மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் அறிமுகம்

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்வது

மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தின் பகுதி IV இல் பொதிந்துள்ள இந்திய ஆட்சிக்கான அத்தியாவசிய வழிகாட்டுதல்களாகும். அவர்கள் நாட்டின் நிர்வாகத்தில் அடிப்படையானவர்கள், சமூக-பொருளாதார நீதியை உறுதி செய்வதை இலக்காகக் கொண்டு, அதன் மூலம் ஒரு பொதுநல அரசை நிறுவுவதில் அரசுக்கு வழிகாட்டுகிறார்கள். இந்தக் கோட்பாடுகள் எந்த நீதிமன்றத்தாலும் நடைமுறைப்படுத்தப்பட முடியாதவை, எனவே அவை நியாயமற்றவை, ஆனால் அவை அரசாங்கத்தின் சட்டமன்ற மற்றும் நிர்வாகக் கிளைகளுக்கு ஒரு கலங்கரை விளக்கமாகச் செயல்படுகின்றன.

வரலாற்று சூழல்

இந்திய அரசியலமைப்பில் DPSP களை சேர்ப்பது ஐரிஷ் அரசியலமைப்பால் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது, இது ஸ்பானிய அரசியலமைப்பிலிருந்து கருத்தை கடன் பெற்றது. இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கியவர்கள் சமூக மற்றும் பொருளாதார ஜனநாயகம் நிலவும், அடிப்படை உரிமைகளால் உறுதிசெய்யப்பட்ட அரசியல் ஜனநாயகத்தை பூர்த்தி செய்யும் ஒரு சமூகத்தை கற்பனை செய்தனர்.

சேர்ப்பதற்குப் பின்னால் உள்ள குறிக்கோள்

DPSP களைச் சேர்ப்பதன் பின்னணியில் உள்ள முதன்மை நோக்கம், முகவுரையில் பொதிந்துள்ள கொள்கைகளுக்கும், ஆட்சியின் உண்மைகளுக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியைக் குறைப்பதாகும். மாநிலக் கொள்கையானது அதிக சமூக மற்றும் பொருளாதார சமத்துவத்தை அடைவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது, இதனால் ஒரு நலன்புரி அரசின் அடித்தளத்தை அமைக்கிறது. விரிவான மற்றும் நிலையான வளர்ச்சியை அடைவதற்கு கொள்கை வகுப்பதில் DPSP கள் அவசியம்.

முக்கிய அம்சங்கள்

சமூக-பொருளாதார நீதி

DPSP கள் சமூக-பொருளாதார நீதியை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன, இதில் செல்வம், வளங்கள் மற்றும் வாய்ப்புகளின் நியாயமான விநியோகம் சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரிவினரிடையேயும் அடங்கும். வருமானம் மற்றும் செல்வத்தில் ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைத்து, வெகுஜனங்களுக்குப் பயனளிக்கும் வகையில் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் வடிவமைக்கப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் இந்தக் கருத்து வேரூன்றியுள்ளது.

நலன்புரி மாநிலம்

கொள்கைகள் இந்தியாவை ஒரு நலன்புரி மாநிலமாக மாற்றுவதில் மாநிலத்தை வழிநடத்தும் நோக்கம் கொண்டவை. ஒரு நலன்புரி அரசு என்பது அதன் குடிமக்களின் பொருளாதார மற்றும் சமூக நல்வாழ்வைப் பாதுகாப்பதிலும் மேம்படுத்துவதிலும் அரசாங்கம் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. DPSP கள் போதுமான வாழ்வாதாரம், வளங்களை சமமாக விநியோகம், போதுமான சுகாதார வசதிகள் மற்றும் அனைவருக்கும் கல்வி வாய்ப்புகளுக்கான ஏற்பாடுகளை வலியுறுத்துகின்றன.

நியாயமற்ற இயல்பு

DPSP களின் குறிப்பிடத்தக்க பண்பு அவற்றின் நியாயமற்ற தன்மை ஆகும். இதன் பொருள், அடிப்படை உரிமைகளைப் போலன்றி, இந்தக் கோட்பாடுகள் எந்த நீதிமன்றத்தாலும் செயல்படுத்தப்பட முடியாதவை. இருப்பினும், அவை நிர்வாகத்தில் அடிப்படையாகக் கருதப்படுகின்றன, மாநிலக் கொள்கைகளுக்கு ஒரு தார்மீக மற்றும் நெறிமுறை அடித்தளத்தை வழங்குகின்றன.

வழிகாட்டுதல் கொள்கை உருவாக்கம்

DPSP கள் கொள்கை வகுப்பதில் வழிகாட்டியாக செயல்படுகின்றன. சட்டங்கள் மற்றும் கொள்கைகளை உருவாக்கும் போது இந்த கொள்கைகளை கருத்தில் கொள்ள சட்டமன்றம் மற்றும் நிர்வாகிகளுக்கு அவை வழிகாட்டுதலாக இருக்கும். அரசமைப்புச் சட்டத்தில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள நீதி மற்றும் சமத்துவக் கொள்கைகளை ஆளுகை மாதிரி பின்பற்றுவதை இது உறுதி செய்கிறது.

தொடர்புடைய அரசியலமைப்பு விதிகள்

கட்டுரை 37

இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு 37, பகுதி IV இல் உள்ள விதிகளை எந்த நீதிமன்றமும் செயல்படுத்த முடியாது என்று கூறுகிறது, ஆனால் அதில் வகுத்துள்ள கொள்கைகள் நாட்டின் நிர்வாகத்தில் அடிப்படையானவை. சட்டங்களை இயற்றுவதில் இந்தக் கொள்கைகளைப் பயன்படுத்துவது அரசின் கடமை. நிர்வாகத்தை வடிவமைப்பதில் DPSP களின் முக்கியப் பங்கை இந்தக் கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது.

இந்திய அரசியலமைப்பின் IV பகுதி

பகுதி IV, மாநிலக் கொள்கைக்கு வழிகாட்டும் பல்வேறு வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை விவரிக்கும் 36 முதல் 51 வரையிலான பிரிவுகளைக் கொண்டுள்ளது. இந்தக் கட்டுரைகள் ஒரே மாதிரியான சிவில் குறியீட்டைப் பாதுகாப்பது முதல் சர்வதேச அமைதி மற்றும் பாதுகாப்பை மேம்படுத்துவது வரையிலான பல்வேறு கொள்கைகளை உள்ளடக்கியது.

எடுத்துக்காட்டுகள் மற்றும் குறிப்பிடத்தக்க புள்ளிவிவரங்கள்

ஜவஹர்லால் நேரு

DPSP களை ஏற்றுக்கொண்ட முக்கிய நபர்களில் ஒருவர் இந்தியாவின் முதல் பிரதமரான ஜவஹர்லால் நேரு ஆவார். நேரு சமூக-பொருளாதார சீர்திருத்தங்களுக்கு வலுவான வக்கீலாக இருந்தார் மற்றும் நீதி மற்றும் சமத்துவத்தின் இலக்குகளை அடைவதில் DPSP களின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார்.

முக்கியமான நிகழ்வுகள்

DPSP களின் தத்தெடுப்பு

ஜனவரி 26, 1950 இல் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் இயற்றப்பட்டவுடன் DPSP களின் தத்தெடுப்பு நிகழ்ந்தது. இது ஒரு சமச்சீர் சமூக-பொருளாதார வளர்ச்சியை அடையும் நோக்கில் நிர்வாகத்திற்கான வழிகாட்டுதல்களை வகுத்த ஒரு முக்கிய நிகழ்வாகும். சமூக-பொருளாதார நீதியின் இலட்சியங்களை அடைவதற்கும் நலன்புரி அரசைக் கட்டியெழுப்புவதற்கும் இலக்கான நிர்வாகத்திற்கான விரிவான கட்டமைப்பை வழங்கும் மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் இந்திய அரசின் செயல்பாட்டிற்கு ஒருங்கிணைந்தவை. அவை நியாயமற்றவை என்றாலும், இந்தியாவில் கொள்கை மற்றும் நிர்வாகத்தை வடிவமைப்பதில் அவற்றின் முக்கியத்துவம் ஆழமானது, சமமான மற்றும் நிலையான வளர்ச்சியை நோக்கி மாநிலத்தை வழிநடத்தும் தார்மீக திசைகாட்டியாக செயல்படுகிறது.

