மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் அறிமுகம்
மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் மேலோட்டம்
மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) இந்திய அரசியலமைப்பின் ஒரு முக்கியமான அம்சமாகும், இது நாட்டின் நிர்வாகத்திற்கான ஒரு கட்டமைப்பை நிறுவுவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. அவை அரசியலமைப்பின் நான்காவது பாகத்தில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும் தேசத்தின் நிர்வாகத்தில் அடிப்படையாகக் கருதப்படுகின்றன, நீதி, சுதந்திரம், சமத்துவம் மற்றும் சகோதரத்துவம் ஆகியவற்றால் வகைப்படுத்தப்படும் ஒரு சமூக ஒழுங்கை உருவாக்குவதில் அரசுக்கு வழிகாட்டுதல்களை வழங்குகின்றன.
தோற்றம் மற்றும் நோக்கம்
இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கியவர்களுக்கு உத்வேகமாக இருந்த ஐரிஷ் அரசியலமைப்பில் இருந்து உத்தரவுக் கோட்பாடுகளின் தோற்றம் அறியப்படுகிறது. இந்த கொள்கைகளின் முதன்மை நோக்கம் சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியை மேம்படுத்தும் கொள்கைகளை வகுப்பதில் அரசுக்கு வழிகாட்டுவதாகும், அதன் மூலம் ஒரு நலன்புரி அரசை நிறுவுவதாகும். இந்தக் கொள்கைகள் ஜவஹர்லால் நேரு போன்ற தலைவர்களால் வகுக்கப்பட்ட இந்திய அரசியலின் பார்வையைப் பிரதிபலிக்கின்றன, அவர் ஒவ்வொரு குடிமகனும் கண்ணியமான வாழ்க்கையை நடத்தக்கூடிய ஒரு நியாயமான சமுதாயத்தின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார்.
சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியை மேம்படுத்துவதில் முக்கியத்துவம்
இந்தியாவில் சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியை மேம்படுத்துவதில் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் குறிப்பிடத்தக்க பங்கு வகிக்கின்றன. அவர்கள் வருமானம், அந்தஸ்து, வசதிகள் மற்றும் வாய்ப்புகளில் சமத்துவமின்மையைக் குறைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். நாட்டில் உருவாக்கப்படும் செல்வம் ஒரு சிலரின் கைகளில் குவிக்கப்படாமல், சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரிவினருக்கும் பயனளிக்கும் வகையில் விநியோகிக்கப்படுவதை உறுதி செய்ய கொள்கைகள் அரசை வழிநடத்துகின்றன. இதன் மூலம், குடிமக்களுக்கு அடிப்படை வசதிகள் மற்றும் சேவைகளை வழங்கும் பொறுப்பை அரசாங்கம் ஏற்கும் ஒரு நலன்புரி அரசை உருவாக்க அவர்கள் பாடுபடுகிறார்கள்.
நலன்புரி அரசை நிறுவுவதில் பங்கு
ஒரு நலன்புரி அரசு என்ற கருத்து வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்கு மையமானது. ஒரு நலன்புரி அரசு என்பது அதன் குடிமக்களின் நல்வாழ்வுக்கு, குறிப்பாக பாதிக்கப்படக்கூடிய அல்லது ஒதுக்கப்பட்டவர்களின் நல்வாழ்வுக்கான செயலில் பொறுப்பை ஏற்கும் ஒன்றாகும். சமூக நலன், பொருளாதார சமத்துவம் மற்றும் அனைவருக்கும் நீதி வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்ட கொள்கைகளை உருவாக்குவதற்கும் சட்டங்களை இயற்றுவதற்கும் கொள்கைகள் அரசுக்கு வழிகாட்டியாக செயல்படுகின்றன. வேலை, கல்வி, பொது உதவி மற்றும் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்துவதற்கான உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான விதிகள் இதில் அடங்கும்.
வரலாற்று சூழல்
ஜவஹர்லால் நேரு மற்றும் நலன்புரி அரசின் பார்வை
நவீன இந்தியாவின் முக்கிய கட்டிடக் கலைஞர்களில் ஒருவரான ஜவஹர்லால் நேரு, நலன்புரி அரசின் பார்வையை வடிவமைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். அரசியல் சட்டத்தை உருவாக்கும் போது அவரது தலைமையானது சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியை அடைவதற்கான வழிமுறையாக வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை உள்ளடக்கியது. நேரு வளர்ச்சிக்கான மாநில உந்துதல் அணுகுமுறையை நம்பினார், அங்கு வளங்கள் மற்றும் வாய்ப்புகளின் சமமான விநியோகத்தை உறுதி செய்வதில் அரசாங்கம் முக்கிய பங்கு வகிக்கும்.
ஐரிஷ் அரசியலமைப்பின் தாக்கம்
இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்கள் ஐரிஷ் அரசியலமைப்பில் உள்ள சமூகக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளால் ஈர்க்கப்பட்டனர். இந்திய சமூகத்தின் தனித்துவமான சவால்கள் மற்றும் அபிலாஷைகளை எதிர்கொள்ளும் வகையில் மாற்றியமைக்கப்பட்ட இந்திய சூழலில் ஒத்த கொள்கைகளைச் சேர்ப்பதில் இந்த செல்வாக்கு தெளிவாகத் தெரிகிறது. இந்தக் கொள்கைகளை ஏற்றுக்கொள்வது உலகளாவிய செல்வாக்கு மற்றும் ஒரு நியாயமான சமூகத்தை நோக்கத்தில் மற்ற நாடுகளின் சிறந்த நடைமுறைகளை இணைக்கும் விருப்பத்தை பிரதிபலிக்கிறது.
முக்கிய அம்சங்கள் மற்றும் பண்புகள்
கட்டுரைகள் 36-51
இந்திய அரசியலமைப்பின் 36 முதல் 51 வரையிலான பிரிவுகளில் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொரு கட்டுரையும் ஒரு நலன்புரி அரசின் இலக்குகளை அடைய அரசு பின்பற்ற வேண்டிய குறிப்பிட்ட கொள்கைகளை கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. சம நீதி மற்றும் இலவச சட்ட உதவியை உறுதி செய்தல், நலிந்த பிரிவினரின் கல்வி மற்றும் பொருளாதார நலன்களை மேம்படுத்துதல், வேலை செய்யும் உரிமை, கல்வி பெறுதல் மற்றும் வேலையின்மை, முதுமை, நோய் மற்றும் ஊனமுற்றோர் போன்றவற்றில் பொது உதவியை உறுதி செய்தல் ஆகியவை அடங்கும்.
சமூக நீதி மற்றும் பொருளாதார நீதி
சமூக நீதியும் பொருளாதார நீதியும் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் மூலக்கல்லாகும். சமூக நீதியானது சமூகத்தில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகளை அகற்றுவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது, விளிம்புநிலை மற்றும் பின்தங்கிய குழுக்கள் சம வாய்ப்புகளைப் பெறுவதை உறுதி செய்கிறது. பொருளாதார நீதி, மறுபுறம், செல்வம் மற்றும் வளங்களை சமமாக விநியோகிப்பதில் கவனம் செலுத்துகிறது, அனைத்து குடிமக்களுக்கும் அடிப்படைத் தேவைகள் மற்றும் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கான வாய்ப்புகள் கிடைப்பதை உறுதி செய்கிறது.
எடுத்துக்காட்டுகள் மற்றும் செயல்படுத்தல்
இந்திய மாநிலங்களில் செயல்படுத்தல்
பல இந்திய மாநிலங்கள் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளால் ஈர்க்கப்பட்ட கொள்கைகளை செயல்படுத்தியுள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் (MGNREGA) போன்ற முன்முயற்சிகள் வேலை செய்வதற்கான உரிமையை வழங்குவதையும் பொருளாதார நீதியை மேம்படுத்துவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. இதேபோல், பல்வேறு மாநில அரசுகள் இலவச கல்வி மற்றும் சுகாதாரத்தை வழங்குவதற்கான திட்டங்களைத் தொடங்கியுள்ளன, இது வழிகாட்டுதல் கொள்கைகளின் உணர்வைப் பிரதிபலிக்கிறது.
செயல்படுத்துவதில் உள்ள சவால்கள்
அவற்றின் முக்கியத்துவம் இருந்தபோதிலும், வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை செயல்படுத்துவது பல சவால்களை எதிர்கொள்கிறது. சட்ட அமலாக்கமின்மை, வளக் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் அரசியல் விருப்பம் ஆகியவை இதில் அடங்கும். கொள்கைகள் தார்மீக மற்றும் நெறிமுறை கட்டமைப்பை வழங்கினாலும், அவை நியாயமானவை அல்ல, அதாவது குடிமக்கள் தங்கள் அமலாக்கத்திற்காக நீதிமன்றங்களை அணுக முடியாது. இது பெரும்பாலும் இலட்சியங்களுக்கும் நடைமுறைப்படுத்தலின் யதார்த்தத்திற்கும் இடையில் இடைவெளியை ஏற்படுத்துகிறது. மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள், சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியைப் பின்தொடர்வதில் இந்திய அரசுக்கு வழிகாட்டும் வெளிச்சமாக உள்ளது. அவை சட்டப்பூர்வமாக நடைமுறைப்படுத்தப்படாவிட்டாலும், அரசாங்கத்தின் கொள்கைகள் மற்றும் செயல்களை வடிவமைப்பதில் அவற்றின் முக்கியத்துவத்தை மிகைப்படுத்த முடியாது. இந்த கொள்கைகளை செயல்படுத்த முயற்சிப்பதன் மூலம், இந்தியா தனது ஸ்தாபக தந்தைகளின் பார்வையை நிறைவேற்றுவதையும், அதன் அனைத்து குடிமக்களுக்கும் ஒரு நியாயமான மற்றும் சமமான சமுதாயத்தை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.
