மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் அறிமுகம்

மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் மேலோட்டம்

மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) இந்திய அரசியலமைப்பின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகும், இது ஒரு நலன்புரி அரசை அடைவதற்கு நாட்டின் நிர்வாகத்தை வழிநடத்தும் நோக்கம் கொண்டது. இந்தக் கோட்பாடுகள், நியாயமற்றவை என்றாலும், சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியை உறுதிப்படுத்தும் கொள்கை உருவாக்கத்திற்கான வழிகாட்டிகளாகச் செயல்படுகின்றன.

அரசியலமைப்பில் தோற்றம் மற்றும் ஒருங்கிணைப்பு

இந்திய அரசியலமைப்பின் பகுதி IV இல் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. சமூக-பொருளாதார நலனை அடைவதை நோக்கி மாநிலத்தை வழிநடத்தும் ஒரு கட்டமைப்பை உருவாக்கும் பார்வையுடன் அவை இணைக்கப்பட்டன. இந்த கொள்கைகள் அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்களின் தொலைநோக்கு பார்வைக்கு சான்றாகும், இது ஒரு நியாயமான மற்றும் சமமான சமூகத்திற்கான அவர்களின் உறுதிப்பாட்டை பிரதிபலிக்கிறது.

நலன்புரி அரசை உருவாக்குவதில் பங்கு

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் முதன்மை நோக்கம், அரசு அடைய பாடுபட வேண்டிய இலட்சியங்களை முன்வைப்பதாகும். இந்த கொள்கைகள் சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதி நிலவும், அனைத்து குடிமக்களின் நல்வாழ்வை மேம்படுத்தும் ஒரு பொதுநல அரசை நிறுவுவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. போதிய வாழ்வாதாரத்தை வழங்குதல், செல்வத்தை சமமாகப் பகிர்ந்தளித்தல் மற்றும் பொருளாதார அமைப்பின் செயல்பாடு செல்வம் மற்றும் உற்பத்திச் சாதனங்கள் பொதுவான தீங்கு விளைவிக்கும் வகையில் செறிவூட்டப்படாமல் இருப்பதை உறுதி செய்தல் உள்ளிட்ட பல்வேறு அம்சங்களைக் கொள்கைகள் உள்ளடக்கியது.

நியாயமற்ற இயல்பு

அடிப்படை உரிமைகளைப் போலன்றி, வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் நியாயமற்றவை, அதாவது அவை நீதிமன்றங்களால் சட்டப்பூர்வமாக செயல்படுத்தப்பட முடியாதவை. இருப்பினும், அவை நாட்டின் நிர்வாகத்தில் அடிப்படையாகக் கருதப்படுகின்றன, சட்டங்களை உருவாக்குவதற்கும் செயல்படுத்துவதற்கும் ஒரு கட்டமைப்பை வழங்குகிறது. இந்த நியாயமற்ற தன்மை, இந்த கோட்பாடுகளை நீதிமன்றத்தில் நடைமுறைப்படுத்த முடியாது என்றாலும், மக்கள் நலனை இலக்காகக் கொண்ட கொள்கைகளை உருவாக்குவதற்கு அரசுக்கு வழிகாட்டுவதில் அவை கட்டாயமாக உள்ளன என்பதைக் குறிக்கிறது.

கொள்கை உருவாக்கத்திற்கான வழிகாட்டுதல்கள்

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் இந்தியாவில் கொள்கை உருவாக்கத்திற்கான ஒரு கலங்கரை விளக்கமாகச் செயல்படுகின்றன. ஒரு நியாயமான சமூக ஒழுங்கைப் பாதுகாப்பதை நோக்கமாகக் கொண்ட கொள்கைகளை உருவாக்குவதற்கு அவை அரசுக்கு வழிகாட்டுதல்களின் தொகுப்பை வழங்குகின்றன. இந்தக் கொள்கைகள், நலனை மேம்படுத்துவதற்கான சமூக ஒழுங்கைப் பாதுகாப்பது, வருமானம் மற்றும் அந்தஸ்தில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைத்தல், போதுமான வாழ்வாதாரத்தை வழங்குதல் மற்றும் பொருளாதார அமைப்பு செல்வம் குவியாமல் இருப்பதை உறுதி செய்தல் போன்ற பகுதிகளில் கவனம் செலுத்த மாநிலத்தை ஊக்குவிக்கிறது.

சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதிக்கு முக்கியத்துவம்

ஒரு வளமான சமுதாயத்திற்கான அடிப்படைக் கல்லாக சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியின் முக்கியத்துவத்தை வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் வலியுறுத்துகின்றன. இந்த கொள்கைகள் அனைத்து குடிமக்களுக்கும் போதுமான வாழ்வாதாரம், சுகாதாரம், கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு போன்ற அடிப்படைத் தேவைகளை அணுகுவதை உறுதி செய்யுமாறு அரசை வலியுறுத்துகின்றன. சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியின் மீதான கவனம் சமத்துவமின்மைகளை அகற்றுவதற்கான அர்ப்பணிப்பை பிரதிபலிக்கிறது மற்றும் வளர்ச்சியின் பலன்கள் சமூகத்தின் அனைத்து பிரிவினரிடையே சமமாக பகிர்ந்து கொள்ளப்படுவதை உறுதி செய்கிறது.

அரசியலமைப்பின் IV பகுதி

இந்திய அரசியலமைப்பின் IV பகுதி மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது. இது 36 முதல் 51 வரையிலான கட்டுரைகளை உள்ளடக்கியது, இது சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியை உறுதி செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்ட பல்வேறு கொள்கைகளை கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. பகுதி IV, அரசு அடைய பாடுபட வேண்டிய இலட்சியங்களை பிரதிபலிக்கிறது, ஆட்சி மற்றும் கொள்கை உருவாக்கத்திற்கான வழிகாட்டி நட்சத்திரமாக செயல்படுகிறது.

முக்கியமான நபர்கள் மற்றும் அவர்களின் பங்களிப்புகள்

• டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்: இந்திய அரசியலமைப்பின் முதன்மை சிற்பி என்று அறியப்பட்ட டாக்டர் அம்பேத்கர், வழிகாட்டுதல் கொள்கைகளை வகுப்பதில் குறிப்பிடத்தக்க பங்கு வகித்தார். சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதற்கும் சமூகத்தின் ஓரங்கட்டப்பட்ட பிரிவினரை உயர்த்துவதற்கும் இந்த கொள்கைகளை அவர் கற்பனை செய்தார்.
• ஜவஹர்லால் நேரு: இந்தியாவின் முதல் பிரதமராக நேரு, நலன்புரி அரசை அடைவதில் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார். சோசலிச சமூகம் பற்றிய அவரது பார்வை இந்தக் கொள்கைகளால் ஆழமாகப் பாதிக்கப்பட்டது.

குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகள்

• 1946: இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்க இந்திய அரசியல் நிர்ணய சபை உருவாக்கப்பட்டது. வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் வரைவு இந்த செயல்முறையின் ஒருங்கிணைந்த பகுதியாகும்.
• 1949: அரசியலமைப்புச் சபை நவம்பர் 26, 1949 அன்று வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் உட்பட இந்திய அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொண்டது.
• 1950: இந்திய அரசியலமைப்பு ஜனவரி 26, 1950 இல் நடைமுறைக்கு வந்தது, இது வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளில் பொதிந்துள்ள இலட்சியங்களை உணரும் பயணத்தின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது.

உலகளாவிய உத்வேகம்

சமூக மற்றும் பொருளாதார நலனை உறுதி செய்வதில் அரசின் பங்கை வலியுறுத்திய அயர்லாந்து மற்றும் ஸ்பெயினின் அரசியலமைப்புகளால் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் ஒருங்கிணைப்பு ஈர்க்கப்பட்டது. அயர்லாந்து அரசியலமைப்பு, குறிப்பாக, சமூக-பொருளாதார உரிமைகளை ஆளுகையின் கட்டமைப்பிற்குள் ஒருங்கிணைப்பதற்கான ஒரு மாதிரியை வழங்கியது.

