த பயணத்தில் ஈடுபட்டுள்ள வரலாற்று மைல்கற்கள் மற்றும் முக்கிய பங்களிப்பாளர்களை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

முக்கியமான மனிதர்கள்

டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர், பெரும்பாலும் இந்திய அரசியலமைப்பின் முதன்மை சிற்பியாகக் கருதப்படுகிறார், வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளைச் சேர்ப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். சமூக நீதி மற்றும் சமத்துவம் பற்றிய அவரது ஆழமான புரிதல் இந்தக் கொள்கைகளை வடிவமைப்பதில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதற்கும் தனிமனித உரிமைகள் மற்றும் கூட்டு நலனுக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியைக் குறைக்க DPSP இன்றியமையாதது என்று அம்பேத்கர் நம்பினார். சமகால நிர்வாகத்தில் DPSP இன் பொருத்தம் மற்றும் செயல்படுத்தல் பற்றிய விவாதங்களை அவரது பங்களிப்புகள் தொடர்ந்து ஊக்குவிக்கின்றன. இந்தியாவின் முதல் பிரதமரான ஜவஹர்லால் நேரு, வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுடன் இணைந்த கொள்கைகளை வடிவமைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். சமூக நீதி மற்றும் பொருளாதார சமத்துவத்தை வலியுறுத்தும் சமூகநல அரசுக்கான நேருவின் பார்வை DPSP இல் பிரதிபலித்தது. சமூக-பொருளாதார இலக்குகளை அடைவதை நோக்கமாகக் கொண்ட எதிர்கால கொள்கை முன்முயற்சிகளுக்கான களத்தை அமைத்து, இந்தியாவின் வளர்ச்சி நிகழ்ச்சி நிரலில் இந்தக் கொள்கைகளை ஒருங்கிணைப்பதில் அவரது தலைமை முக்கியப் பங்காற்றியது.

மகாத்மா காந்தி

மகாத்மா காந்தி அரசியலமைப்பை உருவாக்குவதில் நேரடியாக ஈடுபடவில்லை என்றாலும், அவரது இலட்சியங்கள் மற்றும் தத்துவம் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. டிபிஎஸ்பியில் உள்ள காந்தியக் கோட்பாடுகள் கிராமப்புற மேம்பாடு, தன்னம்பிக்கை மற்றும் சமூக நலன் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்துகின்றன, இது காந்தியின் பார்வையை உள்ளடக்கிய மற்றும் சமத்துவ சமூகத்தை பிரதிபலிக்கிறது. கிராம பஞ்சாயத்துகள் மற்றும் குடிசைத் தொழில்களுக்கு அவர் அளித்த முக்கியத்துவம், கிராமப்புற சமூகங்களை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்ட கொள்கைகளுக்கு ஊக்கமளிக்கிறது.

சர்தார் வல்லபாய் படேல்

சர்தார் வல்லபாய் படேல், அரசியல் நிர்ணய சபையின் முக்கிய உறுப்பினராக, உத்தரவுக் கோட்பாடுகள் மீதான விவாதங்களில் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பை வழங்கினார். நிர்வாகத்திற்கான அவரது நடைமுறை அணுகுமுறை மற்றும் தேசிய ஒற்றுமைக்கு முக்கியத்துவம் அளித்தது, பொருளாதார மற்றும் சமூக ஒற்றுமையை அடைவதை நோக்கமாகக் கொண்ட கொள்கைகளின் ஒருங்கிணைப்பில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. கூட்டுறவு கூட்டாட்சி மற்றும் சமமான வள விநியோகத்திற்கான படேலின் வக்காலத்து DPSP யின் நோக்கங்களுடன் எதிரொலிக்கிறது.

இடங்கள்

அரசியலமைப்பு மண்டபம், புது தில்லி

புது தில்லியில் உள்ள அரசியலமைப்பு மண்டபம், இந்திய அரசியலமைப்பில் ஆணைக் கோட்பாடுகளைச் சேர்ப்பதற்கான அரசியலமைப்புச் சபை விவாதங்கள் நடைபெற்ற இடமாகும். இந்த விவாதங்கள் DPSP இன் நோக்கம் மற்றும் தன்மையை வரையறுப்பதில் கருவியாக இருந்தன, மாநிலக் கொள்கைக்கான தார்மீக வழிகாட்டுதல்களாக அவற்றின் அங்கீகாரத்தை உறுதி செய்தன. இந்திய அரசியலமைப்பின் பிறப்பிடமாக அரசியலமைப்பு மண்டபத்தின் வரலாற்று முக்கியத்துவம் DPSP இன் பரிணாம வளர்ச்சியில் அதன் பங்கை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

சபர்மதி ஆசிரமம், அகமதாபாத்

மகாத்மா காந்தியுடன் தொடர்புடைய சபர்மதி ஆசிரமம், வழிகாட்டுதல் கொள்கைகளை பாதித்த காந்திய தத்துவத்தை குறிக்கிறது. ஆசிரமம் சமூக மற்றும் அரசியல் சீர்திருத்தத்திற்கான மையமாக இருந்தது, தன்னம்பிக்கை, கிராமப்புற மேம்பாடு மற்றும் அகிம்சைக்கு வாதிடுகிறது. சமூக நலன் மற்றும் அடிமட்ட அதிகாரமளித்தல் கொள்கைகள் DPSP யில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது சபர்மதி ஆசிரமத்தில் பிரச்சாரம் செய்யப்பட்ட கொள்கைகளில் இருந்து உத்வேகம் பெறுகிறது.