கட்டளைக் கோட்பாடுகளின் அம்சங்கள் மற்றும் வகைப்பாடு
அம்சங்களின் கண்ணோட்டம்
மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) இந்திய அரசியலமைப்பின் ஒரு தனித்துவமான அம்சமாகும், அவை 36 முதல் 51 வரையிலான பிரிவுகளில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. அவை நீதியான சமுதாயத்தை நிறுவுவதற்கு மாநிலத்தின் கொள்கைகளை வழிநடத்துவதற்கான வழிகாட்டுதல்களாக செயல்படுகின்றன. DPSP என்பது நியாயமற்றது, அதாவது அவை நீதிமன்றத்தில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட முடியாது; இருப்பினும், அவை நிர்வாகத்தில் அடிப்படையாகக் கருதப்படுகின்றன.
முக்கிய அம்சங்கள்
- நியாயமற்ற தன்மை: அடிப்படை உரிமைகள் போலல்லாமல், DPSP நீதிமன்றங்களால் சட்டப்பூர்வமாக செயல்படுத்தப்படாது. சட்ட அமலாக்கத்திறன் இல்லாதது விமர்சனத்தின் ஒரு புள்ளியாக இருந்து வருகிறது, ஆனால் அவர்களின் முயற்சியில் நெகிழ்வுத்தன்மையை அனுமதிக்கிறது.
- தார்மீகக் கடமை: ஒரு நலன்புரி அரசை நிறுவுவதற்கான சட்டங்களை உருவாக்குவதில் இந்தக் கொள்கைகளைப் பயன்படுத்துவதற்கு அவர்கள் அரசின் மீது ஒரு தார்மீகக் கடமையை விதிக்கிறார்கள். அவை தேசத்தின் இலட்சியங்களையும் அபிலாஷைகளையும் பிரதிபலிக்கின்றன.
- நிர்வாகத்திற்கான கட்டமைப்பு: சமூக மற்றும் பொருளாதார நலன் மற்றும் நீதியை உறுதி செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டு, DPSP நிர்வாகத்திற்கான ஒரு முழுமையான கட்டமைப்பை வழங்குகிறது.
- விரிவான கவரேஜ்: அவை பரந்த அளவிலான சமூக-பொருளாதார உரிமைகளை உள்ளடக்கியது மற்றும் சுகாதாரம், கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு உள்ளிட்ட பல்வேறு துறைகளில் நலனை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.
- உத்வேகம் தரும் ஆதாரம்: இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கியவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட உலகளாவிய முன்னோக்குகளைப் பிரதிபலிக்கும் கொள்கைகள் அயர்லாந்தின் அரசியலமைப்பிலிருந்து உத்வேகம் பெறுகின்றன.
சோசலிச, காந்திய மற்றும் தாராளவாத-அறிவுசார் கோட்பாடுகளாக வகைப்படுத்துதல்
வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை மூன்று பரந்த பிரிவுகளாக வகைப்படுத்தலாம், ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு கருத்தியல் முன்னோக்குகள் மற்றும் ஒரு நியாயமான சமுதாயத்தை அடைவதற்கான இலக்குகளை பிரதிபலிக்கின்றன.
சோசலிசக் கோட்பாடுகள்
சமூக மற்றும் பொருளாதார சமத்துவத்தை மேம்படுத்துவதற்கான அரசின் பொறுப்பை சோசலிச கொள்கைகள் வலியுறுத்துகின்றன. இந்தக் கொள்கைகள் வருமான ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைத்து வளங்களின் சமமான விநியோகத்தை உறுதி செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.
- கட்டுரைகள் 38, 39, 41, 42, 43, மற்றும் 47: இந்தக் கட்டுரைகள் நியாயமான சமூக ஒழுங்கைப் பாதுகாப்பதிலும், போதுமான வாழ்வாதாரத்தை வழங்குவதிலும், சம வேலைக்கு சம ஊதியத்தை உறுதி செய்வதிலும், கல்வி மற்றும் பொது சுகாதாரத்தை மேம்படுத்துவதிலும் அரசின் பங்கை வலியுறுத்துகின்றன.
- எடுத்துக்காட்டுகள்: மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் (MGNREGA) மற்றும் கல்வி உரிமைச் சட்டம் போன்ற கொள்கைகள் அனைவருக்கும் அடிப்படை வேலை வாய்ப்பு மற்றும் கல்வியை வழங்க முயற்சிப்பதன் மூலம் சோசலிசக் கொள்கைகளை பிரதிபலிக்கின்றன.
காந்தியக் கோட்பாடுகள்
காந்தியக் கொள்கைகள் மகாத்மா காந்தியின் கிராமப்புற மேம்பாடு மற்றும் தன்னிறைவு பற்றிய பார்வையால் ஈர்க்கப்பட்டுள்ளன. கிராம பஞ்சாயத்துகள், குடிசைத் தொழில்கள் மற்றும் நலிந்த பிரிவினரின் நலன் ஆகியவற்றை மேம்படுத்துவதன் முக்கியத்துவத்தை அவர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்.
- பிரிவுகள் 40, 43, 46, 47, மற்றும் 48: இந்தக் கட்டுரைகள் கிராம பஞ்சாயத்துகளை நிறுவுதல், குடிசைத் தொழில்களை மேம்படுத்துதல், போதை பானங்கள் மற்றும் பசுக் கொலையைத் தடை செய்தல் ஆகியவற்றை ஊக்குவிக்கின்றன.
- எடுத்துக்காட்டுகள்: தேசிய கிராமப்புற சுகாதார இயக்கம் (NRHM) மற்றும் காதி மற்றும் கிராமத் தொழில்களை மேம்படுத்துதல் ஆகியவை காந்திய கொள்கைகளுடன் இணைந்த முயற்சிகள் ஆகும்.
தாராளவாத-அறிவுசார் கோட்பாடுகள்
தாராளவாத-அறிவுசார் கொள்கைகள் தனிநபர் சுதந்திரத்தை வளர்ப்பதில் கவனம் செலுத்துகிறது, உற்பத்தித்திறனை மேம்படுத்துகிறது மற்றும் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தின் மூலம் பொருளாதார வளர்ச்சியை மேம்படுத்துகிறது.
- கட்டுரைகள் 44, 45, 48, மற்றும் 49: இந்தக் கட்டுரைகள் ஒரே மாதிரியான சிவில் கோட், குழந்தைகளுக்கு இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி மற்றும் நினைவுச் சின்னங்கள் மற்றும் சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாப்பதற்குப் பரிந்துரைக்கின்றன.
- எடுத்துக்காட்டுகள்: ஒரு சீரான சிவில் சட்டத்தை அமல்படுத்துவதற்கான முயற்சிகள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு மற்றும் பாரம்பரியப் பாதுகாப்பிற்கான முயற்சிகள் இந்தக் கொள்கைகளால் ஈர்க்கப்படுகின்றன.
நோக்கம் கொண்ட இலக்குகள் மற்றும் தாக்கங்கள்
சமச்சீர் மற்றும் சமத்துவ சமுதாயத்திற்கு வழிவகுக்கும் கொள்கைகளை உருவாக்குவதில் அரசுக்கு வழிகாட்டுவதே வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் நோக்கமாகும். ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் அடிப்படை வசதிகள் மற்றும் வாய்ப்புகள் கிடைப்பதை உறுதிசெய்து, அதன் மூலம் ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைத்து, வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்துவதை அவர்கள் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர்.
- கொள்கை உருவாக்கத்திற்கான தாக்கங்கள்: சமூக நலன் மற்றும் பொருளாதார மேம்பாட்டை இலக்காகக் கொண்ட கொள்கை முடிவுகள் மற்றும் சட்டமியற்றும் நடவடிக்கைகளை DPSP பாதிக்கிறது. சமூகத்தின் பின்தங்கிய மற்றும் ஒதுக்கப்பட்ட பிரிவினரின் தேவைகளை நிவர்த்தி செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்ட கொள்கைகளை உருவாக்குவதற்கான பரந்த கட்டமைப்பை அவை வழங்குகின்றன.
- மாநிலத்திற்கான வழிகாட்டுதல்கள்: மாநில வழிகாட்டுதல்களாக, சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதிலும், நலன்புரி அரசை உருவாக்குவதிலும் அரசாங்கத்தின் செயல்திறனை மதிப்பிடுவதற்கு DPSP ஒரு அளவுகோலாக செயல்படுகிறது.