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் வகைப்பாடு

வகைப்பாட்டின் கண்ணோட்டம்

இந்திய அரசியலமைப்பில் உள்ள மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) அவற்றின் கருத்தியல் ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் மூன்று பரந்த வகைகளாக வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன: சோசலிசக் கோட்பாடுகள், காந்தியக் கோட்பாடுகள் மற்றும் தாராளவாத-அறிவுசார் கோட்பாடுகள். ஒவ்வொரு வகையும் ஆளுமை மற்றும் சமூக-பொருளாதார மேம்பாட்டின் வெவ்வேறு அம்சங்களைப் பிரதிபலிக்கின்றன, பல்வேறு தத்துவ மற்றும் அரசியல் சித்தாந்தங்களிலிருந்து வரையப்படுகின்றன. இந்த வகைப்பாடு இந்திய சமூக-அரசியல் சூழலில் DPSP கள் அடைய விரும்பும் பல்வேறு நோக்கங்களைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

சோசலிசக் கோட்பாடுகள்

கருத்தியல் ஆதாரங்கள்

DPSP களுக்குள் உள்ள சோசலிசக் கோட்பாடுகள் பொருளாதார நியாயம் மற்றும் வளங்களின் சமமான விநியோகத்திற்காக வாதிடும் சோசலிச சித்தாந்தங்களால் பாதிக்கப்படுகின்றன. இந்தக் கொள்கைகள் சமூக-பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன, மேலும் செல்வமும் வளங்களும் ஒரு சிலரின் கைகளில் குவிக்கப்படாமல், அனைத்து குடிமக்களிடையே நியாயமான முறையில் விநியோகிக்கப்படுவதை உறுதிசெய்யும்.

குறிக்கோள்கள்

சோசலிசக் கோட்பாடுகள் சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதில் கவனம் செலுத்துகின்றன, அரசின் கொள்கைகள் போதுமான வாழ்வாதாரம், சம வேலைக்கு சம ஊதியம் மற்றும் தொழிலாளர்கள், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளின் நலன்களைப் பாதுகாப்பதில் கவனம் செலுத்துகின்றன.

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்

• பிரிவு 38: நீதி, சமூகம், பொருளாதாரம் மற்றும் அரசியல் ஆகியவை தேசிய வாழ்வின் அனைத்து நிறுவனங்களுக்கும் தெரிவிக்கும் ஒரு சமூக ஒழுங்கைப் பாதுகாப்பதன் மூலம் மக்களின் நலனை மேம்படுத்த அரசு பாடுபட வேண்டும்.
• பிரிவு 39: போதுமான வாழ்வாதாரத்திற்கான உரிமை, சம வேலைக்கு சம ஊதியம், சுரண்டலுக்கு எதிராக குழந்தைகள் மற்றும் இளைஞர்களின் பாதுகாப்பு போன்ற பல்வேறு சமூக-பொருளாதார உரிமைகளை உள்ளடக்கியது.

எடுத்துக்காட்டுகள்

• மகப்பேறு நன்மை சட்டம், 1961: பணிபுரியும் பெண்களுக்கு மகப்பேறு சலுகைகள் மற்றும் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதன் மூலம் சோசலிச கொள்கையை பிரதிபலிக்கிறது.
• குறைந்தபட்ச ஊதியச் சட்டம், 1948: தொழிலாளர்களுக்கு நியாயமான ஊதியத்தைப் பெறுவதை நோக்கமாகக் கொண்டு, பொருளாதார நியாயத்தை இலக்காகக் கொண்டது.

காந்தியக் கோட்பாடுகள்

காந்தியக் கொள்கைகள் மகாத்மா காந்தியின் கிராமப்புற மேம்பாடு மற்றும் தன்னிறைவு பற்றிய பார்வையிலிருந்து உத்வேகம் பெறுகின்றன. இந்த கொள்கைகள் காந்திய தத்துவத்தின் அடிப்படையில் சமூகத்தின் மறுகட்டமைப்பை வலியுறுத்துகின்றன, கிராமப்புற மேம்பாட்டில் கவனம் செலுத்துகின்றன, குடிசைத் தொழில்களை ஊக்குவித்தல் மற்றும் போதை பானங்கள் மற்றும் போதைப்பொருட்களுக்கு தடை விதிக்கின்றன. கிராமப் பஞ்சாயத்துகள், குடிசைத் தொழில்கள், கிராமப்புற மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்துதல் ஆகியவை முதன்மை நோக்கங்களாகும். இந்த கொள்கைகள் காந்திய கொள்கைகளை இந்தியாவின் சமூக-பொருளாதார கட்டமைப்பில் ஒருங்கிணைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.

• பிரிவு 40: கிராமப் பஞ்சாயத்துகளை ஒழுங்கமைக்கவும், சுயராஜ்யத்தின் அலகுகளாகச் செயல்படத் தேவையான அதிகாரங்களையும் அதிகாரங்களையும் வழங்குவதற்கு அரசு நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.
• பிரிவு 46: பட்டியல் சாதியினர், பழங்குடியினர் மற்றும் பிற நலிந்த பிரிவினரின் கல்வி மற்றும் பொருளாதார நலன்களை ஊக்குவிக்கிறது.
• பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பு: கிராம பஞ்சாயத்துகளுக்கு அதிகாரம் அளிக்கவும், உள்ளூர் சுயாட்சியை வளர்க்கவும் செயல்படுத்தப்பட்டது.
• காதி மற்றும் கிராமத் தொழில்கள் ஆணையச் சட்டம், 1956: காந்தியின் புனரமைப்புத் தத்துவத்துடன் இணைந்து, கிராமப்புறங்களில் பாரம்பரியத் தொழில்களை ஊக்குவிக்கிறது.

தாராளவாத-அறிவுசார் கோட்பாடுகள்

தாராளவாத-அறிவுசார் கோட்பாடுகள் தாராளமயக் கொள்கைகளில் வேரூன்றியுள்ளன, தனிமனித சுதந்திரம், மனித கண்ணியம் மற்றும் நியாயமான நிர்வாகம் மற்றும் சர்வதேச அமைதி மூலம் இந்த உரிமைகளை உறுதி செய்வதில் அரசின் பங்கு ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகிறது. இந்த கோட்பாடுகள் ஒரு சீரான சிவில் சட்டத்தை பாதுகாப்பது, கல்வி மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பை மேம்படுத்துதல் மற்றும் சர்வதேச அமைதி மற்றும் பாதுகாப்பை வளர்ப்பதில் கவனம் செலுத்துகின்றன. அறிவார்ந்த மற்றும் கலாச்சார வளர்ச்சியை மேம்படுத்தும், பகுத்தறிவு மற்றும் சமமான சட்டங்களின் அடிப்படையில் ஒரு சமூகத்தை உருவாக்குவதை அவர்கள் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர்.

• பிரிவு 44: இந்தியா முழுவதிலும் உள்ள குடிமக்களுக்கு ஒரே மாதிரியான சிவில் சட்டத்தைப் பாதுகாக்க அரசு முயற்சி செய்யும்.
• பிரிவு 48A: சுற்றுச்சூழலின் பாதுகாப்பு மற்றும் மேம்பாடு மற்றும் காடுகள் மற்றும் வனவிலங்குகளைப் பாதுகாப்பதை வலியுறுத்துகிறது.
• கல்வி உரிமைச் சட்டம், 2009: குழந்தைகளுக்கு இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வியை உறுதிசெய்து, தாராளமய-கல்வி நோக்கங்களை ஊக்குவிக்கிறது.
• சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்புச் சட்டம், 1986: சுற்றுச்சூழல் நிலைத்தன்மையின் தாராளவாத-அறிவுசார் கொள்கைகளுடன் இணைந்து, சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாப்பதற்காக இயற்றப்பட்டது.

மக்கள், இடங்கள், நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகள்

முக்கியமான மனிதர்கள்

• மகாத்மா காந்தி: கிராமப்புற மேம்பாடு மற்றும் தன்னம்பிக்கைக்கு முக்கியத்துவம் அளித்து காந்தியக் கொள்கைகளில் அவரது தொலைநோக்கு மற்றும் தத்துவம் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
• ஜவஹர்லால் நேரு: சுதந்திர இந்தியாவின் முக்கிய சிற்பியாக, நேருவின் சோசலிச நாட்டங்கள் DPSP களின் சோசலிசக் கோட்பாடுகளில் பிரதிபலிக்கின்றன.

குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வுகள்

• அரசியல் நிர்ணய சபை விவாதங்கள்: இந்த விவாதங்களின் போது DPSP களின் வகைப்பாடு வடிவமைக்கப்பட்டது, இதில் பல்வேறு கருத்தியல் தாக்கங்கள் விவாதிக்கப்பட்டு இணைக்கப்பட்டன.
• அரசியலமைப்பில் DPSP களின் தத்தெடுப்பு: ஜனவரி 26, 1950, இந்திய அரசாங்கத்தின் சமூக-பொருளாதாரக் கொள்கைகளை வழிநடத்திய இந்தக் கொள்கைகளை ஏற்றுக்கொண்டதைக் குறித்தது.