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் சிறப்பியல்புகள்

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் தனித்துவமான இயல்பு

மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) இந்திய அரசியலமைப்பில் ஒரு தனித்துவமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளன, அவை அடிப்படை உரிமைகளிலிருந்து வேறுபடுகின்றன. இந்தக் கொள்கைகள் ஆளுகைக்கு இன்றியமையாதவை மற்றும் கொள்கை வகுப்பை வழிநடத்துவதன் மூலம் ஒரு பொதுநல அரசை நிறுவுவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. அவர்களின் தனித்துவமான குணாதிசயங்கள், நியாயமற்ற மற்றும் நெகிழ்வானவை, நாட்டின் சமூக-பொருளாதார கட்டமைப்பை வடிவமைப்பதில் அவர்களின் பங்கை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க அம்சங்களில் ஒன்று அவற்றின் நியாயமற்ற தன்மை ஆகும். இதன் பொருள், இந்த கோட்பாடுகள் நீதியான மற்றும் நீதிமன்றத்தில் பாதுகாக்கப்படக்கூடிய அடிப்படை உரிமைகளைப் போலன்றி, நீதிமன்றத்தில் நடைமுறைப்படுத்த முடியாதவை. உத்தரவுக் கோட்பாடுகளின் நியாயமற்ற தன்மை, அவை செயல்படுத்தப்படுவது அரசின் விருப்பம் மற்றும் விருப்பத்தைப் பொறுத்தது என்பதைக் குறிக்கிறது. சட்ட அமைப்பில் அவர்களை உரிமையாகக் கோர முடியாது என்றாலும், அவை ஆளுகையில் குறிப்பிடத்தக்க தார்மீக மற்றும் அரசியல் முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளன.

எடுத்துக்காட்டுகள் மற்றும் தாக்கங்கள்

நியாயமற்ற தன்மையானது கொள்கை வகுப்பதில் நெகிழ்வுத்தன்மையை அனுமதிக்கிறது, சட்ட அமலாக்கத்தின் தடைகள் இல்லாமல் மாறிவரும் சமூக-பொருளாதார நிலைமைகளுக்கு ஏற்ப மாநிலத்தை மாற்றியமைக்க உதவுகிறது. உதாரணமாக, குடிசைத் தொழில்களை ஊக்குவிக்கும் பிரிவு 43, ​​மாநிலத்தின் திறன் மற்றும் வளங்களின் அடிப்படையில் செயல்படுத்தப்படுகிறது. இந்தியா போன்ற பன்முகத்தன்மை வாய்ந்த மற்றும் ஆற்றல்மிக்க சமுதாயத்திற்கு இந்த நெகிழ்வுத்தன்மை மிகவும் முக்கியமானது.

செயல்படுத்துவதில் நெகிழ்வுத்தன்மை

நெகிழ்வுத்தன்மை என்பது வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் வரையறுக்கும் பண்பு ஆகும், அவை சமூகத்தின் மாறிவரும் தேவைகள் மற்றும் முன்னுரிமைகளுடன் உருவாக அனுமதிக்கிறது. சமகால சவால்களை எதிர்கொள்வதில் அரசுக்கு வழிகாட்டும் கொள்கைகள் காலப்போக்கில் தொடர்புடையதாக இருப்பதை இந்த தகவமைப்புத் தன்மை உறுதி செய்கிறது.

ஆட்சியில் பங்கு

உத்தரவுக் கோட்பாடுகளின் நெகிழ்வுத்தன்மையானது, அரசியல் சட்டத் திருத்தங்கள் இல்லாமல் கொள்கைகளைத் திருத்துவதற்கும் செம்மைப்படுத்துவதற்கும் பாராளுமன்றத்தை அனுமதிக்கிறது. எடுத்துக்காட்டாக, மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் (MGNREGA) மற்றும் கல்வி உரிமைச் சட்டம் போன்ற திட்டங்களில் காணப்படுவது போல், வேலை மற்றும் கல்விக்கான உரிமை தொடர்பான கொள்கைகளை அரசாங்கம் செயல்படுத்துவது இந்த நெகிழ்வான அணுகுமுறையை பிரதிபலிக்கிறது.

அடிப்படை உரிமைகளுடன் ஒப்பீடு

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் மற்றும் அடிப்படை உரிமைகள் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான உறவு சிக்கலானது ஆனால் நிரப்புகிறது. அடிப்படை உரிமைகள் செயல்படுத்தக்கூடியவை மற்றும் தனிப்பட்ட சுதந்திரங்களைப் பாதுகாக்கும் அதே வேளையில், வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் கூட்டு நலனை நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு பரந்த சமூக-பொருளாதார கட்டமைப்பை வழங்குகின்றன.

நிரப்பு பாத்திரங்கள்

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் சமூக நீதி மற்றும் சமத்துவத்தை ஊக்குவிப்பதன் மூலம் அடிப்படை உரிமைகளை நிறைவு செய்கின்றன, தனிப்பட்ட உரிமைகள் ஒரு நியாயமான மற்றும் சமமான சமூகத்திற்குள் பயன்படுத்தப்படுவதை உறுதி செய்கின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, பிரிவு 14 இன் கீழ் சமத்துவத்திற்கான உரிமை ஒரு அடிப்படை உரிமை என்றாலும், பிரிவு 39 இன் கீழ் உள்ள வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் வளங்களின் சமமான விநியோகத்தை வலியுறுத்துகின்றன, வளர்ச்சியின் நன்மைகள் சமூகத்தின் அனைத்து பிரிவுகளையும் சென்றடைவதை உறுதி செய்கிறது.

நிர்வாகத்திற்கான வழிகாட்டுதல்கள்

சட்டமியற்றும் மற்றும் நிர்வாகச் செயல்களில் செல்வாக்கு செலுத்தும், ஆளுகைக்கான வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள். ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைத்து சமூக நலனை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்ட கொள்கைகளை வடிவமைப்பதில் அவை கருவியாக உள்ளன.

வழிகாட்டி செல்வாக்கின் எடுத்துக்காட்டுகள்

விதிகள் 38 மற்றும் 41 இல் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ளபடி, உலகளாவிய சுகாதார முன்முயற்சிகள் மற்றும் வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகள் போன்ற பல்வேறு நலன்புரிக் கொள்கைகளில் வழிகாட்டுதல் கொள்கைகளின் செல்வாக்கு தெளிவாகத் தெரிகிறது. , வேலையின்மை மற்றும் கல்வி.

பாராளுமன்றத்தின் பங்கு

ஆணைக் கோட்பாடுகளை செயல்படக்கூடிய கொள்கைகள் மற்றும் சட்டங்களாக மொழிபெயர்ப்பதில் பாராளுமன்றம் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. இந்த கொள்கைகளுடன் ஒத்துப்போகும் சட்டங்களை உருவாக்குவதற்கு சட்டமியற்றும் குழு பொறுப்பாகும், அவை நாட்டின் நிர்வாகத்தில் பிரதிபலிக்கப்படுவதை உறுதி செய்கிறது.

சட்ட நடவடிக்கைகள்

குறைந்தபட்ச ஊதியச் சட்டம் மற்றும் தேசிய உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் போன்ற உத்தரவுக் கோட்பாடுகளால் ஈர்க்கப்பட்ட பல சட்டங்களை நாடாளுமன்றம் இயற்றியுள்ளது, சமூக நீதி மற்றும் நலனை அடைவதில் இந்த வழிகாட்டுதல்களின் நடைமுறைப் பயன்பாட்டைக் காட்டுகிறது.

சமூக நீதிக்கு முக்கியத்துவம்

சமூக நீதி என்பது வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் முக்கிய கருப்பொருளாகும், வளங்கள் நியாயமான முறையில் விநியோகிக்கப்படும் மற்றும் அனைத்து குடிமக்களுக்கும் வாய்ப்புகள் கிடைக்கும் சமத்துவமான சமுதாயத்தை உருவாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது.

சமூக நீதியை ஊக்குவிக்கும் கட்டுரைகள்

39(b) மற்றும் 39(c) போன்ற கட்டுரைகள் வருமானம் மற்றும் செல்வப் பங்கீட்டில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைப்பதில் கவனம் செலுத்துகின்றன, இது சமூக நீதிக்கான கொள்கைகளின் முக்கியத்துவத்தை பிரதிபலிக்கிறது. இந்தக் கட்டுரைகள் செல்வத்தின் செறிவைத் தடுக்கும் மற்றும் அனைத்து குடிமக்களின் நலனை மேம்படுத்தும் கொள்கைகளுக்கு வழிகாட்டுகின்றன.