கட்டுரைகள் 36-51 மற்றும் அவற்றின் முக்கியத்துவம்
- பிரிவு 36: அரசியலமைப்பின் IV பகுதியின் நோக்கங்களுக்காக 'மாநிலம்' என்ற சொல்லை வரையறுக்கிறது.
- பிரிவு 37: நாட்டின் நிர்வாகத்தில் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் அடிப்படையானவை என்றும், சட்டங்களை இயற்றுவதில் இந்தக் கொள்கைகளைப் பயன்படுத்துவது அரசின் கடமை என்றும் கூறுகிறது.
- பிரிவு 38: நீதி, சமூகம், பொருளாதாரம் மற்றும் அரசியல் ஆகியவற்றால் வகைப்படுத்தப்படும் சமூக ஒழுங்கைப் பாதுகாப்பதன் மூலம் மக்களின் நலனை மேம்படுத்துவதற்கு அரசை வழிநடத்துகிறது.
- பிரிவு 39: போதுமான வாழ்வாதாரத்திற்கான உரிமை, சம வேலைக்கு சம ஊதியம் மற்றும் தொழிலாளர்களின் ஆரோக்கியம் மற்றும் வலிமையைப் பாதுகாத்தல் உள்ளிட்ட சில கொள்கைக் கோட்பாடுகளை வலியுறுத்துகிறது.
- பிரிவு 40: சுயராஜ்யத்தை மேம்படுத்த கிராம பஞ்சாயத்துகளை அமைப்பதை ஊக்குவிக்கிறது.
- பிரிவு 41: சில சந்தர்ப்பங்களில் வேலை, கல்வி மற்றும் பொது உதவிக்கான உரிமையை வழங்குவதற்கு அரசுக்கு வழிகாட்டுகிறது.
- பிரிவு 42: வேலை மற்றும் மகப்பேறு நிவாரணத்திற்கான நியாயமான மற்றும் மனிதாபிமான நிலைமைகளுக்கான ஏற்பாடுகளை கட்டாயமாக்குகிறது.
- பிரிவு 43: தனிநபர் அல்லது கூட்டுறவு அடிப்படையில் குடிசைத் தொழில்களை ஊக்குவிக்கிறது.
- பிரிவு 44: இந்தியப் பகுதி முழுவதும் ஒரே மாதிரியான சிவில் சட்டத்தை வலியுறுத்துகிறது.
- பிரிவு 45: குழந்தைகளுக்கு இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வியை வழங்குகிறது.
- பிரிவு 46: பட்டியல் சாதியினர், பழங்குடியினர் மற்றும் பிற நலிந்த பிரிவினரின் கல்வி மற்றும் பொருளாதார நலன்களை ஊக்குவிக்கிறது.
- பிரிவு 47: ஊட்டச்சத்து நிலை மற்றும் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்தவும், பொது சுகாதாரத்தை மேம்படுத்தவும் மாநிலத்தை வழிநடத்துகிறது.
- கட்டுரை 48: நவீன முறையில் விவசாயம் மற்றும் கால்நடை வளர்ப்பை ஊக்குவிக்கிறது.
- பிரிவு 49: நினைவுச்சின்னங்கள் மற்றும் தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடங்களைப் பாதுகாக்கிறது.
- பிரிவு 50: பொதுச் சேவைகளில் உள்ள நிர்வாகத்திலிருந்து நீதித்துறையைப் பிரிக்கிறது.
- பிரிவு 51: சர்வதேச அமைதி மற்றும் பாதுகாப்பை ஊக்குவிக்கிறது.
மக்கள், இடங்கள், நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகள்
- ஜவஹர்லால் நேரு: ஒரு செல்வாக்குமிக்க தலைவராக நேரு சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியை அடைவதில் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார்.
- ஐரிஷ் அரசியலமைப்பு: இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்களுக்கு, குறிப்பாக வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை உருவாக்குவதில் ஊக்கமளித்தது.
- டிசம்பர் 1946 - நவம்பர் 1949: இந்திய அரசியல் நிர்ணய சபை ஆலோசித்து, உத்தரவுக் கோட்பாடுகள் உட்பட அரசியலமைப்பை இறுதி செய்த காலம்.
- 42வது திருத்தச் சட்டம், 1976: சில சூழ்நிலைகளில் அடிப்படை உரிமைகள் மீது முதன்மையை வழங்குவதன் மூலம் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளை வலுப்படுத்துவதற்காக அறியப்பட்டது. மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள், அவற்றின் பல்வேறு அம்சங்கள் மற்றும் வகைப்பாடுகளுடன், இந்தியாவின் ஆளுகை மற்றும் கொள்கை உருவாக்கும் நிலப்பரப்பை வடிவமைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. அவை விரிவான மற்றும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சியின் மூலம் நீதியான சமுதாயத்தை அடைவதற்கான தேசத்தின் அபிலாஷைகளை பிரதிபலிக்கின்றன.
வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் விமர்சனம்
விமர்சனத்தின் கண்ணோட்டம்
மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) இந்திய அரசியலமைப்பில் அவை தொடங்கப்பட்டதில் இருந்து பல்வேறு விமர்சனங்களுக்கு உட்பட்டுள்ளன. சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதற்கு மாநிலத்தை வழிநடத்துவதில் அவை முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன, DPSP இன் பல அம்சங்கள் அறிஞர்கள், அரசியல்வாதிகள் மற்றும் சட்ட வல்லுநர்களிடையே சர்ச்சைக்குரிய புள்ளிகளாக உள்ளன.
சட்ட அமலாக்கம் இல்லாமை
டிபிஎஸ்பியின் முதன்மையான விமர்சனங்களில் ஒன்று, சட்ட அமலாக்கம் இல்லாதது. அடிப்படை உரிமைகளைப் போலன்றி, அவை நியாயமானவை மற்றும் நீதிமன்றத்தில் நடைமுறைப்படுத்தப்படலாம், DPSP நியாயமற்றது. இதன் பொருள் குடிமக்கள் நீதித்துறை மூலம் இந்தக் கொள்கைகளை நடைமுறைப்படுத்த முடியாது. அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்கள் DPSP ஐ நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய உரிமைகளைக் காட்டிலும் தார்மீக வழிகாட்டுதல்களாக பணியாற்ற வேண்டும் என்று எண்ணினர். எவ்வாறாயினும், அவை செயல்படுத்தப்படுவதை உறுதிசெய்ய நேரடி பொறுப்புக்கூறல் பொறிமுறை இல்லாததால், அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பில் அவற்றின் செயல்திறன் மற்றும் பொருத்தம் பற்றிய விவாதங்களுக்கு இது வழிவகுத்தது.
தெளிவின்மை மற்றும் நியாயமற்ற ஏற்பாடு
DPSP தெளிவின்மை மற்றும் நியாயமற்ற ஏற்பாட்டால் பாதிக்கப்படுவதாக விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர். கொள்கைகள் பெரும்பாலும் பரந்த மற்றும் தெளிவற்றதாகக் காணப்படுகின்றன, அவற்றின் மொழி மற்றும் குறிப்பிட்ட வழிமுறைகளில் தெளிவு இல்லை. இந்த தெளிவின்மை, கொள்கை வகுப்பதில் மாறுபட்ட விளக்கங்கள் மற்றும் சீரற்ற பயன்பாட்டுக்கு வழிவகுக்கும். கூடுதலாக, கொள்கைகளின் ஏற்பாடு பெரும்பாலும் ஒத்திசைவான ஒழுங்கு அல்லது வகைப்படுத்தல் இல்லாமல், இடையூறாக பார்க்கப்படுகிறது. முறையான அமைப்பு இல்லாததால், இந்தக் கொள்கைகளுக்கு முன்னுரிமை அளித்து திறம்பட செயல்படுத்துவது அரசுக்கு சவாலாக உள்ளது.
அரசியலமைப்பு முரண்பாடு மற்றும் மத்திய-மாநில உறவுகள்
டிபிஎஸ்பி அரசியலமைப்பு மோதல்களை உருவாக்குவதாகவும் விமர்சிக்கப்பட்டது, குறிப்பாக அடிப்படை உரிமைகளுடனான அவர்களின் உறவைப் பற்றி. அடிப்படை உரிமைகள் நடைமுறைப்படுத்தக்கூடியவை என்றாலும், DPSP இல்லை, இது கொள்கைகளை செயல்படுத்தும் போது இருவருக்கும் இடையே பதட்டங்களை ஏற்படுத்தும். எடுத்துக்காட்டாக, மினெர்வா மில்ஸ் லிமிடெட் எதிராக யூனியன் ஆஃப் இந்தியா (1980) வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம், அரசியலமைப்பின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பின் ஒரு பகுதியாக அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP ஆகியவற்றுக்கு இடையே உள்ள சமநிலையை வலியுறுத்தி, இரண்டுக்கும் இடையேயான மோதலை நிவர்த்தி செய்தது. மேலும், இந்தியாவின் கூட்டாட்சி அமைப்பிற்குள் மத்திய-மாநில உறவுகளில் DPSP சவால்களை முன்வைக்க முடியும். கொள்கைகளை திறம்பட செயல்படுத்துவதற்கு மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளுக்கு இடையே ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் ஒத்துழைப்பு தேவைப்படுகிறது. இருப்பினும், இது முரண்பாடுகள் மற்றும் கருத்து வேறுபாடுகளுக்கு வழிவகுக்கும், குறிப்பாக மாநிலங்கள் DPSP இன் வெவ்வேறு முன்னுரிமைகள் அல்லது விளக்கங்களைக் கொண்டிருக்கும் போது.