முக்கிய இடங்கள்

• அரசியலமைப்பு மண்டபம், புது தில்லி: DPSP களைச் சேர்ப்பது மற்றும் வகைப்படுத்துவது குறித்து அரசியல் நிர்ணய சபை விவாதித்த இடம்.

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை செயல்படுத்துதல்: சட்டங்கள் மற்றும் திருத்தங்கள்

சட்ட நடவடிக்கைகள் மற்றும் அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள்

மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSPs) இயற்கையில் நியாயமற்றவை, அதாவது அவை நீதிமன்றங்களால் செயல்படுத்தப்பட முடியாது. இருப்பினும், பல ஆண்டுகளாக, இந்திய அரசாங்கம் இந்த கொள்கைகளை செயல்படுத்துவதற்கு பல சட்டமன்ற நடவடிக்கைகள் மற்றும் அரசியலமைப்பு திருத்தங்களை இயற்றியுள்ளது, இதன் மூலம் அரசியலமைப்பில் திட்டமிடப்பட்டுள்ள சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைய பாடுபடுகிறது.

டிபிஎஸ்பிகளைப் பிரதிபலிக்கும் முக்கியச் செயல்கள்

சட்ட சேவைகள் அதிகாரிகள் சட்டம், 1987

பொருளாதார அல்லது பிற குறைபாடுகள் காரணமாக எந்தவொரு குடிமகனுக்கும் நீதியைப் பாதுகாப்பதற்கான வாய்ப்புகள் மறுக்கப்படுவதை உறுதி செய்வதற்காக சமூகத்தின் நலிந்த பிரிவினருக்கு இலவச மற்றும் திறமையான சட்ட சேவைகளை வழங்க சட்ட சேவைகள் அதிகாரசபை சட்டம் இயற்றப்பட்டது. அரசியலமைப்பின் பிரிவு 39A இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, சம வாய்ப்பு அடிப்படையில் நீதியை மேம்படுத்துவதில் DPSP களின் வலியுறுத்தலை இந்தச் சட்டம் பிரதிபலிக்கிறது.

மகப்பேறு நன்மை சட்டம், 1961

மகப்பேறு நன்மை சட்டம் DPSP களின் சோசலிச கொள்கைகளை செயல்படுத்தும் மற்றொரு குறிப்பிடத்தக்க சட்டமாகும். இது உழைக்கும் பெண்களுக்கு மகப்பேறு சலுகைகள் மற்றும் பாதுகாப்பை உறுதி செய்கிறது, இதன் மூலம் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளின் நலனை மேம்படுத்துகிறது பிரிவு 42. இந்த சட்டம் ஊதியத்துடன் கூடிய மகப்பேறு விடுப்பு மற்றும் பிற சலுகைகளை கட்டாயமாக்குகிறது, இது சமூக நீதிக்கான அரசின் உறுதிப்பாட்டை வலுப்படுத்துகிறது.

தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம், 2005

தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் (NREGA), இப்போது மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் (MGNREGA) என்று அறியப்படுகிறது, இது ஒரு நிதியாண்டில் குறைந்தபட்சம் 100 நாள் கூலி வேலைவாய்ப்பை உறுதி செய்வதன் மூலம் கிராமப்புற மக்களின் வாழ்வாதார பாதுகாப்பை மேம்படுத்துவதற்காக இயற்றப்பட்டது. திறமையற்ற கைமுறை வேலையைச் செய்ய முன்வந்த வயதுவந்தோர் ஒவ்வொரு வீட்டிற்கும். இந்தச் சட்டம் கட்டுரை 41 இன் நேரடி வெளிப்பாடாகும், இது வேலையின்மை சந்தர்ப்பங்களில் வேலை செய்வதற்கான உரிமை மற்றும் பொது உதவியை வழங்குவதற்கு அரசுக்கு வழிகாட்டுகிறது.

குறிப்பிடத்தக்க அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள்

73வது திருத்தச் சட்டம், 1992

73வது சட்டத்திருத்தம் DPSP களை செயல்படுத்துவதில் ஒரு முக்கிய அடையாளமாகும், குறிப்பாக பிரிவு 40, கிராம பஞ்சாயத்துகளை ஒழுங்கமைக்கவும், சுயராஜ்யத்தின் அலகுகளாக செயல்பட அதிகாரம் அளிக்கவும் மாநிலத்தை வழிநடத்துகிறது. இந்த திருத்தம் பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பை நிறுவுவதற்கு வழிவகுத்தது, இதன் மூலம் கிராமப்புற சுயாட்சியை மேம்படுத்துகிறது மற்றும் அடிமட்ட அளவில் நலத்திட்டங்களை செயல்படுத்த உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு அதிகாரம் அளித்தது.

42வது திருத்தச் சட்டம், 1976

42 வது திருத்தம் அதன் விரிவான மாற்றங்களால் பெரும்பாலும் "மினி-அரசியலமைப்பு" என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP களின் முன்னுரிமையை மாற்றுவதன் மூலம் DPSP களை செயல்படுத்துவதில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றத்தைக் குறித்தது. இந்த திருத்தம் அடிப்படை உரிமைகள் மீது சில வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்கு முன்னுரிமை அளித்தது, இதனால் சமூக-பொருளாதார நீதிக்கான அரசாங்கத்தின் உறுதிப்பாட்டை வலுப்படுத்துகிறது.

• ஜவஹர்லால் நேரு: சமூக-பொருளாதார சீர்திருத்தங்களுக்கு ஒரு முக்கிய வக்கீலாக, நேருவின் தொலைநோக்கு DPSP களின் வரைவு மற்றும் சட்டமியற்றும் நடவடிக்கைகள் மூலம் அவற்றைத் தொடர்ந்து செயல்படுத்துவதில் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
• இந்திரா காந்தி: அவரது பதவிக்காலத்தில் 42வது திருத்தம் செயல்படுத்தப்பட்டது, இது அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பிற்குள் DPSP களின் நிலையை வலுப்படுத்துவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தது.
• MGNREGA இயற்றப்பட்டது: 2005 இல் நிறைவேற்றப்பட்ட இந்தச் சட்டம், கிராமப்புற குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரப் பாதுகாப்பை மேம்படுத்துவதற்கும் வேலைவாய்ப்பை வழங்குவதற்கும் DPSPகளின் தொலைநோக்குப் பார்வையை நனவாக்கும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க படியாகும்.
• 73வது திருத்தம் நிறைவேற்றப்பட்டது: 1992ல் இயற்றப்பட்ட இந்தத் திருத்தம், கிராமப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு அதிகாரம் அளிப்பதிலும், ஜனநாயகப் பரவலாக்கத்தை உறுதி செய்வதிலும் ஒரு முக்கிய நிகழ்வாக இருந்தது.
• அரசியலமைப்பில் DPSP களை ஏற்றுக்கொள்வது: ஜனவரி 26, 1950 அன்று, DPSP கள் அரசியலமைப்பின் ஒரு பகுதியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன, இது ஒரு நலன்புரி அரசை அடைவதை நோக்கமாகக் கொண்ட எதிர்கால சட்டமன்ற மற்றும் கொள்கை நடவடிக்கைகளுக்கான அடித்தளத்தை அமைத்தது.
• இந்திய நாடாளுமன்றம், புது தில்லி: மகப்பேறு நலச் சட்டம் மற்றும் 73வது சட்டத் திருத்தம் போன்ற குறிப்பிடத்தக்க சட்டங்கள் விவாதிக்கப்பட்டு சட்டமாக்கப்பட்டன, இது நிர்வாகத்தில் DPSP களை செயல்படுத்துவதை பிரதிபலிக்கிறது. இந்த சட்டமியற்றும் நடவடிக்கைகள் மற்றும் அரசியலமைப்புத் திருத்தங்களைப் புரிந்துகொள்வதன் மூலம், DPSP களுக்கும், இந்தியாவில் உருவாகிவரும் சட்ட மற்றும் கொள்கை நிலப்பரப்புக்கும் இடையே உள்ள ஆற்றல்மிக்க தொடர்புகளை ஒருவர் பாராட்டலாம். இந்த முயற்சிகள் அரசியலமைப்பின் பார்வையை அதன் குடிமக்களுக்கு உறுதியான சமூக-பொருளாதார விளைவுகளாக மாற்றுவதற்கான அரசின் உறுதிப்பாட்டை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்கு இடையிலான முரண்பாடுகள்

இந்திய அரசியலமைப்பில் அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் மாநிலக் கொள்கையின் (DPSPs) வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்கு இடையிலான உறவு விரிவான விவாதம் மற்றும் பகுப்பாய்வுக்கு உட்பட்டது. அடிப்படை உரிமைகள் நீதிமன்றங்களால் செயல்படுத்தப்படக்கூடியவை என்றாலும், DPSP கள் நியாயமற்றவை. இந்த இரண்டு அரசியலமைப்பு விதிகளுக்கு இடையே எழும் முரண்பாடுகளை இந்த அத்தியாயம் ஆராய்கிறது, இந்த மோதல்களைத் தீர்க்க முயற்சிக்கும் முக்கிய நீதித்துறை தீர்ப்புகள் மற்றும் நீதிமன்ற தீர்ப்புகளை மையமாகக் கொண்டது.