நிகழ்வுகள்

1946 மற்றும் 1949 க்கு இடைப்பட்ட அரசியலமைப்புச் சபை விவாதங்கள் மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை வடிவமைப்பதில் முக்கியமானவை. தனிமனித உரிமைகளுடன் சமூக-பொருளாதார நீதியை ஒருங்கிணைக்கும் சமநிலையான அணுகுமுறையின் அவசியம் குறித்து சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் விரிவான விவாதங்களில் ஈடுபட்டனர். இந்த விவாதங்கள் டிபிஎஸ்பியை நியாயப்படுத்த முடியாத வழிகாட்டுதல்களாக இணைக்க வழிவகுத்தது, இது அந்தக் காலத்தின் மாறுபட்ட கண்ணோட்டங்கள் மற்றும் தத்துவங்களைப் பிரதிபலிக்கிறது. 1949 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 26 ஆம் தேதி இந்திய அரசியலமைப்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது, நாட்டின் நீதி மற்றும் சமத்துவ சமூகத்தை நோக்கிய பயணத்தில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மைல்கல்லைக் குறித்தது. அரசமைப்புச் சட்டத்தின் நான்காம் பாகத்தில் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளைச் சேர்த்தது, சமூக-பொருளாதார இலக்குகளை அடைவதில் வடிவமைப்பாளர்களின் அர்ப்பணிப்புக்கு ஒரு சான்றாகும். இந்த நிகழ்வு, டிபிஎஸ்பியால் ஈர்க்கப்பட்ட எதிர்கால சட்டமன்றச் செயல்களுக்கும் கொள்கை முயற்சிகளுக்கும் அடித்தளம் அமைத்தது. 1976 ஆம் ஆண்டின் 42 வது திருத்தச் சட்டம் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் சூழலில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வாகும். இலவச சட்ட உதவியை வலியுறுத்தும் பிரிவு 39A மற்றும் நிர்வாகத்தில் தொழிலாளர்களின் பங்களிப்பை ஊக்குவிக்கும் பிரிவு 43A போன்ற புதிய கட்டுரைகளைச் சேர்ப்பதன் மூலம் DPSP இன் முக்கியத்துவத்தை வலுப்படுத்தியது. இந்த திருத்தம் DPSP இல் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ள சமூக-பொருளாதார நோக்கங்களை அடைவதற்கான தற்போதைய உறுதிப்பாட்டை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

தேதிகள்

ஜனவரி 26, 1950

1950 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 26 ஆம் தேதி, இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம், இயக்கக் கோட்பாடுகள் அமலுக்கு வந்த நாள். குடியரசு தினமாகக் கொண்டாடப்படும் இந்த தேதி, இந்திய ஆட்சியில் ஒரு புதிய சகாப்தத்தின் விடியலைக் குறிக்கிறது, DPSP சமூக-பொருளாதார நீதி மற்றும் வளர்ச்சியைப் பின்பற்றுவதில் மாநிலத்திற்கான தார்மீக மற்றும் அரசியல் திசைகாட்டியாக செயல்படுகிறது.

1976 (42வது திருத்தம்)

1976 ஆம் ஆண்டு, 42 வது திருத்தம் சட்டமாக்கப்பட்டது, வழிகாட்டுதல் கொள்கைகளின் வரலாற்றில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க தேதியாகும். இந்த திருத்தம் சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதற்கும் நலன்புரி அரசை வளர்ப்பதற்கும் புதிய விதிகளை அறிமுகப்படுத்துவதன் மூலம் DPSP ஐ பலப்படுத்தியது. இந்தத் திருத்தத்தால் கொண்டுவரப்பட்ட மாற்றங்கள் இந்தியாவில் சட்டமன்ற மற்றும் கொள்கை முடிவுகளில் தொடர்ந்து செல்வாக்கு செலுத்துகின்றன.

2002 (86வது திருத்தம்)

2002 இன் 86வது திருத்தச் சட்டம், வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் சூழலில் ஒரு முக்கிய வளர்ச்சியாகும். கல்வியை அடிப்படை உரிமையாக்குவதன் மூலம், சமூக-பொருளாதார முன்னேற்றத்தை அடைவதற்கான ஒரு வழிமுறையாக கல்வி மேம்பாட்டிற்கான DPSP இன் வலியுறுத்தலுடன் இந்தத் திருத்தம் ஒத்துப்போகிறது. 2002 ஆம் ஆண்டு, வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவதற்கான தொடர்ச்சியான முயற்சியில் குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.