ஒத்திசைவுகள் மற்றும் கூட்டாட்சி அமைப்பு சவால்கள்
சில விமர்சகர்கள் சில டிபிஎஸ்பியை காலாவதியானவை என்றும், இந்தியாவின் தற்போதைய சமூக-பொருளாதார யதார்த்தங்களைப் பிரதிபலிக்கவில்லை என்றும் வாதிடுகின்றனர். எடுத்துக்காட்டாக, குடிசைத் தொழில்களை ஊக்குவிப்பதற்கான முக்கியத்துவம், பெரிய அளவிலான தொழில்மயமாக்கல் மற்றும் உலகமயமாக்கலில் கவனம் செலுத்தும் நவீன பொருளாதார உத்திகளுடன் ஒத்துப்போகாது. இந்தியாவின் கூட்டாட்சி அமைப்பின் சூழலில், பல்வேறு மாநிலங்களில் கொள்கை அமலாக்கத்தில் ஒரே சீரான தன்மையை அடைவதில் DPSP சவால்களுக்கு வழிவகுக்கும். அமலாக்கத்திறன் இல்லாமை என்பது, மாநில அரசுகள் சில கொள்கைகளை புறக்கணிக்க அல்லது தேர்ந்தெடுத்து செயல்படுத்துவதை தேர்வு செய்யலாம், இது பிராந்தியங்கள் முழுவதும் சமூக-பொருளாதார வளர்ச்சியில் ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கு வழிவகுக்கும்.
விளக்கம் மற்றும் நீதித்துறை ஆய்வு
டிபிஎஸ்பியை விளக்குவதில் நீதித்துறையின் பங்கு விவாதத்திற்குரியது. DPSP நியாயமானது அல்ல என்றாலும், நீதிமன்றங்கள் நீதியின் நோக்கத்தை விரிவுபடுத்துவதற்காக அடிப்படை உரிமைகளுடன் இணைந்து அவற்றை அடிக்கடி விளக்குகின்றன. எவ்வாறாயினும், இந்த நீதித்துறை விளக்கம், சட்டமியற்றும் நோக்கத்துடன் முரண்பாடுகள் மற்றும் மோதல்களுக்கு வழிவகுக்கும். நீதித்துறை மறுஆய்வு என்ற கருத்து இந்த சூழலில் ஒரு முக்கிய பங்கை வகிக்கிறது, ஏனெனில் இது கொள்கைகளை மீறக்கூடிய சட்டங்கள் மற்றும் செயல்களின் அரசியலமைப்புத்தன்மையை மதிப்பிட நீதிமன்றங்களை அனுமதிக்கிறது. எவ்வாறாயினும், நடைமுறைப்படுத்த முடியாத கொள்கைகளை விளக்குவதில் நீதித்துறையின் ஈடுபாடு, சட்டமியற்றும் மற்றும் நீதித்துறை செயல்பாடுகளுக்கு இடையே உள்ள கோடுகளை மங்கலாக்கி, அதிகாரங்களைப் பிரிப்பது பற்றிய விவாதங்களுக்கு வழிவகுக்கும்.
விமர்சனத்தின் எடுத்துக்காட்டுகள்
கல்விக்கான உரிமை: 86வது திருத்தத்திற்கு முன் (கல்வியை அடிப்படை உரிமையாக்கியது), 45வது பிரிவின் கீழ் கல்விக்கான உரிமையானது டிபிஎஸ்பியின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. அமலாக்கத்திறன் இல்லாததால், அது நியாயப்படுத்தப்படும் வரை கல்வி அணுகலில் ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கு வழிவகுத்தது.
சீரான சிவில் கோட்: டிபிஎஸ்பியின் பிரிவு 44 ஒரு சீரான சிவில் கோட் வாதிடுகிறது, ஆனால் அதன் அமலாக்கம் சர்ச்சைக்குரியதாகவும், சீரற்றதாகவும் உள்ளது, இது நியாயமற்ற கொள்கைகளை அமல்படுத்துவதில் உள்ள சவால்களை பிரதிபலிக்கிறது.
ஜவஹர்லால் நேரு: அரசியலமைப்பை உருவாக்குவதில் ஒரு முக்கிய நபராக, நேரு சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதில் DPSP இன் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார், ஆனால் அவை நடைமுறைப்படுத்த முடியாதவை.
அரசியலமைப்புச் சபை விவாதங்கள் (1946-1949): இந்தக் காலக்கட்டத்தில் நடைபெற்ற விவாதங்கள், DPSP-யின் அமலாக்கம் மற்றும் பங்கு குறித்து உறுப்பினர்களிடையே விவாதங்கள் மற்றும் கருத்து வேறுபாடுகளை பிரதிபலிக்கின்றன.
42வது திருத்தச் சட்டம், 1976: இந்த திருத்தம் சில சூழ்நிலைகளில் DPSP க்கு அடிப்படை உரிமைகளை முதன்மைப்படுத்த முயற்சித்தது, இது நடந்து கொண்டிருக்கும் அரசியலமைப்பு மோதல்கள் மற்றும் அவற்றின் முக்கியத்துவம் பற்றிய விவாதங்களை எடுத்துக்காட்டுகிறது. மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் விமர்சனம், இந்தியா போன்ற பல்வேறு மற்றும் ஜனநாயக சமூகத்தில் நடைமுறை நிர்வாகத்துடன் தார்மீக அபிலாஷைகளை சமநிலைப்படுத்துவதில் உள்ள சிக்கல்கள் மற்றும் சவால்களை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.
சட்ட பலம் மற்றும் அமலாக்க அதிகாரம் இல்லாதது
சட்டப் படை மற்றும் அமலாக்க அதிகாரத்தின் விமர்சனம்
இந்திய அரசியலமைப்பில் உள்ள மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) சட்டப்பூர்வ சக்தி மற்றும் அமலாக்க அதிகாரம் இல்லாததால் குறிப்பிடத்தக்க விமர்சனங்களை எதிர்கொள்கின்றன. இந்த அத்தியாயம் நிர்வாகம், கொள்கை அமலாக்கம் மற்றும் ஜனநாயகப் பொறுப்புக்கூறல் மீதான இந்த விமர்சனங்களின் தாக்கங்களை ஆராய்கிறது, அவற்றின் நியாயமற்ற தன்மையிலிருந்து எழும் சவால்களை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
சட்டப் படை மற்றும் அதன் தாக்கங்கள்
DPSP இல் சட்டப்பூர்வ சக்தி இல்லாதது அவற்றின் செயல்திறனைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு முக்கிய பிரச்சினையாகும். நீதிமன்றத்தில் நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய அடிப்படை உரிமைகளைப் போலன்றி, உத்தரவுக் கோட்பாடுகள் நியாயமானவை அல்ல, அதாவது அவை நேரடியாகச் செயல்படுத்தப்பட முடியாது. இந்த வேறுபாடு ஆளுகை மற்றும் கொள்கை அமலாக்கத்தில் ஆழமான தாக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது.
- ஆட்சி மற்றும் கொள்கை அமலாக்கம்: அமலாக்க அதிகாரம் இல்லாததால், சட்டமியற்றுபவர்கள் மற்றும் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் டிபிஎஸ்பியை நடைமுறைப்படுத்த சட்டரீதியாகக் கட்டுப்படுவதில்லை. சமூக மற்றும் பொருளாதார நலனை இலக்காகக் கொண்ட கொள்கைகளை உருவாக்குவதற்கு அவை அரசுக்கு வழிகாட்டும் கொள்கைகளாகச் செயல்படும் அதே வேளையில், அவற்றின் கட்டுப்பாடற்ற தன்மையானது பல்வேறு அரசாங்கங்கள் மற்றும் நிர்வாகங்களில் பல்வேறு அளவிலான அர்ப்பணிப்பு மற்றும் செயல்படுத்தலில் விளைகிறது.
- வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்கு எதிராக சட்ட ஆணைகள்: சமூக நீதி மற்றும் நலன் சார்ந்த கொள்கைகளுடன் ஆளுகை சீரமைக்கப்படுவதை உறுதிசெய்து, கொள்கை வகுப்பதில் அரசுக்கு வழிகாட்டும் கொள்கைகள். இருப்பினும், சட்டப்பூர்வ ஆணைகளின் நிர்ப்பந்தம் இல்லாமல், இந்த வழிகாட்டும் கோட்பாடுகள் பெரும்பாலும் உடனடி அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரக் கருத்தாய்வுகளுக்கு பின் இருக்கையை எடுக்கின்றன.