மோதலின் தன்மை

அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP களுக்கு இடையேயான முரண்பாடு முதன்மையாக அவற்றின் மாறுபட்ட இயல்புகள் மற்றும் அடிப்படை உரிமைகளுக்கு வழங்கப்படும் அரசியலமைப்பு முன்னுரிமை காரணமாக எழுகிறது. அடிப்படை உரிமைகள் தனிமனித சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பதற்காகவும், நீதித்துறையால் நடைமுறைப்படுத்தக்கூடியவையாகவும் இருந்தாலும், சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதற்கான கொள்கை வகுப்பதில் அரசுக்கு வழிகாட்டும் நோக்கத்துடன் DPSP கள் உள்ளன. இந்த உள்ளார்ந்த முரண்பாடு பல சட்ட மற்றும் அரசியலமைப்பு சவால்களுக்கு வழிவகுத்தது.

நீதித்துறை தீர்ப்புகள் மற்றும் முக்கிய வழக்குகள்

சம்பகம் துரைராஜன் எதிராக மெட்ராஸ் மாநிலம் (1951)

அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP களுக்கு இடையிலான மோதலை எடுத்துக்காட்டும் ஆரம்ப வழக்குகளில் ஒன்று சம்பாக்கம் துரைராஜன் எதிராக மெட்ராஸ் மாநில வழக்கு. இந்த வழக்கில், பிரிவு 15ன் கீழ் உள்ள சமத்துவ உரிமையை, பிரிவு 46ன் கீழ் நலிந்த பிரிவினரின் கல்வி நலன்களை மேம்படுத்துவதற்கான உத்தரவுடன் சமரசம் செய்யும் சவாலை உச்ச நீதிமன்றம் எதிர்கொண்டது. , முந்தையது மேலோங்கும், இதனால் அடிப்படை உரிமைகளின் முன்னுரிமையை வலுப்படுத்துகிறது.

கோலக்நாத் எதிராக பஞ்சாப் மாநிலம் (1967)

கோலக்நாத் வெர்சஸ் பஞ்சாப் மாநிலம் வழக்கு இந்த இரண்டு பிரிவுகளுக்கு இடையே உள்ள அரசியலமைப்பு முரண்பாட்டை மேலும் ஆய்வு செய்தது. அடிப்படை உரிமைகளை அவற்றின் அத்தியாவசிய அம்சங்களை நீக்கவோ அல்லது சுருக்கவோ திருத்த முடியாது என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இந்த முடிவு DPSP களின் மீது அடிப்படை உரிமைகளின் மேலாதிக்கத்தை வலியுறுத்தியது, இதன் மூலம் தனிநபர் உரிமைகளை மீறும் வகையில் அரசியலமைப்பை திருத்தும் பாராளுமன்றத்தின் அதிகாரத்தை கட்டுப்படுத்துகிறது.

கேசவானந்த பாரதி எதிராக கேரள மாநிலம் (1973)

கேசவானந்த பாரதி எதிராக கேரள மாநிலம் என்ற மைல்கல் வழக்கு, அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP களுக்கு இடையிலான மோதலைத் தீர்ப்பதற்கான நீதித்துறை அணுகுமுறையில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்தது. உச்ச நீதிமன்றம் அடிப்படை கட்டமைப்பின் கோட்பாட்டை அறிமுகப்படுத்தியது, இது அரசியலமைப்பில் திருத்தங்கள் செய்யப்படலாம், அதன் அடிப்படை கட்டமைப்பை அவர்கள் மாற்றக்கூடாது என்பதைக் குறிக்கிறது. இந்த முடிவு DPSP களில் காணப்படும் நீதி மற்றும் சமத்துவக் கொள்கைகளை உள்ளடக்கிய அடிப்படைக் கட்டமைப்பை மீறவில்லை எனில், அடிப்படை உரிமைகளைத் திருத்துவதற்கு பாராளுமன்றத்தை அனுமதிப்பதன் மூலம் சமநிலையை ஏற்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டது.

மினர்வா மில்ஸ் எதிராக யூனியன் ஆஃப் இந்தியா (1980)

Minerva Mills vs. Union of India வழக்கில், உச்ச நீதிமன்றம் அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP களுக்கு இடையே சமநிலையை பேணுவதன் முக்கியத்துவத்தை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியது. இந்த இரு பிரிவுகளுக்கு இடையே உள்ள நல்லிணக்கத்தை சீர்குலைக்கும் எந்தவொரு திருத்தமும் அரசியலமைப்பிற்கு முரணானது என்று தீர்ப்பளித்தது. அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP கள் ஒன்றாக இந்திய அரசியலமைப்பின் மையத்தை உருவாக்குகின்றன, மேலும் அவை இணக்கமாக கருதப்பட வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் வலியுறுத்தியது.

நீதிமன்ற தீர்ப்புகள் மற்றும் அரசியலமைப்பு விதிகள்

மேற்கூறிய வழக்குகளில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புகள் அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP களுக்கு இடையிலான உறவின் வளர்ச்சியடைந்து வரும் விளக்கத்தை பிரதிபலிக்கின்றன. இந்தத் தீர்ப்புகள் தனிமனித சுதந்திரம் மற்றும் சமூக-பொருளாதார இலக்குகளுக்கு இடையே உள்ள மோதல்களின் சமரசத்திற்கு வழிகாட்டும் கொள்கைகளை வகுத்துள்ளன.

• நீதிபதி சுப்பா ராவ்: கோலக்நாத் வழக்கில் அடிப்படை உரிமைகள் மீறப்படாமைக்காக வாதிட்டதன் மூலம் முக்கிய பங்கு வகித்தார், DPSP களை விட அவர்களின் முன்னுரிமையை வலியுறுத்தினார்.
• நீதிபதி எச்.ஆர். கன்னா: கேசவானந்த பாரதி வழக்கில் அவரது குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பிற்காக அறியப்பட்டவர், அடிப்படை கட்டமைப்பு கோட்பாட்டின் கருத்தை ஊக்குவித்தார்.

குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகள்

• சம்பாக்கம் துரைராஜன் வழக்கின் தீர்ப்பு: ஏப்ரல் 9, 1951, DPSP களை விட அடிப்படை உரிமைகளுக்கு முன்னுரிமை அளித்து ஒரு முக்கியமான முடிவைக் குறித்தது.
• கோலக்நாத் வழக்கின் தீர்ப்பு: பிப்ரவரி 27, 1967, அடிப்படை உரிமைகளைத் திருத்துவதற்கான பாராளுமன்றத்தின் அதிகாரத்தை மட்டுப்படுத்தும் ஒரு முன்னுதாரணமாக அமைந்தது.
• கேசவானந்த பாரதி வழக்கின் தீர்ப்பு: ஏப்ரல் 24, 1973, அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP களுக்கு இடையிலான உறவை சமநிலைப்படுத்தும் அடிப்படை கட்டமைப்பு கோட்பாட்டை அறிமுகப்படுத்தியது.
• மினர்வா மில்ஸ் வழக்கு தீர்ப்பு: ஜூலை 31, 1980, அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP களுக்கு இடையே இணக்கமான கட்டுமானத்தை வலுப்படுத்தியது.
• இந்திய உச்ச நீதிமன்றம், புது தில்லி: அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP களுக்கு இடையிலான மோதல் குறித்த அரசியலமைப்பு உரையாடலை வடிவமைத்து, இந்த முக்கிய வழக்குகள் தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட உச்ச நீதித்துறை அமைப்பு. இந்த மோதல்கள் மற்றும் தீர்மானங்களின் ஆய்வு, இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் தனிமனித சுதந்திரம் மற்றும் சமூக-பொருளாதார உரிமைகளுக்கு இடையே உள்ள ஆற்றல்மிக்க தொடர்புகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் விமர்சனம்

மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSPs) சமூக-பொருளாதார நீதிக்கான ஒரு கட்டமைப்பை வழங்கும், ஒரு நலன்புரி அரசிற்கான இந்தியாவின் அரசியலமைப்பு பார்வைக்கு ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், அவர்களின் உன்னத நோக்கங்கள் இருந்தபோதிலும், DPSP கள் அவற்றின் செயல்படுத்தல் மற்றும் செயல்திறன் குறித்து குறிப்பிடத்தக்க விமர்சனங்களை எதிர்கொண்டுள்ளன. இந்த பிரிவு இந்த விமர்சனங்களை ஆராய்கிறது, அவற்றின் நியாயமற்ற தன்மை, சட்ட பலமின்மை மற்றும் அவற்றின் விதிகளைச் சுற்றியுள்ள தெளிவின்மை ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்துகிறது. DPSP களின் மிக முக்கியமான விமர்சனங்களில் ஒன்று அவற்றின் நியாயமற்ற தன்மை ஆகும். தனிநபர்கள் நீதித்துறை மூலம் செயல்படுத்தக்கூடிய அடிப்படை உரிமைகள் போலல்லாமல், DPSP களை சட்டப்பூர்வமாக செயல்படுத்த முடியாது. இந்த நியாயமற்ற தன்மையானது சமூக-பொருளாதார சீர்திருத்தத்தின் கருவிகளாக பலரைக் கேள்விக்குள்ளாக்கியுள்ளது.