முக்கியமான நபர்கள் மற்றும் தாக்கங்கள்

டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்

டாக்டர் பி.ஆர். இந்திய அரசியலமைப்பின் முதன்மை சிற்பியான அம்பேத்கர், வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை உருவாக்குவதில் குறிப்பிடத்தக்க பங்கைக் கொண்டிருந்தார். சமூக நீதி மற்றும் சமத்துவம் பற்றிய அவரது பார்வை அவை அரசியலமைப்பில் இணைக்கப்படுவதை பெரிதும் பாதித்தது.

பங்களிப்புகள்

சமூக-பொருளாதார சமத்துவத்திற்கான அம்பேத்கரின் வலியுறுத்தல் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளில் பிரதிபலிக்கிறது, இது விளிம்புநிலை சமூகங்களை மேம்படுத்துவதையும் சமூக நலனை மேம்படுத்துவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இந்தக் கொள்கைகளை ஒருங்கிணைக்கும் அவரது தொலைநோக்குப் பார்வை அவற்றின் நீடித்த பொருத்தத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

ஜவஹர்லால் நேரு

இந்தியாவின் முதல் பிரதம மந்திரியாக, ஜவஹர்லால் நேரு ஒரு நலன்புரி அரசை அடைவதற்கான வழிமுறையாக வழிகாட்டுதல் கொள்கைகளை முன்வைத்தார். சோசலிச சமூகம் பற்றிய அவரது பார்வை இந்தக் கொள்கைகளால் ஆழமாகப் பாதிக்கப்பட்டது.

முன்முயற்சிகள்

நேருவின் அரசாங்கம் சமூக-பொருளாதார மாற்றத்தை அடைய தொழில்மயமாக்கல், கல்வி மற்றும் கிராமப்புற மேம்பாடு ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தி, வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளால் ஈர்க்கப்பட்டு பல கொள்கைகளை செயல்படுத்தியது.

அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொள்வது

• நவம்பர் 26, 1949: அரசியலமைப்புச் சபை இந்திய அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொண்டது, ஆளுகைக்கான மூலக்கல்லாக வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை உள்ளடக்கியது.

செயல்படுத்தல்

• ஜனவரி 26, 1950: அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்தது, வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளில் பொதிந்துள்ள இலட்சியங்களை உணரும் முயற்சிகளின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது, இது இந்தியாவின் பயணத்தை ஒரு நலன்புரி அரசை நோக்கி வழிநடத்துகிறது.

சட்டமன்ற மைல்கற்கள்

• 1950கள் முதல்: சமூக நலன் மற்றும் நீதியை மேம்படுத்துவதில் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் செல்வாக்கைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் பல்வேறு சட்டங்கள் மற்றும் கொள்கைகள் இயற்றப்பட்டன.

இடங்கள் மற்றும் உலகளாவிய தாக்கங்கள்

அயர்லாந்து

சமூக மற்றும் பொருளாதார நலனை உறுதி செய்வதில் அரசின் பங்கை வலியுறுத்தும் ஐரிஷ் அரசியலமைப்பின் மூலம் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் ஈர்க்கப்பட்டன. இந்த செல்வாக்கு ஒரு நியாயமான மற்றும் சமத்துவ சமுதாயத்தை அடைவதில் கொள்கைகளின் கவனம் செலுத்துவதில் தெளிவாக உள்ளது.

ஸ்பெயின்

ஸ்பெயினின் அரசியலமைப்பு ஒரு உத்வேகமாக செயல்பட்டது, குறிப்பாக சமூக-பொருளாதார உரிமைகளை நிர்வாகத்தில் ஒருங்கிணைத்து, இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்குபவர்களை வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை உருவாக்குவதில் செல்வாக்கு செலுத்தியது.

வரலாற்று சூழல் மற்றும் உத்வேகம்

வரலாற்று சூழல்

தோற்றம் மற்றும் வளர்ச்சி

இந்திய அரசியலமைப்பில் உள்ள மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் சமூக-அரசியல் சூழலில் அவற்றின் வேர்களைக் கண்டறிகின்றன. இந்தக் கொள்கைகளின் வரலாற்றுச் சூழல் சமூக நீதி மற்றும் பொருளாதார சமத்துவத்திற்கான உலகளாவிய இயக்கங்களுடன் ஆழமாகப் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது. இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கியவர்கள் பல்வேறு சர்வதேச அரசியலமைப்புகளால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர், அவை அதன் குடிமக்களின் நலனை உறுதி செய்வதில் அரசின் பங்கை வலியுறுத்துகின்றன.

ஐரிஷ் அரசியலமைப்பின் தாக்கம்

1937 ஆம் ஆண்டின் ஐரிஷ் அரசியலமைப்பு, குறிப்பாக சமூகக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கொள்கைகள், இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்களுக்கு குறிப்பிடத்தக்க உத்வேகமாக செயல்பட்டன. ஐரிஷ் மாதிரியானது சமூக-பொருளாதார உரிமைகளை ஆளுகையில் ஒருங்கிணைப்பதற்கான ஒரு கட்டமைப்பை வழங்கியது, இது ஏழ்மை, சமத்துவமின்மை மற்றும் சமூக நீதி ஆகிய பிரச்சனைகளுக்கு இந்தியத் தலைவர்களின் அபிலாஷைகளுடன் எதிரொலித்தது.

• முக்கிய அம்சங்கள்: ஐரிஷ் அரசியலமைப்பு சமூக நலன் மற்றும் பொருளாதார நீதியை மேம்படுத்துவதில் அரசின் பங்கை வலியுறுத்தியது, இது ஒரு நலன்புரி அரசை உருவாக்க இந்திய அரசியலமைப்பின் இலக்குகளுடன் இணைந்தது.

ஸ்பானிஷ் அரசியலமைப்பின் தாக்கம்

சமூக மற்றும் பொருளாதார உரிமைகளின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டுவதன் மூலம் DPSP களை வடிவமைப்பதில் ஸ்பானிஷ் அரசியலமைப்பும் ஒரு பங்கைக் கொண்டிருந்தது. இந்திய அரசியலமைப்பு அதன் குடிமக்களின் நலனை மேம்படுத்துவதற்கு அரசு தீவிர நடவடிக்கைகளை எடுப்பதை உறுதி செய்வதற்காக இதே போன்ற கொள்கைகளை ஏற்றுக்கொண்டது.

• முக்கிய அம்சங்கள்: ஸ்பெயின் அரசியலமைப்பு அதன் மக்களின் சமூக மற்றும் பொருளாதார தேவைகளை வழங்குவதற்கான அரசின் பொறுப்பில் கவனம் செலுத்தியது, இது இந்திய அரசியலமைப்பின் DPSP களில் பிரதிபலிக்கிறது.

காந்திய தத்துவத்திலிருந்து உத்வேகம்

காந்திய இலட்சியங்கள்

மகாத்மா காந்தியின் தத்துவம், வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை உருவாக்குவதில் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. தற்சார்பு மற்றும் சமத்துவ சமுதாயம் பற்றிய அவரது பார்வை சமூக நீதி மற்றும் பொருளாதார நலனை அடைவதை நோக்கமாகக் கொண்ட கொள்கைகளை வடிவமைப்பதில் கருவியாக இருந்தது.

• முக்கிய அம்சங்கள்: காந்தியத் தத்துவம் கிராமப்புற மேம்பாடு, அதிகாரப் பரவலாக்கம் மற்றும் சமூகத்தின் ஓரங்கட்டப்பட்ட பிரிவினரின் மேம்பாட்டை வலியுறுத்தியது. இந்த இலட்சியங்கள், கொள்கை வகுப்பதில் மாநிலத்தை வழிநடத்துவதற்காக DPSP களில் இணைக்கப்பட்டன.