பொறுப்பு மற்றும் மாநில கடமைகள்
DPSP அவர்கள் கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ள சமூக-பொருளாதார இலக்குகளை அடைய பாடுபடுவதற்கான தார்மீகக் கடமையை அரசின் மீது சுமத்துகிறது. எவ்வாறாயினும், அமலாக்க சக்தி இல்லாததால், இந்த கடமைகளை கடைபிடிக்கத் தவறியதற்காக அரசை பொறுப்பேற்க நேரடி வழிமுறை இல்லை.
- ஜனநாயகத்தில் பொறுப்புக்கூறல்: ஒரு ஜனநாயகத்தில், அரசாங்க நடவடிக்கைகள் மக்களின் விருப்பத்தையும் நலனையும் பிரதிபலிக்கின்றன என்பதை உறுதிப்படுத்த பொறுப்புக்கூறல் முக்கியமானது. DPSP-யின் நடைமுறைப்படுத்த முடியாத தன்மை என்பது, அரசு இந்தக் கொள்கைகளை புறக்கணித்தால், குடிமக்கள் நீதித்துறை மூலம் பரிகாரம் தேட முடியாது என்பதாகும், இது ஜனநாயகப் பொறுப்புக்கூறலில் இடைவெளியை ஏற்படுத்தும்.
- மாநில கடமைகள் மற்றும் பொறுப்புகள்: பணிபுரியும் உரிமை, கல்வி மற்றும் பொது உதவி போன்ற பல மாநில கடமைகளை DPSP கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. இருப்பினும், இந்தக் கடமைகளைச் செயல்படுத்துவதற்கான வழிமுறைகள் இல்லாமல், கூறப்பட்ட இலக்குகள் மற்றும் உண்மையான கொள்கை விளைவுகளுக்கு இடையே பெரும்பாலும் வேறுபாடு உள்ளது. இந்த வரம்பு அரசியலமைப்பின் மூலம் சமூக மற்றும் பொருளாதார நோக்கங்களை அடைவதில் குறிப்பிடத்தக்க சவால்களை முன்வைக்கிறது.
கொள்கை அமலாக்கத்தில் உள்ள பாதிப்புகள் மற்றும் சவால்கள்
டிபிஎஸ்பியின் நியாயமற்ற தன்மை, கொள்கை அமலாக்கத்தில் பாதிப்புகளை உருவாக்குகிறது, இது வளங்கள் மற்றும் வாய்ப்புகளின் சமமான விநியோகத்தை பாதிக்கிறது.
- கொள்கை பாதிப்புகள்: சட்ட அமலாக்கம் இல்லாமல், டிபிஎஸ்பியால் ஈர்க்கப்பட்ட கொள்கைகள் சீரற்ற முறையில் பயன்படுத்தப்படலாம் அல்லது முற்றிலும் புறக்கணிக்கப்படலாம். இந்த முரண்பாடானது வெவ்வேறு பிராந்தியங்கள் மற்றும் சமூகங்களில் ஒரே மாதிரியான சமூக மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சியை அடைவதில் பாதிப்புகளுக்கு வழிவகுக்கிறது.
- ஜனநாயகத்தில் உள்ள சவால்கள்: ஜனநாயக அமைப்பில், DPSP க்கு அமலாக்க சக்தி இல்லாததால், நீண்ட கால நலன் இலக்குகளை விட அரசியல் தேவைக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் கொள்கைகள் உருவாகலாம். இந்தச் சவால், ஜனநாயக ஆட்சிக்கும் அரசியலமைப்புச் சட்டங்களை நிறைவேற்றுவதற்கும் இடையே உள்ள பதற்றத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.
அமலாக்கப்படாததற்கான எடுத்துக்காட்டுகள்
டிபிஎஸ்பியின் சட்டப்பூர்வ சக்தி மற்றும் அமலாக்க சக்தி இல்லாததால் ஏற்படும் சவால்களை பல எடுத்துக்காட்டுகள் விளக்குகின்றன:
- கல்விக்கான உரிமை: முதலில் டிபிஎஸ்பியின் ஒரு பகுதியாக இருந்த கல்விக்கான உரிமையானது 2002 ஆம் ஆண்டு 86வது திருத்தம் சட்டப்பிரிவு 21A இன் கீழ் அடிப்படை உரிமையாக மாற்றப்படும் வரை நடைமுறைப்படுத்த முடியாததாக இருந்தது. முக்கியமான சமூகத் தேவைகளை நிவர்த்தி செய்வதில் நடைமுறைப்படுத்த முடியாத கொள்கைகளின் வரம்புகளை இந்த மாற்றம் எடுத்துக்காட்டுகிறது.
- சீரான சிவில் கோட்: டிபிஎஸ்பியின் பிரிவு 44 ஒரு சீரான சிவில் கோட் வாதிடுகிறது, ஆனால் அதன் அமலாக்கம் அவ்வப்போது மற்றும் சர்ச்சைக்குரியதாக உள்ளது, இது ஒரு மாறுபட்ட சமுதாயத்தில் நியாயமற்ற கொள்கைகளை அமல்படுத்துவதில் உள்ள சவால்களை பிரதிபலிக்கிறது.
- ஜவஹர்லால் நேரு: அரசியலமைப்பு வரைவின் போது ஒரு முக்கிய தலைவராக நேரு, DPSP இன் சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதில், அவர்களின் நியாயமற்ற தன்மை இருந்தபோதிலும், அதன் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார்.
- அரசியலமைப்புச் சபை விவாதங்கள் (1946-1949): அரசியலமைப்பு வரைவின் போது நடந்த விவாதங்கள் டிபிஎஸ்பியின் அமலாக்கத்தின் மீதான விவாதங்கள் மற்றும் கருத்து வேறுபாடுகளை வெளிப்படுத்துகின்றன, இது இலட்சியவாதத்திற்கும் நடைமுறைவாதத்திற்கும் இடையிலான சிக்கலான சமநிலையை பிரதிபலிக்கிறது.
- 42வது திருத்தச் சட்டம், 1976: இந்தத் திருத்தம், DPSPஐ வலுப்படுத்த முயற்சித்தது, சில சூழ்நிலைகளில் அடிப்படை உரிமைகள் மீது அவர்களுக்கு முன்னுரிமை அளித்து, அவற்றின் முக்கியத்துவம் மற்றும் அமலாக்கத் தன்மை பற்றிய தற்போதைய அரசியலமைப்பு விவாதங்களை எடுத்துக்காட்டுகிறது. வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் சட்டப்பூர்வ சக்தி மற்றும் அமலாக்க அதிகாரம் இல்லாதது விமர்சனத்தின் குறிப்பிடத்தக்க புள்ளியாக உள்ளது, இது இந்தியாவில் ஆட்சி மற்றும் கொள்கை உருவாக்கத்தின் இயக்கவியலில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
அரசியலமைப்பு முரண்பாடுகள் மற்றும் சவால்கள்
அரசியலமைப்பு முரண்பாடுகளின் கண்ணோட்டம்
இந்திய அரசியலமைப்பில் உள்ள மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP), நிர்வாகத்திற்கான அத்தியாவசிய வழிகாட்டுதல்களாகச் செயல்படும் அதே வேளையில், பல அரசியலமைப்பு மோதல்களின் மையமாக உள்ளது, குறிப்பாக அடிப்படை உரிமைகளுடனான அவர்களின் உறவு பற்றியது. இந்த முரண்பாடுகள் இரண்டு வகை விதிகளின் மாறுபட்ட தன்மை, அமலாக்கத்திறன் மற்றும் நோக்கங்கள் காரணமாக எழுகின்றன, இவை இரண்டிற்கும் மாநில இணக்கத்தை உறுதி செய்வதில் விவாதங்கள் மற்றும் சவால்களுக்கு வழிவகுக்கும்.
அடிப்படை உரிமைகளுடன் உறவு
அடிப்படை உரிமைகள் இந்திய அரசியலமைப்பின் பகுதி III இல் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும் அவை நியாயமானவை, அதாவது அவை நீதிமன்றங்களில் சட்டப்பூர்வமாக செயல்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த உரிமைகள் தனிமனித சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கின்றன மற்றும் அனைத்து குடிமக்களுக்கும் சமத்துவம், சுதந்திரம் மற்றும் நீதியை உறுதி செய்கின்றன. இதற்கு நேர்மாறாக, பகுதி IV இல் பட்டியலிடப்பட்டுள்ள DPSP, நியாயமற்றது மற்றும் சமூக-பொருளாதார நீதி மற்றும் நலனை அடைவதற்கு மாநிலத்திற்கான வழிகாட்டுதல்களாக செயல்படுகிறது.
- நீதித்துறை விளக்கம் மற்றும் அடிப்படை கட்டமைப்பு: அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP க்கு இடையிலான உறவை விளக்குவதில் நீதித்துறை முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. கேசவானந்த பாரதி எதிராக கேரள மாநிலம் (1973) என்ற மைல்கல் வழக்கில், உச்ச நீதிமன்றம் அரசியலமைப்பின் அடிப்படை கட்டமைப்பை மாற்ற முடியாது என்று கூறி, அடிப்படை கட்டமைப்பின் கோட்பாட்டை அறிமுகப்படுத்தியது. இந்த முடிவு DPSP உடன் அடிப்படை உரிமைகளை சமநிலைப்படுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தியது.