• பிரிவு 37: DPSP களை எந்த நீதிமன்றமும் செயல்படுத்த முடியாது என்று அது வெளிப்படையாகக் கூறுகிறது, அதாவது இந்த கொள்கைகளை அரசு செயல்படுத்தத் தவறினால் குடிமக்கள் நீதித்துறை தலையீட்டை நாட முடியாது.
• நீதித்துறை விளக்கம்: நீதிமன்றங்கள் DPSP களை நடைமுறைப்படுத்த இயலாமையை அடிக்கடி வலியுறுத்துகின்றன, அவை நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய உரிமைகளைக் காட்டிலும் வழிகாட்டுதல்களாக செயல்படுகின்றன என்பதை வலியுறுத்துகின்றன.

சட்ட பலம் இல்லாமை

டி.பி.எஸ்.பி-களின் சட்டப்பூர்வ சக்தி இல்லாததால், நிர்வாகத்தில் அவற்றின் தாக்கம் குறைகிறது என்று விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர். சட்டப்பூர்வ தடைகளின் ஆதரவு அவற்றிற்கு இல்லை என்பதால், உடனடி சட்ட விளைவுகளை எதிர்கொள்ளாமல், அவற்றை செயல்படுத்துவதை புறக்கணிக்க அல்லது தாமதப்படுத்த அரசு தேர்வு செய்யலாம்.

• கல்விக்கான உரிமை: பல ஆண்டுகளாக, கல்விக்கான உரிமையானது 2002 ஆம் ஆண்டில் 86 வது திருத்தத்தின் மூலம் ஒரு நியாயமான உரிமையாக மாறும் வரை 45 வது பிரிவின் கீழ் DPSP களின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது, சட்ட பலம் இல்லாமல் DPSP களின் வரம்புகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
• சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு: சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பை வலியுறுத்தும் 48A போன்ற கட்டுரைகள், சட்ட அமலாக்கத்தின் அச்சுறுத்தல் இல்லாமல் செயல்படுத்துவதற்கு பெரும்பாலும் அரசின் விருப்பத்தைப் பொறுத்தது.

தெளிவின்மை

DPSP களுக்குள் உள்ள சில விதிகளின் தெளிவின்மை விமர்சனத்திற்குரியது. சில கட்டுரைகளில் பயன்படுத்தப்படும் தெளிவற்ற மொழி பல்வேறு விளக்கங்களுக்கு இடமளிக்கிறது, இது சீரற்ற செயலாக்கத்திற்கு வழிவகுக்கும்.

• கட்டுரை 39: இந்தக் கட்டுரை போதுமான வாழ்வாதாரம் மற்றும் வளங்களின் சமமான பகிர்வு ஆகியவற்றைப் பாதுகாக்க அழைப்பு விடுக்கிறது, ஆனால் இந்த நோக்கங்களை அடைவதற்கான குறிப்பிட்ட வழிகாட்டுதல்கள் இல்லை, இது பரந்த விளக்கத்தை அனுமதிக்கிறது.
• பிரிவு 44: இந்தியா முழுவதும் ஒரே மாதிரியான சிவில் சட்டத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான உத்தரவு விளக்கத்திற்குத் திறந்திருக்கும், இது விவாதங்களுக்கும், அதன் அமலாக்கத்தில் மாறுபட்ட கருத்துகளுக்கும் வழிவகுக்கும்.

செயல்படுத்துவதில் தாக்கம்

நியாயமற்ற தன்மை, சட்ட பலம் இல்லாமை மற்றும் தெளிவின்மை பற்றிய விமர்சனங்கள் DPSP களை செயல்படுத்துவதில் உறுதியான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றன. இந்த காரணிகள் விரும்பிய நலன்புரி நிலையை அடைவதில் DPSP களின் செயலற்ற தன்மைக்கு பங்களிக்கின்றன.

• பொருளாதார மற்றும் சமூக சமத்துவமின்மை: DPSP கள் சமத்துவமின்மையைக் குறைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்ட போதிலும், அமலாக்கத்திறன் இல்லாததால், இந்தியாவில் தொடர்ச்சியான சமூக-பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளில் காணப்படுவது போல், இந்த இலக்கை நோக்கி மெதுவாக முன்னேறுகிறது.
• கலாச்சார மற்றும் பிராந்திய ஏற்றத்தாழ்வுகள்: பிரிவு 44 இல் பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளபடி ஒரே மாதிரியான சிவில் கோட் இல்லாதது, தெளிவின்மை மற்றும் அமலாக்க முடியாத தன்மை ஆகியவை வெவ்வேறு சமூகங்களில் பல்வேறு தனிப்பட்ட சட்டங்களுக்கு வழிவகுத்து, தேசிய ஒருங்கிணைப்பு முயற்சிகளை பாதிக்கிறது.

விளக்கம் மற்றும் தெளிவின்மை

சில DPSP களின் மொழியில் உள்ள தெளிவின்மை பல்வேறு விளக்கங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது, இது அவர்களின் பயனுள்ள பயன்பாடு மற்றும் கொள்கை உருவாக்கத்தில் ஒருங்கிணைக்கப்படுவதை தடுக்கலாம்.

• சமூக நலக் கொள்கைகள்: சமூக நலனை மேம்படுத்துவதற்கான பரந்த வழிகாட்டுதல்கள், சில கொள்கைகளை மற்றவர்களை விட முதன்மைப்படுத்துவதை அரசாங்கத்தின் விருப்பத்திற்கு விட்டுவிடுகின்றன, இதன் விளைவாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட செயல்படுத்தல் ஏற்படுகிறது.
• நீதித்துறை முடிவுகள்: நீதிமன்றங்கள் DPSP களை அடிப்படை உரிமைகளுடன் இணக்கமாக விளக்க முயற்சித்தன, ஆனால் தெளிவற்ற மொழி பெரும்பாலும் இந்த கொள்கைகளை நடைமுறைப்படுத்துவதில் நீதித்துறையின் பங்கைக் கட்டுப்படுத்துகிறது.

எதிர்வினை விமர்சனங்கள்

சில விமர்சகர்கள் DPSP களை பிற்போக்குத்தனமாக கருதுகின்றனர், அவை நவீன நிர்வாக சவால்களுடன் ஒத்துப்போகாத காலாவதியான சமூக-பொருளாதார கொள்கைகளை பிரதிபலிக்கின்றன என்று வாதிடுகின்றனர்.

• பொருளாதார தாராளமயமாக்கல்: இந்தியாவில் 1991-க்குப் பிந்தைய பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள் தாராளமயமாக்கல் மற்றும் உலகமயமாக்கலை நோக்கி கவனம் செலுத்தியுள்ளன, பெரும்பாலும் பல DPSP களின் சோசலிச நோக்குநிலையுடன் மோதுகின்றன.
• சமகாலச் சிக்கல்கள்: டிஜிட்டல் கல்வியறிவு மற்றும் தொழில்நுட்பம் சார்ந்த ஆளுமை போன்ற சிக்கல்கள் DPSP-களில் கவனிக்கப்படவில்லை, இது கொள்கைகளுக்கும் தற்போதைய சமூக-பொருளாதார உண்மைகளுக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியைக் குறிக்கிறது.

அரசியலமைப்பு முரண்பாடுகள்

விமர்சனங்கள் அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP களுக்கு இடையிலான அரசியலமைப்பு மோதல்கள் வரை நீட்டிக்கப்படுகின்றன. DPSP கள் மீதான அடிப்படை உரிமைகளின் முன்னுரிமை பெரும்பாலும் சர்ச்சைக்குரிய ஒரு புள்ளியாக உள்ளது, இது அரசியலமைப்பு முன்னுரிமைகள் மீதான விவாதங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது.

• நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள்: சம்பகம் துரைராஜன் வெர்சஸ் மெட்ராஸ் மற்றும் கோலக்நாத் வெர்சஸ் பஞ்சாப் போன்ற முக்கிய வழக்குகள் அரசியலமைப்பு மோதலை முன்னிலைப்படுத்தியுள்ளன, நீதிமன்றங்கள் பெரும்பாலும் டிபிஎஸ்பிகளை விட அடிப்படை உரிமைகளை முதன்மைப்படுத்துகின்றன.
• திருத்தங்கள்: 42வது திருத்தம் DPSP களின் நிலையை மேம்படுத்த முயற்சித்தது, ஆனால் அடிப்படை உரிமைகளுடனான உள்ளார்ந்த முரண்பாடு தொடர்ந்து சவால்களை ஏற்படுத்துகிறது.

முக்கியமான நபர்கள், இடங்கள், நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகள்

• பி.ஆர். அம்பேத்கர்: வரைவுக் குழுவின் தலைவராக, அம்பேத்கர் DPSP களை வடிவமைப்பதிலும், அவற்றின் நியாயமற்ற தன்மை தொடர்பான விமர்சனங்களைத் தீர்ப்பதிலும் முக்கியப் பங்காற்றினார்.
• ஜவஹர்லால் நேரு: நேருவின் நலன்புரி அரசின் தொலைநோக்கு DPSP களைச் சேர்ப்பதில் கருவியாக இருந்தது, இருப்பினும் அவற்றின் அமலாக்கத்தின் வரம்புகளை அவர் ஒப்புக்கொண்டார்.
• அரசியலமைப்புச் சபை விவாதங்கள்: அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கும் போது நடைபெற்ற விவாதங்களில், DPSP களின் பங்கு மற்றும் வரம்புகள் பற்றிய விவாதங்கள் நடைபெற்றன, உறுப்பினர்கள் அவற்றின் நியாயமற்ற தன்மை குறித்து கவலைகளை வெளிப்படுத்தினர்.
• 42 வது திருத்தம் (1976): இந்த திருத்தம் DPSP களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்க முயற்சித்தது, இது அவர்களின் அரசியலமைப்பு நிலை குறித்த விமர்சனங்களை நிவர்த்தி செய்வதற்கான தற்போதைய முயற்சியை பிரதிபலிக்கிறது.

தேதிகள்

• ஜனவரி 26, 1950: நியாயமற்ற அந்தஸ்து இருந்தபோதிலும், DPSPகள் உட்பட, அரசியலமைப்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட தேதியைக் குறிக்கிறது.
• அரசியலமைப்பு மண்டபம், புது தில்லி: இந்திய அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பில் அவர்களின் பங்கை வடிவமைக்கும் DPSP களின் சேர்க்கை மற்றும் நோக்கம் குறித்து அரசியல் நிர்ணய சபை விவாதித்த இடம்.

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் மூலம் முக்கிய சீர்திருத்தங்கள்

இந்தியாவின் சமூக-பொருளாதார நிலப்பரப்பை வடிவமைப்பதில், சமூக மற்றும் பொருளாதார ஜனநாயகத்தை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்ட பல்வேறு சீர்திருத்தங்களுக்கு ஊக்கியாகச் செயல்படுவதில், மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSPs) முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. இந்தப் பிரிவு, நிலச் சீர்திருத்தங்கள், பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பு மற்றும் தொழிலாளர் சீர்திருத்தங்கள் உள்ளிட்ட DPSP களால் தாக்கம் செலுத்தப்பட்ட முக்கிய சீர்திருத்தங்களை ஆராய்கிறது, இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கு அவர்களின் பங்களிப்புகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

நில சீர்திருத்தங்கள்

இந்தியாவில் நிலச் சீர்திருத்தங்கள் முதன்மையாக DPSP களில் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ள சோசலிசக் கொள்கைகளால் இயக்கப்பட்டன, அவை வளங்களின் சமமான விநியோகம் மற்றும் சமூக-பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளை நீக்குதல் ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகின்றன. நிலச் சீர்திருத்தங்களின் முக்கிய நோக்கங்கள், இடைத்தரகர்களை ஒழிப்பது, நிலமற்றவர்களுக்கு நிலத்தை மறுபங்கீடு செய்வது, குத்தகைதாரர்களுக்குப் பாதுகாப்பை வழங்குவது, சமூக ஜனநாயகத்தை வளர்ப்பது மற்றும் கிராமப்புற வறுமையைக் குறைப்பது.

முக்கிய கட்டுரைகள்

• பிரிவு 39: பொது நலனுக்காகவும், செல்வம் குவிவதைத் தடுக்கவும் பொருள் வளங்களின் உரிமையும் கட்டுப்பாடும் பகிர்ந்தளிக்கப்படுவதை உறுதி செய்ய அரசை ஆணையிடுகிறது.
• ஜமீன்தாரி முறை ஒழிப்பு: நிலச் சீர்திருத்தத்தின் முதல் குறிப்பிடத்தக்க படி ஜமீன்தாரி முறை ஒழிப்பு, நிலப்பிரபுத்துவ நில உடைமை முறையைத் தகர்த்து உபரி நிலத்தை நிலமற்றவர்களுக்கு மறுபங்கீடு செய்தது.
• குத்தகை சீர்திருத்தங்கள்: விவசாயத் தொழிலாளர்களுக்கு சமூக நீதியை உறுதிசெய்யும் வகையில், குத்தகைதாரர்களுக்குப் பாதுகாப்பை வழங்கவும், வாடகையை ஒழுங்குபடுத்தவும், உரிமையாளர் உரிமைகளை வழங்கவும் நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டன.
• ஜவஹர்லால் நேரு: முதல் பிரதமராக, நேரு பொருளாதார ஜனநாயகத்தை அடைய நில சீர்திருத்தங்களுக்கு வாதிடுவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார்.
• பீகார் மற்றும் உத்தரபிரதேசம்: 1950களின் முற்பகுதியில் ஜமீன்தாரி முறை ஒழிப்பை அமல்படுத்திய மாநிலங்களில் இந்த மாநிலங்கள் முதன்மையானவை.
• 1951: இந்த ஆண்டு குறிப்பிடத்தக்க நிலச் சீர்திருத்தச் சட்டத்தின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது, இது கிராமப்புற வளர்ச்சிக்கான அடித்தளத்தை அமைத்தது.

பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பு

பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பின் ஸ்தாபனம் கிராமப்புற சுயாட்சி மற்றும் பரவலாக்கப்பட்ட நிர்வாகத்தை வலியுறுத்தும், DPSP களுக்குள் உள்ள காந்திய கொள்கைகளின் நேரடி பிரதிபலிப்பாகும். உள்ளூர் சுய-அரசுகளுக்கு அதிகாரமளித்தல், ஜனநாயகப் பரவலாக்கத்தை ஊக்குவித்தல் மற்றும் சமூகப் பங்கேற்பின் மூலம் கிராமப்புற வளர்ச்சியை எளிதாக்குதல் ஆகியவை முக்கிய நோக்கங்களாகும்.

• பிரிவு 40: கிராமப் பஞ்சாயத்துகளை ஒழுங்கமைத்து, சுயராஜ்யத்தின் அலகுகளாகச் செயல்படுவதற்கான அதிகாரங்களையும் அதிகாரங்களையும் மாநிலங்களுக்கு வழங்குமாறு அறிவுறுத்துகிறது.
• 73வது திருத்தச் சட்டம், 1992: இந்த அரசியலமைப்புத் திருத்தம் பஞ்சாயத்து ராஜ் கட்டமைப்பை முறைப்படுத்தியது, பஞ்சாயத்துகளுக்கு அரசியலமைப்பு அந்தஸ்தை வழங்குகிறது மற்றும் வழக்கமான தேர்தல்கள், நிதி சுயாட்சி மற்றும் பெண்கள் மற்றும் விளிம்புநிலை சமூகங்களுக்கு இடஒதுக்கீடு ஆகியவற்றை உறுதி செய்தது.
• கேரளாவின் பஞ்சாயத்து ராஜ் மாதிரி: பங்கேற்பு திட்டமிடல் மற்றும் அடிமட்ட ஜனநாயகத்திற்கு பெயர் பெற்ற கேரளாவின் மாதிரியானது, பரவலாக்கப்பட்ட நிர்வாகத்தின் கொள்கைகளை செயல்படுத்துவதில் முன்மாதிரியாக உள்ளது.
• மகாத்மா காந்தி: கிராம ஸ்வராஜ் பற்றிய அவரது பார்வை, பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பின் கருத்தாக்கத்தை பெரிதும் பாதித்தது.
• பல்வந்தராய் மேத்தா கமிட்டி (1957): எதிர்கால சீர்திருத்தங்களுக்கு வழி வகுத்து, மூன்றடுக்கு பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பை நிறுவ பரிந்துரைத்தது.
• ஏப்ரல் 24, 1993: பஞ்சாயத்து ராஜ் நிறுவனங்களுக்கு அரசியலமைப்பு அங்கீகாரத்தை நிறுவும் 73வது திருத்தத்தை அமல்படுத்துவதைக் குறிக்கிறது.