காந்திய தத்துவத்தை பிரதிபலிக்கும் கட்டுரைகள்

குடிசைத் தொழில்களை ஊக்குவித்தல், பொது சுகாதாரத்தை மேம்படுத்துதல் மற்றும் நலிந்த பிரிவினரின் கல்வி மற்றும் பொருளாதார நலன்களை உறுதி செய்தல் போன்ற காந்திய கொள்கைகளை DPSP களில் உள்ள பல கட்டுரைகள் பிரதிபலிக்கின்றன.

• எடுத்துக்காட்டுகள்: பிரிவுகள் 40 (கிராம பஞ்சாயத்துகளின் அமைப்பு) மற்றும் 48 (விவசாயம் மற்றும் கால்நடை வளர்ப்பை மேம்படுத்துதல்) ஆகியவை DPSP களுக்குள் உள்ள காந்திய கொள்கைகளின் நேரடி வெளிப்பாடுகளாகும்.

இந்திய அரசியலமைப்பில் தழுவல்

இந்திய அரசியலமைப்பின் IV பகுதி

DPSP கள் இந்திய அரசியலமைப்பின் IV பகுதி யில் 36 முதல் 51 வரையிலான பிரிவுகளை உள்ளடக்கியது. இந்தப் பிரிவு, உலகளாவிய மற்றும் காந்திய தாக்கங்களை ஒரு தனித்துவமான கட்டமைப்பாக மாற்றியமைப்பதைப் பிரதிபலிக்கிறது.

• முக்கிய அம்சங்கள்: பகுதி IV சமூக மற்றும் பொருளாதார நலனை மேம்படுத்துவதற்கான மாநிலத்தின் பரந்த இலக்குகளை கோடிட்டுக் காட்டுகிறது, முற்போக்கான நிர்வாகத்திற்கான வரைபடத்தை வழங்குகிறது.

முக்கியமான மனிதர்கள்

டாக்டர் பி.ஆர். இந்திய அரசியலமைப்பின் முதன்மை சிற்பியான அம்பேத்கர், DPSP களை சேர்ப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். சமூக நீதி மற்றும் சமத்துவத்திற்கான அவரது அர்ப்பணிப்பு இந்தக் கொள்கைகளுக்குப் பின்னால் ஒரு உந்து சக்தியாக இருந்தது.

• பங்களிப்புகள்: டாக்டர் அம்பேத்கர் விளிம்புநிலை சமூகங்களின் உரிமைகளுக்காக வாதிட்டார் மற்றும் அரசியலமைப்பு ஒரு நீதி மற்றும் சமத்துவ சமூகத்தின் அபிலாஷைகளை பிரதிபலிக்கிறது என்பதை உறுதி செய்தார். இந்தியாவின் முதல் பிரதம மந்திரியாக, ஜவஹர்லால் நேருவின் சோசலிச சமுதாயத்தின் பார்வை, வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளால் ஆழமாக தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. சமூக-பொருளாதார மாற்றத்தை அடைவதற்கான வழிமுறையாக இந்தக் கொள்கைகளை அவர் வலியுறுத்தினார்.
• முன்முயற்சிகள்: நேருவின் அரசாங்கம் DPSP களால் ஈர்க்கப்பட்ட பல்வேறு கொள்கைகளை தொழில்மயமாக்கல், கல்வி மற்றும் கிராமப்புற வளர்ச்சியில் கவனம் செலுத்தியது.

முக்கியமான இடங்கள்

அயர்லாந்து, அதன் முற்போக்கான அரசியலமைப்புடன், சமூக மற்றும் பொருளாதார உரிமைகளை ஆளுகை கட்டமைப்பிற்குள் ஒருங்கிணைப்பதற்கான ஒரு மாதிரியை வழங்கியது, இது DPSP களின் உருவாக்கத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. சமூக நலன் மீதான ஸ்பெயினின் அரசியலமைப்பு முக்கியத்துவம் இந்தியாவில் ஒரு நலன்புரி அரசின் பார்வையை வடிவமைப்பதில் ஒரு பங்கைக் கொண்டிருந்தது, இது DPSP களில் பிரதிபலிக்கிறது.

முக்கியமான நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகள்

அரசியலமைப்பு சபையின் உருவாக்கம்

• 1946: இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்குவதற்காக இந்திய அரசியலமைப்புச் சபை உருவாக்கப்பட்டது, இது உலகளாவிய மற்றும் உள்நாட்டுக் கொள்கைகளை ஆளுகை கட்டமைப்பில் ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு விரிவான முயற்சியின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது.

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துதல்

• ஜனவரி 26, 1950: அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்தது, DPSP களில் பொதிந்துள்ள இலட்சியங்களை உணர்ந்து கொள்வதற்கான முயற்சிகளின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது மற்றும் இந்தியாவின் பயணத்தை நலன்புரி அரசை நோக்கி வழிநடத்துகிறது.

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் வகைப்பாடு

கண்ணோட்டம்

இந்திய அரசியலமைப்பில் உள்ள மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) ஒரு நலன்புரி மாநிலத்திற்கான கட்டமைப்பை நிறுவுவதை நோக்கமாகக் கொண்ட கொள்கைகளின் தொகுப்பாகும். இந்த கொள்கைகள் மூன்று பரந்த வகைகளாக வகைப்படுத்தப்படுகின்றன: சோசலிச, காந்திய மற்றும் தாராளவாத கொள்கைகள். ஒவ்வொரு வகையும் அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்கள் அடைய முயன்ற பல்வேறு நோக்கங்களை பிரதிபலிக்கிறது. இந்தக் கொள்கைகளின் வகைப்பாடு இந்திய ஆட்சியில் அவற்றின் நோக்கம் மற்றும் தாக்கத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கு அவசியம்.

சோசலிசக் கோட்பாடுகள்

வரையறை மற்றும் குறிக்கோள்கள்

DPSP இல் உள்ள சோசலிச கொள்கைகள் சமூக மற்றும் பொருளாதார சமத்துவத்தை மேம்படுத்துவதற்காக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. சமூகத்தின் பல்வேறு பிரிவுகளுக்கு இடையே உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைப்பதிலும் வளங்கள் சமமாக விநியோகிக்கப்படுவதை உறுதி செய்வதிலும் அவை கவனம் செலுத்துகின்றன. வருமானம், அந்தஸ்து மற்றும் வாய்ப்புகளில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைத்து, அதன் மூலம் மிகவும் நியாயமான மற்றும் சமத்துவமான சமுதாயத்தை உருவாக்குவதே இதன் நோக்கம்.

முக்கிய கட்டுரைகள் மற்றும் எடுத்துக்காட்டுகள்

• பிரிவு 38: நீதி-சமூக, பொருளாதார மற்றும் அரசியல்-அனைத்து தேசிய வாழ்வின் நிறுவனங்களுக்குத் தெரிவிக்கும் சமூக ஒழுங்கைப் பாதுகாப்பதன் மூலமும், பாதுகாப்பதன் மூலமும் மக்களின் நலனை மேம்படுத்துவதற்குப் பாடுபடுமாறு அரசை வழிநடத்துகிறது.
• பிரிவு 39: இது போதுமான வாழ்வாதாரம், செல்வத்தின் சமமான பகிர்வு, செல்வம் குவிவதைத் தடுப்பது மற்றும் சம வேலைக்கு சம ஊதியம் தொடர்பான கொள்கைகளை கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.
• பிரிவு 41: வேலையின்மை, முதுமை, நோய் மற்றும் இயலாமை போன்றவற்றில் வேலை, கல்வி மற்றும் பொது உதவிக்கான உரிமையைப் பெறுவதற்கு அரசு அதன் பொருளாதாரத் திறனுக்குள் பயனுள்ள ஏற்பாடுகளைச் செய்யும்.

எடுத்துக்காட்டுகள்

• மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் (MGNREGA): கட்டுரை 41 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி வேலை செய்வதற்கான உரிமையைப் பிரதிபலிக்கிறது.
• குறைந்தபட்ச ஊதியச் சட்டம்: சம வேலைக்கு சம ஊதியம் என்ற கொள்கையை அமல்படுத்துகிறது.