- திருத்தங்கள் மற்றும் முரண்பாடுகள்: பல அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள் அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP க்கு இடையிலான முரண்பாடுகளைத் தீர்க்க முயற்சித்தன. உதாரணமாக, 42வது திருத்தச் சட்டம், 1976, சில சூழ்நிலைகளில் அடிப்படை உரிமைகள் மீது DPSP க்கு முன்னுரிமை அளிக்க முயன்றது, இது குறிப்பிடத்தக்க விவாதங்களுக்கும் மேலும் நீதித்துறை ஆய்வுக்கும் வழிவகுத்தது. இந்த திருத்தம் தற்போது நிலவும் பதற்றத்தை பிரதிபலிக்கிறது மற்றும் அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பிற்குள் இரண்டு வகை விதிகளை ஒத்திசைக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை பிரதிபலிக்கிறது.
மாநில இணக்கத்தின் சிக்கல்கள்
டிபிஎஸ்பியை செயல்படுத்த பெரும்பாலும் மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளின் கூட்டு முயற்சிகள் தேவைப்படுகிறது. எவ்வாறாயினும், கட்டளைக் கோட்பாடுகளின் செயல்படுத்த முடியாத தன்மை காரணமாக இணக்கம் தொடர்பான சிக்கல்கள் எழுகின்றன, இது வெவ்வேறு மாநிலங்களில் அவற்றின் பயன்பாட்டில் ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கு வழிவகுக்கிறது.
- அரசு நீக்கம் மற்றும் குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதல்: அரசியல், பொருளாதாரம் அல்லது நிர்வாக சவால்கள் காரணமாக மாநில அரசுகள் சில சமயங்களில் DPSPஐ செயல்படுத்த தயங்குகின்றன. சட்டப்பூர்வ ஆணை இல்லாததால், இந்த கொள்கைகளை மாநிலங்கள் நிராகரிக்கலாம் அல்லது தேர்ந்தெடுத்துப் பயன்படுத்தலாம். கூடுதலாக, டிபிஎஸ்பியால் ஈர்க்கப்பட்ட சில சட்டங்களுக்கு ஜனாதிபதியின் ஒப்புதல் தேவைப்படுகிறது, இது மேலும் நடைமுறை சிக்கல்கள் மற்றும் தாமதங்களுக்கு வழிவகுக்கும்.
- இணக்கமின்மை மற்றும் செயல்படுத்தல்: DPSP உடன் இணங்காதது பெரும்பாலும் பிராந்தியங்கள் முழுவதும் சீரற்ற சமூக-பொருளாதார வளர்ச்சியில் விளைகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, கிராம பஞ்சாயத்துகளை ஒழுங்கமைப்பதற்காக வாதிடும் பிரிவு 40ஐ அமல்படுத்துவது, மாநிலங்கள் முழுவதும் கணிசமாக வேறுபடுகிறது, இது அடிமட்ட நிர்வாகத்தையும் கிராமப்புற வளர்ச்சியையும் பாதிக்கிறது.
அரசியலமைப்பு முரண்பாடுகளின் எடுத்துக்காட்டுகள்
- Minerva Mills Ltd. v. Union of India (1980): இந்த வழக்கில், அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP இடையே சமநிலையை பேணுவதன் முக்கியத்துவத்தை உச்ச நீதிமன்றம் மீண்டும் வலியுறுத்தியது. 42வது திருத்தத்தின் சில விதிகளை நீதிமன்றம் ரத்து செய்தது, DPSP க்கு முழுமையான முதன்மையை வழங்குவது அரசியலமைப்பின் அடிப்படை கட்டமைப்பை மீறும் என்று வலியுறுத்தியது.
- கல்விக்கான உரிமை மற்றும் சீரான சிவில் கோட்: கல்விக்கான உரிமை, ஆரம்பத்தில் DPSP இன் ஒரு பகுதியாக இருந்தது, 86 வது திருத்தத்தின் மூலம் ஒரு அடிப்படை உரிமையாக மாறியது, இது முக்கியமான பகுதிகளில் அமலாக்கத்தின் அவசியத்தை விளக்குகிறது. அதேபோன்று, ஒரே மாதிரியான சிவில் சட்டத்தை பரிந்துரைக்கும் பிரிவு 44, மத மற்றும் கலாச்சார பன்முகத்தன்மை காரணமாக எதிர்ப்பை எதிர்கொண்டுள்ள நிலையில், அதைச் செயல்படுத்துவது ஒரு சர்ச்சைக்குரிய பிரச்சினையாகவே உள்ளது.
- ஜவஹர்லால் நேரு: டிபிஎஸ்பியின் முக்கிய ஆதரவாளராக நேரு அவர்கள் சமூக-பொருளாதார நீதியை அடைவதற்கு அவசியமானதாக கருதினார். அரசியல் நிர்ணய சபை விவாதங்களின் போது அவரது தலைமையானது, இந்தியாவின் நிர்வாகக் கட்டமைப்பில் இந்தக் கொள்கைகளை ஒருங்கிணைப்பதன் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தியது.
- அரசியலமைப்புச் சபை விவாதங்கள் (1946-1949): DPSP மற்றும் அடிப்படை உரிமைகளுடனான அவர்களின் உறவை வடிவமைப்பதில் இந்தக் காலகட்டத்தில் நடந்த விவாதங்கள் முக்கியமானவை. சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் டிபிஎஸ்பியின் அமலாக்கம் மற்றும் பங்கு பற்றி விரிவாக விவாதித்தனர், இது நடைமுறை ஆளுகையுடன் இலட்சியவாதத்தை சமநிலைப்படுத்தும் சவால்களை பிரதிபலிக்கிறது.
- 42வது திருத்தச் சட்டம், 1976: இந்தத் திருத்தம் இந்தியாவின் அரசியலமைப்பு மோதல்களின் வரலாற்றில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வைப் பிரதிபலிக்கிறது. இது அடிப்படை உரிமைகள் மீது DPSP க்கு முன்னுரிமை அளிக்க முயற்சித்தது, இது விரிவான சட்ட மற்றும் அரசியல் விவாதங்களுக்கு வழிவகுத்தது மற்றும் இரண்டையும் ஒத்திசைப்பதில் உள்ள சிக்கல்களை முன்னிலைப்படுத்தியது.
- கேசவானந்த பாரதி வழக்கு (1973): அடிப்படை உரிமைகள் அல்லது டிபிஎஸ்பி ஆகியவை அரசியலமைப்பின் அடிப்படை மதிப்புகளை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்த முடியாது என்பதை உறுதிப்படுத்தும் வகையில், இந்த முக்கிய தீர்ப்பு அடிப்படை கட்டமைப்பின் கோட்பாட்டை அறிமுகப்படுத்தியது. இந்த அரசியலமைப்பு விதிகளுக்கு இடையே உள்ள நுட்பமான சமநிலையைப் புரிந்துகொள்வதில் இந்த வழக்கு ஒரு மூலக்கல்லாக உள்ளது. இந்தியா போன்ற பன்முகத்தன்மை கொண்ட மற்றும் ஜனநாயக சமூகத்தில் சட்ட ஆணைகளுடன் தார்மீக அபிலாஷைகளை ஒருங்கிணைப்பதில் உள்ளார்ந்த சிக்கல்களை, ஆணைக் கோட்பாடுகளிலிருந்து எழும் அரசியலமைப்பு முரண்பாடுகள் மற்றும் சவால்கள் எடுத்துக்காட்டுகின்றன.
அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்கு இடையிலான வேறுபாடுகள்
நோக்கத்தை ஆராய்தல்
அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளின் நோக்கம் கணிசமாக வேறுபடுகிறது, இது இந்திய அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பிற்குள் அவற்றின் தனித்துவமான பாத்திரங்களை பிரதிபலிக்கிறது. அடிப்படை உரிமைகள் முதன்மையாக தனிநபர் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பதிலும் சமத்துவத்தை உறுதி செய்வதிலும் அக்கறை கொண்டவை. அவை குடிமக்களை அரச நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராகப் பாதுகாக்கும் பரந்த அளவிலான சிவில் மற்றும் அரசியல் உரிமைகளை உள்ளடக்கியது. இந்த உரிமைகள் அரசியலமைப்பின் 12 முதல் 35 வரையிலான பிரிவுகளில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும் அவை தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தை உறுதி செய்வதையும், பாகுபாடு, தீண்டாமை மற்றும் சுரண்டல் ஆகியவற்றிலிருந்து தனிநபர்களைப் பாதுகாப்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. மறுபுறம், மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) கட்டுரைகள் 36 முதல் 51 வரை பொறிக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும் சமூக நலன் மற்றும் பொருளாதார ஜனநாயகத்தை மேம்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்துகின்றன. நீதியான சமுதாயத்தை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்ட சட்டங்கள் மற்றும் கொள்கைகளை உருவாக்குவதற்கான வழிகாட்டுதல்களாக அவை செயல்படுகின்றன. DPSP இன் நோக்கம் சமூக நலன் அடிப்படையில் பரந்ததாகும், வேலை உரிமை, கல்வி மற்றும் பொது சுகாதாரம் போன்ற சமூக-பொருளாதார உரிமைகளை உள்ளடக்கியது.