தொழிலாளர் சீர்திருத்தங்கள்

DPSP கள் தொழிலாளர் நலன் மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பின் அவசியத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன, நியாயமான ஊதியம், மனிதாபிமான வேலை நிலைமைகள் மற்றும் தொழிலாளர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாத்தல் ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகின்றன. தொழிலாளர் சீர்திருத்தங்கள் தொழிலாளர்களின் வேலை நிலைமைகளை மேம்படுத்துதல், நியாயமான ஊதியத்தை உறுதி செய்தல் மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பை வழங்குதல், அதன் மூலம் பொருளாதார ஜனநாயகத்தை முன்னேற்றுதல் மற்றும் தொழிலாளர் சக்தியைப் பாதுகாத்தல் ஆகியவற்றை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.

• பிரிவு 43: தொழிலாளர்களுக்கான வாழ்க்கை ஊதியம், கண்ணியமான வாழ்க்கைத் தரம் மற்றும் சமூக மற்றும் கலாச்சார வாய்ப்புகளைப் பாதுகாக்க முயற்சி செய்ய மாநிலத்தை ஊக்குவிக்கிறது.
• பிரிவு 42: வேலை மற்றும் மகப்பேறு நிவாரணத்திற்கான நியாயமான மற்றும் மனிதாபிமான நிலைமைகளை வழங்குவதை கட்டாயப்படுத்துகிறது.
• குறைந்தபட்ச ஊதியச் சட்டம், 1948: பல்வேறு துறைகளில் உள்ள தொழிலாளர்களுக்கு குறைந்தபட்ச ஊதியத் தரங்களை உறுதி செய்கிறது, இது பொருளாதார நீதியில் DPSPகளின் கவனத்தை பிரதிபலிக்கிறது.
• தொழிற்சாலைகள் சட்டம், 1948: தொழிலாளர் நலன் மற்றும் தொழிற்சாலைகளில் பாதுகாப்பை ஒழுங்குபடுத்துகிறது, மனிதாபிமான வேலை நிலைமைகளை மேம்படுத்துகிறது.
• மகப்பேறு நன்மை சட்டம், 1961: பெண் தொழிலாளர்களுக்கு மகப்பேறு சலுகைகள் மற்றும் பாதுகாப்புகளை வழங்குகிறது, சமூக பாதுகாப்பு மற்றும் நலனை உறுதி செய்கிறது.
• டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்: வரைவுக் குழுவின் தலைவராக, அம்பேத்கர் தொழிலாளர் உரிமைகள் மற்றும் நலனுக்காக ஒரு உறுதியான வழக்கறிஞராக இருந்தார், தொழிலாளர் தொடர்பான DPSP களை சேர்ப்பதில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினார்.
• மும்பை (பம்பாய்): தொழில்துறை நடவடிக்கைகளின் மையமாக உள்ளது, அங்கு பல தொழிலாளர் சீர்திருத்தங்கள் ஆரம்பத்தில் தொழிலாளர் நிலைமைகளை மேம்படுத்த செயல்படுத்தப்பட்டன.
• 1948: DPSP களுடன் இணைந்த தொழிலாளர் சீர்திருத்தங்களுக்கான அடித்தளத்தை அமைத்து, குறிப்பிடத்தக்க தொழிலாளர் சட்டம் இயற்றப்பட்ட ஆண்டு.

சமூக மற்றும் பொருளாதார ஜனநாயகம்

சமூக ஜனநாயகத்திற்கான பங்களிப்புகள்

சமூக நீதியை மேம்படுத்துதல், ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைத்தல் மற்றும் பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பு மற்றும் தொழிலாளர் நல நடவடிக்கைகள் போன்ற சீர்திருத்தங்கள் மூலம் பங்கேற்பு நிர்வாகத்தை மேம்படுத்துவதன் மூலம் DPSP கள் சமூக ஜனநாயகத்தை எளிதாக்கியுள்ளன.

பொருளாதார ஜனநாயகத்திற்கான பங்களிப்புகள்

நிலச் சீர்திருத்தங்கள் மற்றும் தொழிலாளர் சட்டங்கள் மூலம் பொருளாதார ஜனநாயகம் முன்னேறியுள்ளது, சமமான வள விநியோகம் மற்றும் தொழிலாளர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதை உறுதிசெய்து, அதன் மூலம் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி மற்றும் வளர்ச்சியை ஊக்குவிக்கிறது.

முக்கிய கருத்துக்கள்

• கிராமப்புற மேம்பாடு: பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பு மற்றும் நிலச் சீர்திருத்தங்கள் உள்ளூர் சமூகங்களை மேம்படுத்துவதன் மூலமும் விவசாய உற்பத்தியை மேம்படுத்துவதன் மூலமும் கிராமப்புற வளர்ச்சிக்கு குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளன.
• விவசாயம்: நிலச் சீர்திருத்தங்கள் விவசாயத் துறையை மாற்றியமைத்துள்ளன, நில மறுபங்கீடு மற்றும் குத்தகைதாரர் உரிமைகளை உறுதி செய்துள்ளன, இவை நிலையான கிராமப்புற வளர்ச்சிக்கு முக்கியமானவை.
• பசுமைப் புரட்சி: நிலச் சீர்திருத்தங்கள் பசுமைப் புரட்சிக்கான களத்தை அமைத்தன, இது 1960 மற்றும் 70 களில் விவசாய உற்பத்தி மற்றும் கிராமப்புற வளர்ச்சியை கணிசமாக உயர்த்தியது.
• வேலைவாய்ப்புத் திட்டங்கள்: MGNREGA போன்ற திட்டங்கள், சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதிக்கான DPSP-களின் நோக்கங்களுடன் இணைந்து, வேலை வாய்ப்புகளை வழங்குவதன் மூலமும், கிராமப்புற வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்துவதன் மூலமும் பொருளாதார ஜனநாயகத்தை மேம்படுத்தியுள்ளன. ஜவஹர்லால் நேரு இந்தியாவில் மாநிலக் கொள்கையின் (டிபிஎஸ்பி) இயக்கக் கொள்கைகளை ஏற்று செயல்படுத்துவதில் ஒரு முக்கிய நபராக இருந்தார். இந்தியாவின் முதல் பிரதமராக, நேரு சமூக-பொருளாதார சீர்திருத்தங்களுக்கு வலுவான வக்கீலாக இருந்தார் மற்றும் DPSP களில் பொதிந்துள்ள கொள்கைகளுடன் இணைந்த ஒரு நலன்புரி அரசைக் கற்பனை செய்தார். நீதி, சுதந்திரம் மற்றும் சமத்துவம் ஆகிய அரசியலமைப்பு இலட்சியங்களை வறுமையை ஒழிப்பதற்கும் வளர்ச்சியை வளர்ப்பதற்கும் நோக்கமாக செயல்படக்கூடிய கொள்கைகளாக மாற்றுவதில் அவரது தலைமையும் தொலைநோக்கு பார்வையும் கருவியாக இருந்தது.
• நிலச் சீர்திருத்தங்களுக்கான பங்களிப்பு: ஜமீன்தாரி முறையை ஒழிக்க நேரு தலைமை தாங்கினார், இது அரசியலமைப்பின் 39 வது பிரிவின்படி நிலமற்றவர்களுக்கு நிலத்தை மறுபங்கீடு செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்ட முக்கிய நிலச் சீர்திருத்தங்களில் ஒன்றாகும்.
• பஞ்சாயத்து ராஜ் மேம்பாடு: நேருவின் தலைமையின் கீழ், பல்வந்தராய் மேத்தா கமிட்டி 1957 இல் நிறுவப்பட்டது, இது பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்புக்கு அடித்தளம் அமைத்தது, பிரிவு 40ன் மூலம் பரவலாக்கப்பட்ட நிர்வாகத்தை மேம்படுத்துகிறது.

பி.ஆர். அம்பேத்கர்

டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர், இந்திய அரசியலமைப்பின் வரைவுக் குழுவின் தலைவராக, DPSP களை உருவாக்குவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். அம்பேத்கர் சமூக நீதிக்காக ஒரு உறுதியான வக்கீலாக இருந்தார், மேலும் DPSP கள் பொருளாதார மற்றும் சமூக ஜனநாயகத்தின் இலட்சியங்களை பிரதிபலிக்கின்றன என்பதை உறுதிப்படுத்தும் நோக்கில் பணியாற்றினார்.