காந்தியக் கோட்பாடுகள்

காந்தியக் கொள்கைகள் கிராமப்புற மேம்பாடு, தன்னம்பிக்கை மற்றும் விளிம்புநிலைப் பிரிவினரின் மேம்பாடு ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தும் மகாத்மா காந்தியின் கொள்கைகளால் ஈர்க்கப்பட்டுள்ளன. இந்தக் கொள்கைகள் கிராம பஞ்சாயத்துகள், குடிசைத் தொழில்கள், போதைப் பொருள்களைத் தடை செய்தல் ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகின்றன.

• பிரிவு 40: கிராம பஞ்சாயத்துகளை ஒழுங்கமைக்கவும், அவை சுயராஜ்யத்தின் அலகுகளாக செயல்படுவதற்கு தேவையான அதிகாரங்களையும் அதிகாரங்களையும் வழங்குமாறு அரசை அறிவுறுத்துகிறது.
• பிரிவு 43: கிராமப்புறங்களில் தனிநபர் அல்லது கூட்டுறவு அடிப்படையில் குடிசைத் தொழில்களை ஊக்குவிக்கிறது.
• பிரிவு 47: ஊட்டச்சத்து நிலை மற்றும் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்தவும், பொது சுகாதாரத்தை மேம்படுத்தவும் மாநிலத்தை வழிநடத்துகிறது.
• பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பு: உள்ளாட்சி சுயாட்சிக்கு அதிகாரம் அளிக்கும் பிரிவு 40க்கு ஏற்ப செயல்படுத்தப்பட்டது.
• காதி மற்றும் கிராமத் தொழில்கள் ஆணையம் (KVIC): பிரிவு 43ன் படி குடிசைத் தொழில்களின் வளர்ச்சியை ஊக்குவிக்கிறது.

தாராளவாத கோட்பாடுகள்

தாராளவாத கொள்கைகள் தனிமனித சுதந்திரம் மற்றும் ஜனநாயகத்தை உறுதி செய்வதில் கவனம் செலுத்துகின்றன. இந்தக் கொள்கைகள் தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பதற்கும், நீதியின் திறமையான நிர்வாகத்தை உறுதி செய்வதற்கும் ஒரு கட்டமைப்பை வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.

• பிரிவு 44: இந்தியா முழுவதிலும் உள்ள குடிமக்களுக்கு ஒரே மாதிரியான சிவில் குறியீட்டைப் பாதுகாக்க மாநிலத்தை ஊக்குவிக்கிறது.
• பிரிவு 45: குழந்தைகளுக்கு ஆறு வயது நிறைவடையும் வரை இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி வழங்குவதை உறுதி செய்கிறது.
• பிரிவு 50: மாநிலத்தின் பொதுச் சேவைகளில் நிர்வாகத்திலிருந்து நீதித்துறையை பிரிக்குமாறு அரசுக்கு அறிவுறுத்துகிறது.
• கல்வி உரிமைச் சட்டம்: குழந்தைகளுக்கு இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வியை உறுதி செய்யும் 45வது பிரிவின் நோக்கத்தை நிறைவேற்ற இயற்றப்பட்டது.
• நீதித்துறை சீர்திருத்தங்கள்: சட்டப்பிரிவு 50ன் படி நீதித்துறையை நிர்வாகத்திலிருந்து பிரிப்பதை நடைமுறைப்படுத்த நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டுள்ளது. டாக்டர் பி.ஆர். இந்திய அரசியலமைப்பின் தலைமை சிற்பியான அம்பேத்கர், டிபிஎஸ்பியை உருவாக்குவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். சமூக நீதி மற்றும் சமத்துவத்திற்கான அவரது பார்வை சோசலிச கொள்கைகளில் பிரதிபலிக்கிறது.

மகாத்மா காந்தி

மகாத்மா காந்தியின் தத்துவங்கள் கிராமப்புற வளர்ச்சி மற்றும் தன்னம்பிக்கைக்காக வாதிடும் டிபிஎஸ்பியில் உள்ள காந்திய கொள்கைகளை ஆழமாக பாதித்தன.

இந்தியா

இந்தியாவின் பல்வேறு சமூக-பொருளாதார நிலப்பரப்பு அதன் மக்களின் தேவைகள் மற்றும் அபிலாஷைகளை நிவர்த்தி செய்து, DPSPயை உருவாக்குவதற்கான சூழலை வழங்கியது. ஐரிஷ் அரசியலமைப்பு குறிப்பாக சோசலிச கொள்கைகளுக்கு உத்வேகமாக செயல்பட்டது, சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதிக்கான இந்திய அரசியலமைப்பின் அணுகுமுறையில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

• 1946: இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்குவதற்காக அரசியலமைப்பு சபை உருவாக்கப்பட்டது, ஒரு நலன்புரி அரசை நோக்கி நிர்வாகத்தை வழிநடத்த DPSP ஐ இணைத்தது.
• நவம்பர் 26, 1949: இந்திய அரசியலமைப்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது, DPSP நிர்வாகத்தின் அடிப்படை அம்சமாக சேர்க்கப்பட்டது.
• ஜனவரி 26, 1950: அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்தது, DPSP இல் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ள நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவதற்கான முயற்சிகளின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது.

அடிப்படை உரிமைகளுடன் உறவு

உறவின் அறிமுகம்

அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான உறவு, இந்திய அரசியலமைப்பின் ஆட்சியின் பார்வையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு மையமாக உள்ளது. இருவரும் ஒரு நியாயமான சமுதாயத்தை நிறுவுவதை நோக்கமாகக் கொண்டாலும், அவற்றின் தனித்துவமான பண்புகள் பெரும்பாலும் சிக்கலான தொடர்புகள், மோதல்கள் மற்றும் தீர்மானங்களுக்கு வழிவகுக்கும். பகுதி III இல் உள்ள அடிப்படை உரிமைகள் நியாயமானவை, அதாவது அவை நீதிமன்றங்களால் செயல்படுத்தப்படலாம். இதற்கு நேர்மாறாக, பகுதி IV இல் காணப்படும் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் நியாயமற்றவை ஆனால் கொள்கை உருவாக்கத்திற்கான அத்தியாவசிய வழிகாட்டுதல்களாக செயல்படுகின்றன. இந்த இரட்டைத்தன்மை பெரும்பாலும் புதிரான அரசியலமைப்பு இயக்கவியலில் விளைகிறது.

நியாயமான மற்றும் நியாயமற்ற இயல்பு

அடிப்படை உரிமைகள்: நியாயமானவை

அடிப்படை உரிமைகள் நீதித்துறையால் செயல்படுத்தப்படக்கூடியவை, தனிமனித சுதந்திரம் மற்றும் சமத்துவத்தின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்கிறது. இந்த உரிமைகள், கட்டுரைகள் 12 முதல் 35 வரை, தன்னிச்சையான அரசு நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக குடிமக்களைப் பாதுகாப்பதில் முக்கியமானது. அவை ஜனநாயகத்தின் அடிக்கல்லாகக் கருதப்படுகின்றன, மீறல்கள் ஏற்பட்டால் தெளிவான சட்டப்பூர்வ உதவியை வழங்குகின்றன.

வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள்: நியாயமற்றது

உத்தரவுக் கோட்பாடுகள், நீதிமன்றங்களில் நடைமுறைப்படுத்தப்படாவிட்டாலும், ஒரு நலன்புரி அரசை நிறுவுவதற்கு மாநிலத்தை வழிநடத்துவதில் அடிப்படையானவை. இந்த கொள்கைகள் அரசியலமைப்பின் சமூக-பொருளாதார அபிலாஷைகளை பிரதிபலிக்கின்றன மற்றும் அவை சட்டமன்ற மற்றும் நிர்வாகக் கொள்கைகளை வடிவமைக்கும் நோக்கம் கொண்டவை. அவற்றின் நியாயமற்ற தன்மை, பல்வேறு சமூக-பொருளாதார சவால்களை எதிர்கொள்ள நெகிழ்வுத்தன்மையை அனுமதிக்கிறது.

அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்கு இடையிலான முரண்பாடு

மோதலின் தன்மை

கட்டளைக் கோட்பாடுகளை நடைமுறைப்படுத்துவது அடிப்படை உரிமைகளை மீறுவதாகத் தோன்றும் போது உள்ளார்ந்த பதற்றம் எழுகிறது. தனிநபர் உரிமைகளை பரந்த சமூக-பொருளாதார இலக்குகளுடன் சமநிலைப்படுத்துவது அரசியலமைப்பு சட்டவியலில் தொடர்ச்சியான சவாலாக உள்ளது.

முக்கிய எடுத்துக்காட்டுகள்

• கேசவானந்த பாரதி வழக்கு (1973): இந்த மைல்கல் வழக்கு மோதலை எடுத்துக்காட்டுகிறது, அங்கு நீதித்துறை உத்தரவுக் கோட்பாடுகளின் மீதான அடிப்படை உரிமைகளின் மேலாதிக்கத்தை நிலைநிறுத்தி, அரசியலமைப்பின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பின் கோட்பாட்டை நிறுவியது.
• மினெர்வா மில்ஸ் வழக்கு (1980): உச்ச நீதிமன்றம், அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் உத்தரவுக் கோட்பாடுகளுக்கு இடையே உள்ள சமநிலையை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியது. இரண்டையும் செயல்படுத்துவதில் நல்லிணக்கம் மற்றும் சமநிலையின் அவசியத்தை இந்த தீர்ப்பு வலியுறுத்தியது.

அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள் மற்றும் நீதித்துறை விளக்கங்கள்

முரண்பாடுகளை நிவர்த்தி செய்யும் திருத்தங்கள்

அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்கு இடையிலான முரண்பாடுகளைத் தீர்க்க பல அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள் முயன்றன:

• 42வது திருத்தம் (1976): "மினி-அரசியலமைப்பு" என்று அறியப்படுகிறது, இது விதி 31C ஐச் செருகுவதன் மூலம் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்கு முதன்மையை வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டது, இது அடிப்படை உரிமைகளை மீறுவதற்கு சில உத்தரவுக் கோட்பாடுகளை செயல்படுத்தும் சட்டங்களை சவால் செய்ய முடியாது என்று வழங்கியது.

நீதித்துறை விளக்கங்கள்

இந்த இரண்டு அரசியலமைப்பு கூறுகளுக்கு இடையிலான உறவை விளக்குவதில் நீதித்துறை முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது:

• கோலக்நாத் வழக்கு (1967): தொடக்கத்தில், உச்ச நீதிமன்றம் அடிப்படை உரிமைகளை சட்டமன்றத்தால் திருத்த முடியாது என்று தீர்ப்பளித்தது, அவற்றின் மீற முடியாத தன்மையை வலியுறுத்தியது.
• கேசவானந்த பாரதி வழக்கு: இங்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட அடிப்படைக் கட்டமைப்பின் கோட்பாடு அடிப்படை உரிமைகளைத் திருத்துவதற்கு அனுமதித்தது ஆனால் அரசியலமைப்பின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பை மாற்றும் விதத்தில் அல்ல.
• மினெர்வா மில்ஸ் வழக்கு: அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்கு இடையில் சமநிலையை ஏற்படுத்த வேண்டும், இரண்டும் இணக்கமாக இருப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது.
• டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்: அரசியலமைப்பின் முதன்மை சிற்பியாக, டாக்டர் அம்பேத்கர், சமூக-பொருளாதார நீதியுடன் தனிமனித சுதந்திரத்தை உறுதி செய்யும் அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் ஒன்றையொன்று பூர்த்தி செய்யும் ஒரு கட்டமைப்பைக் கற்பனை செய்தார்.
• ஜவஹர்லால் நேரு: இந்தியாவின் முதல் பிரதமர் நேரு, கொள்கையை வடிவமைப்பதில் அவர்களின் பங்கை அங்கீகரித்து, நலன்புரி அரசை அடைவதற்கான வழிகாட்டுதல் கொள்கைகளை அமல்படுத்த வேண்டும் என்று வாதிட்டார்.
• இந்தியா: இந்தியாவின் சமூக-அரசியல் நிலப்பரப்பு, நாட்டின் பல்வேறு அபிலாஷைகளை பிரதிபலிக்கும் அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை உருவாக்குவதற்கான பின்னணியை வழங்கியது.
• இந்திய உச்ச நீதிமன்றம்: உச்ச நீதித்துறை அமைப்பாக, இந்த அரசியலமைப்பு கூறுகளுக்கு இடையேயான உறவை விளக்குவதில் உச்ச நீதிமன்றம் கருவியாக உள்ளது, வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை ஊக்குவிக்கும் போது தனிப்பட்ட உரிமைகளின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்கிறது.
• அரசியலமைப்பின் தத்தெடுப்பு (நவம்பர் 26, 1949): இந்திய அரசியலமைப்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது, அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் இரண்டையும் அடிப்படைக் கூறுகளாக உள்ளடக்கியது.
• 42வது திருத்தம் (1976): இந்த திருத்தம், தற்போது நடைபெற்று வரும் அரசியலமைப்பு விவாதத்தை பிரதிபலிக்கும் வகையில், உத்தரவுக் கோட்பாடுகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் குறிப்பிடத்தக்க முயற்சியைக் குறித்தது.
• கேசவானந்த பாரதி தீர்ப்பு (ஏப்ரல் 24, 1973): இந்த முக்கிய தீர்ப்பு அடிப்படை கட்டமைப்பு கோட்பாட்டை அறிமுகப்படுத்தியது, அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள் பற்றிய புரிதலை மறுவடிவமைத்தது.
• மினெர்வா மில்ஸ் தீர்ப்பு (மே 9, 1980): இது அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்கு இடையே உள்ள இணக்கமான உறவை மேலும் தெளிவுபடுத்தியது, அவற்றின் சகவாழ்வை வலியுறுத்துகிறது.

முக்கியத்துவம் மற்றும் வரம்புகள்

நிர்வாகத்தில் பங்கு பற்றிய அறிமுகம்

மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) இந்திய அரசியலமைப்பின் மூலம் திட்டமிடப்பட்ட நிர்வாகக் கட்டமைப்பிற்கு அடித்தளமாக உள்ளன. அவர்கள் ஒரு பொதுநல அரசை நிறுவுவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர் மற்றும் கொள்கை உருவாக்கத்திற்கான வழிகாட்டுதல்களாக செயல்படுகின்றனர், இது சட்டமன்ற மற்றும் நிர்வாக நடவடிக்கைகளின் திசையில் செல்வாக்கு செலுத்துகிறது. அவர்களின் நியாயமற்ற தன்மை இருந்தபோதிலும், அவை சட்டப்பூர்வமாக நீதிமன்றத்தில் செயல்படுத்தப்பட முடியாது, சமூக-பொருளாதாரக் கொள்கைகளை வடிவமைப்பதில் அவற்றின் முக்கியத்துவம் ஆழமானது. சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியை அடைவதற்கான இந்திய அரசியலின் அபிலாஷைகளை அவை உள்ளடக்கி, அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் அரசின் பரந்த நோக்கங்களுக்கு இடையே உள்ள இடைவெளியைக் குறைக்கின்றன.

ஆட்சியில் முக்கியத்துவம்

கொள்கை உருவாக்கத்தில் செல்வாக்கு

குடிமக்களின் சமூக-பொருளாதார நிலைமைகளை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்ட கொள்கைகளை வடிவமைப்பதில் DPSP கள் அரசுக்கு வழிகாட்டுகின்றன. சமூக நலன், பொருளாதார சமத்துவம் மற்றும் சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரிவினருக்கும் நீதி ஆகியவற்றை வலியுறுத்தும் ஆட்சிக்கான பார்வையை அவை வழங்குகின்றன. இலக்குகள் மற்றும் குறிக்கோள்களின் தொகுப்பைக் கோடிட்டுக் காட்டுவதன் மூலம், DPSP கள் ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைப்பதற்கும் வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்துவதற்கும் இலக்காகக் கொண்ட கொள்கைகள் மற்றும் சட்டமன்ற நடவடிக்கைகளைப் பாதிக்கின்றன.

கொள்கை தாக்கத்தின் எடுத்துக்காட்டுகள்

• மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் (MGNREGA): கட்டுரை 41 இல் உள்ளபடி வேலை செய்வதற்கான உரிமை மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பின் கொள்கைகளைப் பிரதிபலிக்கிறது.
• தேசிய உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம்: உணவு மற்றும் ஊட்டச்சத்து பாதுகாப்பை வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டது, வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்துவதில் DPSP களின் முக்கியத்துவத்துடன் ஒத்துப்போகிறது.

நலன்புரி அரசை நிறுவுவதில் பங்கு

DPSP கள் இந்தியாவை ஒரு நலன்புரி மாநிலமாக மாற்றுவதற்கு வழிகாட்டுவதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன, அங்கு அரசு தனது குடிமக்களின் நல்வாழ்வை உறுதிப்படுத்த பல்வேறு பொறுப்புகளை மேற்கொள்கிறது. வளங்களை சமமாகப் பகிர்ந்தளிப்பதற்கும், போதுமான வாழ்வாதாரத்தை வழங்குவதற்கும், பொருளாதார அமைப்பு செல்வம் செறிவடையாமல் இருப்பதை உறுதி செய்வதற்கும் அவை வலியுறுத்துகின்றன.

நலனை ஊக்குவிக்கும் முக்கிய கட்டுரைகள்

• பிரிவு 38: சமூக, பொருளாதாரம் மற்றும் அரசியல் ஆகிய நீதியின் மூலம் அறியப்பட்ட சமூக ஒழுங்கைப் பாதுகாப்பதன் மூலம் மக்களின் நலனை மேம்படுத்துவதற்கு அரசை வழிநடத்துகிறது.
• பிரிவு 39: சம வேலைக்கு சம ஊதியம், குழந்தைகள் மற்றும் இளைஞர்களின் பாதுகாப்பு, செல்வம் குவிவதைத் தடுப்பது ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகிறது.

சமூக நீதிக்கான பங்களிப்பு

சமூக நீதிக்கான மாநிலத்தின் உறுதிப்பாட்டை DPSPகள் ஆதரிக்கின்றன, ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைப்பதில் கவனம் செலுத்துகின்றன மற்றும் அனைத்து குடிமக்களும் சுகாதாரம், கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு போன்ற அடிப்படைத் தேவைகளை அணுகுவதை உறுதி செய்கின்றன. வறுமையை ஒழிப்பதற்கும், சமூகத்தின் ஓரங்கட்டப்பட்ட பிரிவினரை உயர்த்துவதற்கும் கொள்கைகளை வகுப்பதில் அவை அரசுக்கு வழிகாட்டுகின்றன.

சமூக நீதி சார்ந்த கட்டுரைகள்

• பிரிவு 46: பட்டியல் சாதியினர், பழங்குடியினர் மற்றும் பிற நலிந்த பிரிவினரின் கல்வி மற்றும் பொருளாதார நலன்களை ஊக்குவிக்கிறது.
• பிரிவு 47: பொது சுகாதாரத்தை மேம்படுத்தவும் ஊட்டச்சத்து அளவை உயர்த்தவும் மாநிலத்தை வழிநடத்துகிறது.

வரம்புகள் மற்றும் விமர்சனங்கள்

DPSP களின் முதன்மையான விமர்சனங்களில் ஒன்று அவற்றின் நியாயமற்ற தன்மை ஆகும், அதாவது தனிநபர்கள் இந்த கொள்கைகளை நீதிமன்றத்தில் செயல்படுத்த முடியாது. இந்த வரம்பு பெரும்பாலும் நியாயமான அடிப்படை உரிமைகளுக்கு ஆதரவாக அவர்கள் புறக்கணிக்கப்படுவதில் விளைகிறது.

நிபுணர்களின் விமர்சனம்

• அரசியலமைப்பு அறிஞர்கள்: நீண்டகால சமூக-பொருளாதார இலக்குகளை விட அரசாங்கங்கள் உடனடி அரசியல் ஆதாயங்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கலாம் என்பதால், நியாயமற்ற தன்மை DPSP களின் நடைமுறை தாக்கத்தை குறைக்கிறது என்று வாதிடுகின்றனர்.
• அரசியல் பார்வையாளர்கள்: அமலாக்கத்திறன் இல்லாமை DPSP களுடன் இணைந்த கொள்கைகளை செயல்படுத்துவதில் புறக்கணிப்புக்கு வழிவகுக்கும் என்பதை சுட்டிக்காட்டுங்கள்.

செயல்படுத்துவதில் உள்ள சவால்கள்

DPSP களை செயல்படுத்துவது பெரும்பாலும் வளக் கட்டுப்பாடுகள், முரண்பட்ட முன்னுரிமைகள் மற்றும் அரசியல் விருப்பம் ஆகியவற்றால் தடுக்கப்படுகிறது. அவர்கள் லட்சிய இலக்குகளை நிர்ணயிக்கும் அதே வேளையில், இந்த நோக்கங்களை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு அரசாங்கம் மற்றும் சிவில் சமூகம் ஆகிய இருவரிடமிருந்தும் குறிப்பிடத்தக்க முயற்சி மற்றும் அர்ப்பணிப்பு தேவைப்படுகிறது.

செயல்படுத்தல் சவால்களின் எடுத்துக்காட்டுகள்

• வள ஒதுக்கீடு: வரையறுக்கப்பட்ட நிதி மற்றும் மனித வளங்கள், உலகளாவிய சுகாதாரம் மற்றும் கல்வி போன்ற DPSPகளுடன் இணைந்த கொள்கைகளை செயல்படுத்துவதைத் தடுக்கலாம்.
• முரண்பாடான முன்னுரிமைகள்: உடனடி அரசியல் மற்றும் பொருளாதார அழுத்தங்கள் நீண்டகால DPSP இலக்குகளை நீக்குவதற்கு வழிவகுக்கும். இந்திய அரசியலமைப்பின் தலைமை சிற்பியாக டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் DPSP களை இணைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். சமூக நீதி மற்றும் சமத்துவத்திற்கான அவரது பார்வை, விளிம்புநிலை சமூகங்களை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்ட கொள்கைகளில் பிரதிபலிக்கிறது. இந்தியாவின் முதல் பிரதம மந்திரி ஜவஹர்லால் நேரு, ஒரு நலன்புரி அரசை அடைய DPSP களை செயல்படுத்துவதில் வெற்றி பெற்றார். அவரது கொள்கைகள் தொழில்மயமாக்கல், கல்வி மற்றும் கிராமப்புற மேம்பாடு ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தியது, DPSP களில் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்ட கொள்கைகளை பிரதிபலிக்கிறது.

முக்கியமான இடங்கள் மற்றும் நிகழ்வுகள்

இந்தியாவின் சமூக-பொருளாதார நிலப்பரப்பு அதன் மக்களின் பல்வேறு தேவைகள் மற்றும் அபிலாஷைகளை நிவர்த்தி செய்யும் DPSP களை உருவாக்குவதற்கான சூழலை வழங்கியது. ஒரு நலன்புரி அரசை நோக்கிய இந்தியாவின் பயணத்தில் உள்ளார்ந்த சவால்கள் மற்றும் வாய்ப்புகளை கொள்கைகள் பிரதிபலிக்கின்றன.

அரசியலமைப்புச் சபை விவாதங்கள் (1946-1949)

அரசியல் நிர்ணய சபைக்குள் நடந்த விவாதங்கள் DPSP களை உருவாக்குவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தன. உலகளாவிய மாதிரிகள் மற்றும் பூர்வீக தத்துவங்களிலிருந்து உத்வேகம் பெற்று, அரசியலமைப்பில் சமூக-பொருளாதார உரிமைகளை ஒருங்கிணைப்பதன் முக்கியத்துவம் குறித்து உறுப்பினர்கள் விவாதித்தனர்.

அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொள்வது (நவம்பர் 26, 1949)

இந்திய அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொண்டது, இந்தியாவின் சமூக-பொருளாதார மேம்பாட்டிற்கான அடித்தளத்தை அமைத்து, நிர்வாகத்திற்கான வழிகாட்டும் கொள்கைகளாக DPSP களின் முறையான ஒருங்கிணைப்பைக் குறித்தது.

அரசியலமைப்பை நடைமுறைப்படுத்துதல் (ஜனவரி 26, 1950)

அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வருவது, DPSP களில் பொதிந்துள்ள இலட்சியங்களை உணர்ந்து கொள்வதற்கான முயற்சிகளின் தொடக்கத்தை அடையாளம் காட்டியது, இந்தியாவின் பயணத்தை நீதி மற்றும் சமத்துவ சமூகத்தை நோக்கி வழிநடத்துகிறது.

முக்கியமான நபர்கள், இடங்கள், நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகள்

டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர்

டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர், பெரும்பாலும் இந்திய அரசியலமைப்பின் முதன்மை சிற்பி என்று போற்றப்படுகிறார், மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை (டிபிஎஸ்பி) உருவாக்குவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். சட்டம் மற்றும் பொருளாதாரம் பற்றிய அவரது விரிவான அறிவு, சமூக நீதிக்கான அவரது அர்ப்பணிப்புடன் இணைந்து, DPSP களை வடிவமைப்பதில் கருவியாக இருந்தது. அனைத்து குடிமக்களுக்கும் சமூக-பொருளாதார நலன் மற்றும் நீதியை உறுதி செய்வதற்கு அரசு பொறுப்பான சமத்துவ சமுதாயம் பற்றிய அவரது பார்வையை இந்தக் கொள்கைகள் பிரதிபலிக்கின்றன. அம்பேத்கரின் செல்வாக்கு இந்த வழிகாட்டுதல்கள் மூலம் விளிம்புநிலை சமூகங்களை உயர்த்துவதற்கும் சமூக சமத்துவத்தை மேம்படுத்துவதற்கும் வலியுறுத்துகிறது. செல்வாக்கின் எடுத்துக்காட்டுகள்:

• பட்டியலிடப்பட்ட சாதிகள் மற்றும் பழங்குடியினரின் உரிமைகளுக்கான அவரது வாதங்கள் பிரிவு 46 இல் பிரதிபலிக்கிறது, இது அவர்களின் கல்வி மற்றும் பொருளாதார நலன்களை மேம்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்துகிறது.
• DPSP களில் சமூக நீதிக்கான முக்கியத்துவம் சமூக பாகுபாடு மற்றும் சமத்துவமின்மையை ஒழிப்பதில் அம்பேத்கரின் வாழ்நாள் அர்ப்பணிப்பை எதிரொலிக்கிறது. சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் பிரதமரான ஜவஹர்லால் நேரு, ஆணைக் கொள்கைகளின் தீவிர ஆதரவாளராக இருந்தார். நேருவின் சோசலிச சமூகம் பற்றிய பார்வை, ஒரு பொதுநல அரசை உருவாக்க முயன்ற DPSP களின் இலக்குகளுடன் நெருக்கமாக இணைந்திருந்தது. சமூக-பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளை நிவர்த்தி செய்வதற்கான கொள்கைகளை உருவாக்குவதற்கான ஒரு கட்டமைப்பாக இந்தக் கொள்கைகளைப் பயன்படுத்துவதை அவர் நம்பினார்.
• DPSP களின் நோக்கங்களைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் நிலச் சீர்திருத்தங்கள், தொழில்மயமாக்கல் மற்றும் கல்வி போன்ற கொள்கைகளுக்கு அவரது அரசாங்கம் முன்னுரிமை அளித்தது.
• கலப்புப் பொருளாதாரத்தின் மீதான நேருவின் முக்கியத்துவம், வருமான ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைத்தல் மற்றும் செல்வச் செறிவைத் தடுப்பதில் DPSPகளின் கவனத்துடன் ஒத்துப்போகிறது. 1937 ஆம் ஆண்டின் ஐரிஷ் அரசியலமைப்பு இந்தியாவின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் உருவாக்கத்தில் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. சமூகக் கொள்கையின் கட்டளைக் கொள்கைகளின் ஐரிஷ் மாதிரியானது சமூக-பொருளாதார உரிமைகளை ஆளுகையில் இணைப்பதற்கான உத்வேகமாக செயல்பட்டது. டாக்டர் அம்பேத்கர் உட்பட இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்கள், சமூக மற்றும் பொருளாதார நலனுக்கான அயர்லாந்தின் அணுகுமுறையால் ஈர்க்கப்பட்டனர்.
• மாநிலக் கொள்கையை வழிநடத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்ட நியாயமற்ற கொள்கைகளின் கருத்து ஐரிஷ் அரசியலமைப்பிலிருந்து நேரடியாக கடன் வாங்கப்பட்டது.
• சமூக நலனில் அயர்லாந்தின் கவனம் மற்றும் பொருளாதார நீதியை உறுதி செய்வதில் அரசின் பங்கு இந்தியத் தலைவர்களின் சமூக-அரசியல் அபிலாஷைகளுடன் எதிரொலித்தது.

அரசியல் நிர்ணய சபையின் உருவாக்கம் (1946)

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்குவதற்காக 1946 ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசியல் நிர்ணய சபை உருவாக்கப்பட்டது. டிபிஎஸ்பிகளை வடிவமைப்பதில் முக்கியப் பங்காற்றிய சிறந்த தலைவர்கள் மற்றும் சிந்தனையாளர்களைக் கொண்ட இந்தச் சபை. இந்த கொள்கைகளின் உள்ளடக்கம் மற்றும் நோக்கத்தை தீர்மானிப்பதில் சட்டசபைக்குள் நடந்த விவாதங்களும் விவாதங்களும் முக்கியமானவை. குறிப்பிடத்தக்க முடிவுகள்:

• சட்டசபையின் விவாதங்கள், சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதற்கும், கொள்கை வகுப்பிற்கு வழிகாட்டுவதற்கும் ஒரு வழிமுறையாக DPSP களை இணைக்க வழிவகுத்தது.
• உலகளாவிய அரசியலமைப்பு மாதிரிகள் மற்றும் இந்திய சமூக-அரசியல் தத்துவங்களின் செல்வாக்கு DPSP களின் இறுதி வரைவில் தெளிவாகத் தெரிந்தது. நவம்பர் 26, 1949 இல், அரசியலமைப்புச் சபை இந்திய அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொண்டது, இதில் நிர்வாகத்தின் அடிப்படை அம்சமாக வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் அடங்கும். இந்த தத்தெடுப்பு இந்தியாவின் நலன்புரி அரசை நிறுவுவதற்கான பயணத்தில் குறிப்பிடத்தக்க மைல்கல்லைக் குறித்தது. முக்கிய அம்சங்கள்:
• 36 முதல் 51 வரையிலான பிரிவுகளை உள்ளடக்கிய அரசியலமைப்பின் பகுதி IV இல் DPSP கள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன.
• வழிகாட்டுதல் கொள்கை உருவாக்கம் மூலம் நீதியான மற்றும் சமத்துவமான சமுதாயத்தை உருவாக்க வடிவமைப்பாளர்களின் அபிலாஷைகளை தத்தெடுப்பு பிரதிபலித்தது. இந்திய அரசியலமைப்பு ஜனவரி 26, 1950 இல் நடைமுறைக்கு வந்தது, இது இந்திய ஆட்சியில் ஒரு புதிய சகாப்தத்தின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது. இந்த தேதி குடியரசு தினமாக கொண்டாடப்படுகிறது, DPSP கள் உட்பட அரசியலமைப்பில் பொறிக்கப்பட்ட கொள்கைகளுக்கு நாட்டின் உறுதிப்பாட்டைக் குறிக்கிறது. நிர்வாகத்தின் மீதான தாக்கம்:
• இந்தியாவின் சமூக-பொருளாதாரக் கொள்கைகளுக்கு வழிகாட்டும், DPSP களில் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ள இலட்சியங்களை உணரும் முயற்சிகளை அரசியலமைப்பின் செயல்படுத்தல் தொடங்கியது.
• சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியை அடைவதை நோக்கமாகக் கொண்ட சட்டமன்ற மற்றும் நிர்வாக நடவடிக்கைகளுக்கு இது அடித்தளம் அமைத்தது. இந்த முக்கியமான நபர்கள், இடங்கள், நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகளை ஆராய்வதன் மூலம், இந்திய அரசியலமைப்பு வரலாற்றில் உள்ள வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் வரலாற்று மற்றும் சமகால முக்கியத்துவத்தைப் பற்றிய விரிவான புரிதலைப் பெறுகிறோம்.