சட்ட அமலாக்கம்
சட்ட அமலாக்கம் என்பது அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP ஆகியவற்றுக்கு இடையே உள்ள குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடுகளில் ஒன்றாகும். அடிப்படை உரிமைகள் நியாயமானவை, அதாவது அவை நீதித்துறையால் செயல்படுத்தப்படலாம். இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 32 மற்றும் 226 பிரிவுகள் தனிநபர்கள் இந்த உரிமைகளை அமலாக்குவதற்காக முறையே உச்ச நீதிமன்றம் மற்றும் உயர் நீதிமன்றங்களை அணுகுவதற்கான உரிமையை வழங்குகின்றன. இக்கட்டுரைகள், அடிப்படை உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான ரிட்களை வெளியிடுவதற்கு நீதிமன்றங்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கின்றன. இதற்கு நேர்மாறாக, DPSP என்பது நியாயமற்றது மற்றும் நீதிமன்றத்தில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட முடியாது. அவை சட்டப்பூர்வமாக பிணைக்கப்பட்ட கட்டளைகளை விட அரசுக்கு தார்மீக மற்றும் நெறிமுறைக் கடமைகளாக செயல்படுகின்றன. இந்த அமலாக்கத்திறன் குறைபாடு DPSP-ஐ, கொள்கைகளை உருவாக்கும் போது, அவற்றைச் செயல்படுத்த எந்த சட்டப்பூர்வ நிர்ப்பந்தமும் இல்லாமல், அரசாங்கம் பின்பற்ற வேண்டிய ஒரு கட்டளையாக அமைகிறது.
அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பில் பங்கு
இந்தியாவின் அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பில், அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP ஆகியவை நீதி, சுதந்திரம், சமத்துவம் மற்றும் சகோதரத்துவம் ஆகிய இலக்குகளை அடைவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. அடிப்படை உரிமைகள் தனிப்பட்ட உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்களை உறுதி செய்யும் போது, DPSP சமூக வளர்ச்சி மற்றும் பொருளாதார சமத்துவத்தை அடைவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. அவர்கள் இயற்கையில் நிரப்பு; சமூக-பொருளாதார நோக்கங்களை அடைவதற்கான மாநில கொள்கைகளை DPSP வழிகாட்டும் அதே வேளையில், அடிப்படை உரிமைகள் மாநில அதிகாரத்தின் ஒரு சோதனையாக செயல்படுகின்றன. அடிப்படை உரிமைகள் பெரும்பாலும் அரசின் மீதான எதிர்மறைக் கடமைகளாகக் காணப்படுகின்றன, தனிப்பட்ட சுதந்திரங்களை மீறுவதைத் தடுக்கின்றன, அதேசமயம் DPSP நேர்மறையான கடமைகளாகக் கருதப்பட்டு, சில சமூக-பொருளாதார இலக்குகளை அடைய மாநிலத்தை வழிநடத்துகிறது. இந்த இரட்டைப் பாத்திரம் தனிமனித உரிமைகளுக்கும் சமூகத்தின் கூட்டு நலனுக்கும் இடையே சமநிலையை உறுதி செய்கிறது.
நோக்கம் மற்றும் செயல்படுத்தலில் உள்ள வேறுபாடுகள்
அடிப்படை உரிமைகளின் நோக்கம் தனிமனித சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பதும் சமத்துவத்தைப் பேணுவதுமாகும். அரசின் தன்னிச்சையான செயல்களில் இருந்து குடிமக்களைப் பாதுகாக்கவும், சட்டத்தின் கீழ் அனைவரும் சமமாக நடத்தப்படுவதை உறுதி செய்யவும் அவை வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, பிரிவு 21 வாழ்வதற்கான உரிமை மற்றும் தனிப்பட்ட சுதந்திரத்திற்கு உத்தரவாதம் அளிக்கிறது, அதே சமயம் பிரிவு 15 மதம், இனம், சாதி, பாலினம் அல்லது பிறந்த இடம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் பாகுபாடு காட்டுவதைத் தடுக்கிறது. மாறாக, DPSP ஆனது ஒவ்வொரு குடிமகனும் கண்ணியமான வாழ்க்கையை நடத்துவதற்கான சூழ்நிலைகளை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. அவை சமூக மற்றும் பொருளாதார நலனை மேம்படுத்துவதில் மாநிலத்தின் பங்கை வலியுறுத்துகின்றன, அவை கட்டுரைகள் 39(b) மற்றும் (c) இல் காணப்படுகின்றன, இது பொது நலனுக்காக வளங்களை நிர்வகிக்கவும், செல்வம் குவிவதைத் தடுக்கவும் அரசை வழிநடத்துகிறது. இந்த இரண்டு செட் விதிகளின் அமலாக்கமும் வேறுபட்டது. அடிப்படை உரிமைகள் உடனடி மற்றும் முழுமையான அமலாக்கம் தேவைப்படும் போது, மாநிலத்தின் வளங்கள் மற்றும் முன்னுரிமைகளைப் பொறுத்து, DPSP படிப்படியாக செயல்படுத்தப்படுகிறது. உதாரணமாக, கல்விக்கான உரிமை ஆரம்பத்தில் டிபிஎஸ்பியின் பிரிவு 45 இன் ஒரு பகுதியாக இருந்தது, ஆனால் பின்னர் 86வது திருத்தத்தின் மூலம் அடிப்படை உரிமையாக மாற்றப்பட்டது, இது டிபிஎஸ்பி இலக்குகளை படிப்படியாக செயல்படுத்துவதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
- ஜவஹர்லால் நேரு: அரசியலமைப்பை உருவாக்குவதில் முக்கிய நபராக நேரு, சமூக-பொருளாதார மற்றும் அரசியல் நீதியை அடைவதில் அவற்றின் நிரப்பு பாத்திரங்களை வலியுறுத்தி, அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP இரண்டையும் சேர்ப்பதற்காக வாதிட்டார்.
- அரசியலமைப்புச் சபை (டிசம்பர் 1946 - நவம்பர் 1949): அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் DPSP இன் உள்ளடக்கம் மற்றும் நோக்கம் குறித்து சட்டமன்றம் விரிவாக ஆலோசித்தது. இந்த விவாதங்கள் அரசியலமைப்பின் இறுதிப் பதிப்பை வடிவமைத்து, சமூக-பொருளாதார உத்தரவுகளுடன் தனிமனித சுதந்திரத்தை சமநிலைப்படுத்தியது.
- 42வது திருத்தச் சட்டம், 1976: இந்த திருத்தம் சில சூழல்களில் அடிப்படை உரிமைகள் மீது DPSP க்கு முன்னுரிமை அளிக்க முயற்சித்தது, இது இரண்டிற்கும் இடையே நடந்து வரும் இடைவினையை எடுத்துக்காட்டுகிறது. இது நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய உரிமைகள் மற்றும் உத்தரவுக் கொள்கைகளுக்கு இடையிலான அரசியலமைப்பு சமநிலை பற்றிய விவாதங்களைத் தூண்டியது.
வேறுபாடுகளை விளக்கும் எடுத்துக்காட்டுகள்
- கட்டுரைகள் 32 மற்றும் 226: இந்தக் கட்டுரைகள் அடிப்படை உரிமைகளின் அமலாக்கத்தை விளக்குகின்றன, மீறல்களைத் தீர்ப்பதற்காக குடிமக்கள் நேரடியாக நீதித்துறையை அணுக அனுமதிக்கிறது. இது DPSP உடன் முரண்படுகிறது, அங்கு நடைமுறைப்படுத்தப்படாமல் இருப்பதற்கு நேரடியான சட்டப்பூர்வ தீர்வு இல்லை.
- சீரான சிவில் கோட் (பிரிவு 44): டிபிஎஸ்பியின் ஒரு பகுதியாக, இந்தக் கட்டுரை அனைத்து குடிமக்களுக்கும் ஒரே மாதிரியான தனிப்பட்ட சட்டங்களைத் தேவைப்படுத்துகிறது, ஆனால் அதன் நியாயமற்ற தன்மை காரணமாக பெரும்பாலும் செயல்படுத்தப்படாமல் உள்ளது.
- கல்விக்கான உரிமை: ஆரம்பத்தில் பிரிவு 45 இன் கீழ் ஒரு DPSP ஆனது, பின்னர் 86வது திருத்தத்தின் மூலம் பிரிவு 21A இன் கீழ் அடிப்படை உரிமையாக மாற்றப்பட்டது, இது அவசியமானதாகக் கருதப்படும் பகுதிகளில் கட்டளையிலிருந்து நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய உரிமைகளுக்கு மாறுவதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகளுக்கு இடையே உள்ள இந்த முக்கிய வேறுபாடுகளை ஆராய்வது, இந்தியாவில் தனிநபர் சுதந்திரம் மற்றும் பரந்த சமூக நீதி ஆகிய இரண்டையும் பாதுகாப்பதை இலக்காகக் கொண்ட ஒரு சமநிலையான அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பை உருவாக்க அவர்கள் கூட்டாக எவ்வாறு பாடுபடுகிறார்கள் என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
முக்கியமான நபர்கள், இடங்கள், நிகழ்வுகள் மற்றும் தேதிகள்
மக்கள்
ஜவஹர்லால் நேரு
இந்தியாவின் முதல் பிரதம மந்திரி ஜவஹர்லால் நேரு, இந்திய அரசியலமைப்பை வடிவமைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார், இதில் மாநிலக் கொள்கையின் வழிகாட்டுதல் கோட்பாடுகள் (DPSP) அடங்கும். தொலைநோக்குப் பார்வை கொண்ட தலைவராக நேரு சமூக-பொருளாதார நீதி மற்றும் நலன்புரி அரசை உருவாக்குதல் ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார். சமூகத்தின் பின்தங்கிய பிரிவினரின் தேவைகளை நிவர்த்தி செய்வதில் DPSP எதிர்கால அரசாங்கங்களுக்கு வழிகாட்டும் என்று அவர் நம்பினார். இந்தக் கொள்கைகளுக்கான நேருவின் வாதங்கள், சமத்துவ வளர்ச்சிக்கான அவரது அர்ப்பணிப்பையும், சமூக நீதிக்கான அரசால் உந்தப்பட்ட அணுகுமுறையில் அவர் கொண்டிருந்த நம்பிக்கையையும் பிரதிபலித்தது.
சப்ரு குழு
இந்திய தேசிய காங்கிரஸிற்கான குழு என்று அதிகாரப்பூர்வமாக அறியப்படும் சப்ரு குழு, அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தங்களை ஆராய்வதற்காக 1940 களில் உருவாக்கப்பட்டது. சர் தேஜ் பகதூர் சப்ரு தலைமையிலான இந்தக் குழு, சுதந்திர இந்தியாவுக்கான சாத்தியக்கூறுகளை ஆராயும் பணியை மேற்கொண்டது. கமிட்டியின் பரிந்துரைகள் நேரடியாக டிபிஎஸ்பியை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்றாலும், அதன் விவாதங்கள் மற்றும் கண்டுபிடிப்புகள் அரசியலமைப்பு நிர்வாகம் மற்றும் குடிமக்கள் உரிமைகள் பற்றிய பரந்த உரையாடலை பாதித்து, இந்திய அரசியலமைப்பில் பொதிந்துள்ள கொள்கைகளுக்கு அடித்தளமாக அமைந்தது.
அரசியலமைப்பு ஆசிரியர்கள்
இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்குவது அரசியலமைப்பு சபையால் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு மகத்தான பணியாகும், இதில் டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர், வரைவுக் குழுவின் தலைவர். இந்த அரசியலமைப்பு ஆசிரியர்கள் DPSP ஐ அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பிற்குள் ஒருங்கிணைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தனர். அவர்களின் முயற்சிகள், நீதி, சுதந்திரம் மற்றும் சமத்துவத்திற்கான இந்திய மக்களின் அபிலாஷைகளை பிரதிபலிப்பதாகவும், நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய உரிமைகளின் தேவையை பரந்த சமூக-பொருளாதார இலக்குகளுடன் சமநிலைப்படுத்துவதையும் கொள்கைகள் உறுதி செய்தன.
இடங்கள்
இந்திய மலையேறுதல் அறக்கட்டளை
டிபிஎஸ்பியுடன் நேரடியாக தொடர்பில்லாவிட்டாலும், தில்லியில் உள்ள இந்திய மலையேறுதல் அறக்கட்டளை, கொள்கைகள் தேசிய நிறுவனங்களை எவ்வாறு ஊக்கப்படுத்தியுள்ளன என்பதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு. சாகச விளையாட்டு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்ட அறக்கட்டளை, சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பை வலியுறுத்தும் டிபிஎஸ்பியின் பிரிவு 48A இன் உணர்வைப் பிரதிபலிக்கிறது. இந்த இணைப்பு இந்திய சமூகத்தின் பல்வேறு அம்சங்களில் DPSP இன் பரந்த செல்வாக்கை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
நைனிடால்
நைனிடால், இந்தியாவின் உத்தரகண்ட் மாநிலத்தில் உள்ள ஒரு அழகிய நகரம், இந்தியாவின் பல்வேறு கலாச்சார மற்றும் இயற்கை பாரம்பரியத்தின் அடையாளமாக உள்ளது. DPSP, குறிப்பாக நினைவுச்சின்னங்கள் மற்றும் தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடங்களின் பாதுகாப்பைக் கட்டாயப்படுத்தும் பிரிவு 49, அத்தகைய தளங்களைப் பாதுகாப்பதன் முக்கியத்துவத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. நைனிடால் மற்றும் இந்தியா முழுவதும் உள்ள ஒத்த இடங்கள் இந்த கொள்கைகளால் ஈர்க்கப்பட்ட கொள்கைகளால் பயனடைகின்றன, இது இயற்கை அழகு மற்றும் கலாச்சார பாரம்பரியத்தை பாதுகாப்பதை உறுதி செய்கிறது.
நிகழ்வுகள்
டிசம்பர் 1946 - நவம்பர் 1949: அரசியலமைப்புச் சபை விவாதங்கள்
இந்திய ஜனநாயக வரலாற்றில் டிசம்பர் 1946 முதல் நவம்பர் 1949 வரையிலான காலகட்டம் அரசியல் நிர்ணய சபையின் விவாதங்களால் குறிக்கப்பட்டது. இந்த விவாதங்கள் அரசியலமைப்பில் DPSP ஐ சேர்ப்பது பற்றிய விவாதங்களை உள்ளடக்கியது. ஜவஹர்லால் நேரு, டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர், கொள்கைகளின் நியாயமற்ற தன்மை மற்றும் மாநிலக் கொள்கையை வழிநடத்துவதில் அவற்றின் பங்கு பற்றி விவாதித்தார். இந்த விவாதங்கள் டிபிஎஸ்பியின் இறுதிப் பதிப்பை வடிவமைத்து, அவற்றை அரசியலமைப்பின் நான்காம் பாகத்தில் உட்பொதித்தது.
42வது திருத்தச் சட்டம், 1976
1976 ஆம் ஆண்டின் 42 வது திருத்தச் சட்டம் DPSP இன் பரிணாம வளர்ச்சியில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வாகும். இந்த திருத்தம், பெரும்பாலும் "மினி-அரசியலமைப்பு" என்று குறிப்பிடப்படுகிறது, சில சூழல்களில் அடிப்படை உரிமைகள் மீது DPSP க்கு முதன்மை வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டது. இது சமூக-பொருளாதார நீதியின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தும் மாற்றங்களை அறிமுகப்படுத்தியது மற்றும் நியாயமான உரிமைகள் மற்றும் நியாயமற்ற உத்தரவுகளுக்கு இடையிலான மோதல்களைத் தீர்க்க முயற்சித்தது. இந்தத் திருத்தம் பரவலான விவாதத்தையும் நீதித்துறை ஆய்வுகளையும் தூண்டியது, குறிப்பாக தனிமனித உரிமைகள் மற்றும் மாநிலக் கடமைகளுக்கு இடையிலான சமநிலையில் அதன் தாக்கம் குறித்து.
தேதிகள்
1976: 42வது திருத்தம் செய்யப்பட்ட ஆண்டு
42வது திருத்தச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டதன் மூலம் 1976ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசியலமைப்பு வரலாற்றில் ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது. அவசரநிலை காலத்தில் இயற்றப்பட்ட இந்தத் திருத்தம், நிர்வாகத்தில் DPSPயின் பங்கை மேம்படுத்த முயன்றது. அடிப்படை உரிமைகளைக் காட்டிலும் இந்தக் கொள்கைகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்க முயற்சிப்பதன் மூலம், ஜனநாயகக் கட்டமைப்பில் சமூக-பொருளாதார நோக்கங்களின் முக்கியத்துவம் குறித்து நடந்துகொண்டிருக்கும் அரசியலமைப்பு விவாதங்களை இந்தத் திருத்தம் எடுத்துக்காட்டுகிறது.
டிசம்பர் 1946 - நவம்பர் 1949: அரசியலமைப்புச் சபை காலக்கெடு
டிசம்பர் 1946 முதல் நவம்பர் 1949 வரையிலான காலக்கெடு இந்திய அரசியலமைப்பின் வளர்ச்சியின் வடிவ ஆண்டுகளைக் குறிக்கிறது. இந்த காலகட்டத்தில், அரசியலமைப்பு சபை விரிவான விவாதங்கள் மற்றும் விவாதங்களில் ஈடுபட்டது, இறுதியில் ஜனவரி 26, 1950 அன்று அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொண்டது. இந்தக் காலக்கட்டத்தில் DPSP சேர்க்கப்பட்டது, வழிநடத்தப்பட்ட ஒரு நியாயமான மற்றும் சமமான சமுதாயத்தை உருவாக்குவதற்கான சபையின் உறுதிப்பாட்டை பிரதிபலிக்கிறது. செயல்படுத்தக்கூடிய உரிமைகள் மற்றும் செயல்படுத்த முடியாத கொள்கைகள்.