• தொழிலாளர் உரிமைகளில் கவனம் செலுத்துதல்: அம்பேத்கரின் செல்வாக்கு DPSP களின் தொழிலாளர் சார்ந்த விதிகள் 43 போன்றவற்றில் தெளிவாகத் தெரிகிறது, இது அனைத்துத் தொழிலாளர்களுக்கும் வாழ்க்கை ஊதியம் மற்றும் ஒழுக்கமான வேலை நிலைமைகளைப் பாதுகாப்பதை வலியுறுத்துகிறது.

மகாத்மா காந்தி

கிராமப்புற மேம்பாடு, தன்னம்பிக்கை மற்றும் சமூகத்தின் நலிந்த பிரிவினரின் மேம்பாடு ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தும் DPSP களில் உள்ள காந்தியக் கொள்கைகளை மகாத்மா காந்தி ஆழமாகப் பாதித்தார்.

• கிராம ஸ்வராஜ் தொலைநோக்கு: கிராம சுயராஜ்ஜியம் (கிராம சுயராஜ்யம்) பற்றிய காந்தியின் தொலைநோக்கு பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பை நிறுவுவதற்கு உத்வேகம் அளித்தது, இது கிராமப்புற சமூகங்களுக்கு அதிகாரம் அளிப்பது மற்றும் சுய நிர்வாகத்தை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டது.

இடங்கள்

அரசியலமைப்பு மண்டபம், புது தில்லி

ஜனவரி 26, 1950 அன்று டிபிஎஸ்பிகள் உட்பட இந்திய அரசியலமைப்பை அரசியலமைப்பு சபை விவாதித்து ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு குறிப்பிடத்தக்க இடமாக புது தில்லியில் உள்ள அரசியலமைப்பு மண்டபம் இருந்தது.

• வரலாற்று முக்கியத்துவம்: DPSP களால் வகுக்கப்பட்ட தேசத்தின் சமூக-பொருளாதார கட்டமைப்பை வடிவமைப்பதில் அரசியலமைப்பு மண்டபத்தில் நடந்த விவாதங்கள் மற்றும் விவாதங்கள் முக்கியமானவை.

இந்திய நாடாளுமன்றம், புது தில்லி

புது தில்லியில் உள்ள இந்திய நாடாளுமன்றம், பல்வேறு சட்ட நடவடிக்கைகள் மற்றும் அரசியலமைப்புத் திருத்தங்கள் மூலம் DPSP களை செயல்படுத்துவது தொடர்பான பல விவாதங்கள், விவாதங்கள் மற்றும் சட்டங்களின் தளமாக இருந்து வருகிறது.

• முக்கிய சட்டம்: மகப்பேறு நலச் சட்டம், குறைந்தபட்ச ஊதியச் சட்டம் மற்றும் 73வது திருத்தம் போன்ற அரசியலமைப்புத் திருத்தங்கள் போன்ற முக்கியமான சட்டங்கள் இங்கு விவாதிக்கப்பட்டு இயற்றப்பட்டன, இது DPSP களை செயல்படுத்துவதற்கான முயற்சிகளை பிரதிபலிக்கிறது.

கேரளா

டிபிஎஸ்பிகளில் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ள காந்தியக் கொள்கைகளுடன் இணைந்து, பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பு மற்றும் பங்கேற்பு நிர்வாகத்தை முன்மாதிரியாக செயல்படுத்துவதில் கேரளா குறிப்பிடத்தக்கது.

• வெற்றிக் கதை: கேரளாவின் பரவலாக்கப்பட்ட திட்டமிடல் மற்றும் உள்ளூர் சுய-நிர்வாகத்தின் மாதிரியானது, சமூக நீதி மற்றும் மேம்பாட்டை அடைய DPSP களை எவ்வாறு திறம்பட நடைமுறைக்கு மாற்றலாம் என்பதற்கு ஒரு வெற்றிகரமான எடுத்துக்காட்டு.

நிகழ்வுகள்

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை ஏற்றுக்கொள்வது

ஜனவரி 26, 1950 இல் DPSP கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது, இந்தியாவின் அரசியலமைப்பு வரலாற்றில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வைக் குறித்தது. இந்த நிகழ்வு புதிதாக சுதந்திரம் பெற்ற தேசம் சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதற்கும் ஒரு நலன்புரி அரசை நிறுவுவதற்கும் வழிகாட்டுதல்களை வகுத்தது.

• அரசியலமைப்பு பார்வை: சமூகத்தில் நிலவும் சமூக-பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளை நிவர்த்தி செய்வதன் மூலம் அடிப்படை உரிமைகளை பூர்த்தி செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டு அரசியலமைப்பில் DPSP களை இணைத்துள்ளது.

73வது திருத்தச் சட்டம்

ஏப்ரல் 24, 1993 இல் 73 வது திருத்தம் நிறைவேற்றப்பட்டது, இது பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்புக்கு அரசியலமைப்பு அந்தஸ்தை வழங்கிய ஒரு முக்கிய நிகழ்வாகும், இதன் மூலம் பிரிவு 40 இன் கட்டளையை நிறைவேற்றியது.

• உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் அதிகாரமளித்தல்: உள்ளூர் சுய-அரசுகளுக்கு அதிகாரமளித்தல், ஜனநாயகப் பரவலாக்கத்தை உறுதி செய்தல் மற்றும் DPSP களில் கற்பனை செய்யப்பட்ட அடிமட்ட அளவிலான நிர்வாகத்தை மேம்படுத்துதல் ஆகியவற்றில் இந்தத் திருத்தம் முக்கியமானது.

மகப்பேறு நலச் சட்டம் இயற்றுதல்

மகப்பேறு நலன் சட்டம் 1961 இல் இயற்றப்பட்டது, இது DPSP களின் சோசலிசக் கொள்கைகளை குறிப்பாக தொழிலாளர் நலன் தொடர்பானவற்றை செயல்படுத்துவதை பிரதிபலிக்கும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சட்டமன்ற நடவடிக்கையாகும்.

• பெண்களுக்கான சமூக நீதி: இந்தச் சட்டம் பணிபுரியும் பெண்களுக்கு மகப்பேறு சலுகைகள் மற்றும் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்தது, இது உறுப்பு 42 உடன் இணைகிறது, இது வேலை மற்றும் மகப்பேறு நிவாரணத்தின் நியாயமான மற்றும் மனிதாபிமான நிலைமைகளை கட்டாயமாக்குகிறது.

ஜனவரி 26, 1950

ஜனவரி 26, 1950, இந்திய வரலாற்றில் ஒரு முக்கிய தேதியாகும், இது DPSP கள் உட்பட இந்திய அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொண்டதைக் குறிக்கிறது. இந்த நாள் இந்தியாவில் குடியரசு தினமாக கொண்டாடப்படுகிறது.

• அரசியலமைப்பு மைல்கல்: அரசியலமைப்பின் தத்தெடுப்பு, நீதி, சுதந்திரம் மற்றும் சமத்துவம் ஆகிய கொள்கைகளால் வழிநடத்தப்படும் ஒரு நலன்புரி மாநிலமாக மாறுவதற்கான இந்தியாவின் பயணத்திற்கு அடித்தளம் அமைத்தது.

ஏப்ரல் 24, 1993

ஏப்ரல் 24, 1993, அரசியலமைப்பு ரீதியாக பஞ்சாயத்து ராஜ் நிறுவனங்களை அங்கீகரித்த 73 வது திருத்தத்தின் அமலாக்கத்தை குறிக்கிறது.

• அதிகாரப் பரவலாக்கம் மற்றும் ஆளுகை: ஜனநாயகப் பரவலாக்கம் மற்றும் கிராமப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு அதிகாரமளித்தல் ஆகியவற்றுக்கான உறுதிப்பாட்டை இது குறிக்கும் என்பதால், DPSP களுக்குள் உள்ள காந்திய கொள்கைகளுக்கு இணங்க இந்த தேதி குறிப்பிடத்தக்கது.

1951

1951 ஆம் ஆண்டு ஜமீன்தாரி முறையை ஒழித்து, அதன் மூலம் பொருளாதார ஜனநாயகம் மற்றும் சமூக நீதியை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்ட குறிப்பிடத்தக்க நிலச் சீர்திருத்தச் சட்டம் தொடங்கப்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கது.

• நிலச் சீர்திருத்தங்களின் ஆரம்பம்: இந்த ஆண்டு, 39வது விதியின்படி, நிலமற்றவர்களுக்கு நிலத்தை மறுபங்கீடு செய்வதற்கும், சமமான வளப் பங்கீட்டை உறுதி செய்வதற்குமான முயற்சிகளின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது.